Πρωϊνός καφές με τον πατέρα Βαρνάβα Γιάγκου (βίντεο)

Πρωινός καφές με τον Πατέρα Βαρνάβα (βίντεο)

Του Νίκου Οικονόμου

Πασχαλινός ο σημερινός πρωινός καφές. Τον μοιραστήκαμε με τον πατέρα Βαρνάβα, που είναι προϊστάμενος στην Παναγία τη Λαοδηγήτρια, ηγούμενος της Μονής της Αγίας Θεοδώρας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και διευθυντής του Γραφείου Νεότητος στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Πριν ακούσουμε τις πασχαλινές του ευχές, μιλήσαμε για τα παιδικά του χρόνια στην Κύπρο, από όπου έφυγε μαζί με την 9μελή οικογένειά του λίγο πριν από την τουρκική εισβολή. Κουβεντιάσαμε για τη Θεσσαλονίκη των σχολικών και των φοιτητικών του χρόνων, αλλά και το σήμερα, τον ρόλο της Εκκλησίας και τη σχέση της με τους νέους.

«Στον κόσμο, ιδίως στους νέους, παίρνεις ό,τι δίνεις. Αν δεν ξεπεράσεις τα τείχη και δεν τα γκρεμίσεις, δεν αναπτύσσεται καμία σχέση με κανέναν. Και η Εκκλησία οφείλει να κάνει αυτό: να σπάσει τα τείχη και να συναντήσει τους ανθρώπους εκεί που είναι και να τους δώσει μια ελπίδα», ήταν τα λόγια του.

Ενδιαφέροντα και αυτά που μας είπε για τη νέα Θεσσαλονίκη. Μια πόλη των έργων, όπου και εντός της Εκκλησίας φυσά ένας νέος αέρας.

Πατέρα Βαρνάβα, πίνετε πρωινό καφέ;

Σπάνια γιατί έχω τη Λειτουργία (γελάει). Συνήθως λειτουργώ, οπότε πηγαίνω νηστικός.

Η καθημερινότητά σας πώς είναι;

Το πρωί είναι η Θεία λειτουργία.

Δηλαδή, εγερτήριο;

Έξι και μισή. Μετά από το ναό, πάω στη Μητρόπολη, γιατί είμαι στο γραφείο Νεότητος. Αφού πρώτα δω και κάποιες υποθέσεις εδώ στην Αγία Θεοδώρα ως ηγούμενος. Και μετά στη Μητρόπολη οργανώνουμε διάφορες δράσεις που αφορούν τη νεότητα. Βλέπω πολύ κόσμο και εκεί στην εξομολόγηση. Μετά το μεσημέρι ξεκούραση λίγο εδώ στο μοναστήρι και μετά πάλι από το απόγευμα στο Ναό ακολουθίες και εξομολόγηση με τον κόσμο.

Βλέπω όμως ότι το πρωί επιλέγετε τσάι.

Είμαι της υγιεινής… διαστροφής (γελάει).

Καφές δεν υπάρχει γενικά;

Σπάνια.

Και όταν πίνετε τι είναι;

Ελληνικός.

Είδα ότι γεννηθήκατε στην Κύπρο.

Ναι. Το 1965.

Οικογένεια;

Είμαστε πολυμελής οικογένεια, 9 αδέρφια.

9 αδέρφια;

Ήρθαμε το 1973 από την Κύπρο. Προ εισβολής.

Η οικογένεια πώς ήταν;

Κληρικός ο πατέρας.

Από εκεί το πήρατε;

Όχι. Γιατί ο πατέρας μου μας έδινε μια αγωγή με την απλότητα της ελευθερίας. Είναι συνειδητοποιημένη η επιλογή μου. Είναι πολύ σημαντικό σε μια οικογένεια να αναπτύσσεις αυτό που είσαι. Και να μην δημιουργούνται προσωπεία.

Ο πατέρας σας δεν σας είπε ποτέ να αφιερωθείτε στην Εκκλησία;

Ποτέ, ποτέ, ποτέ. Ούτε μας έκανε ποτέ κήρυγμα.

Τι θυμάστε από την Κύπρο;

Οι όμορφες εμπειρίες μιας κοινοτικής ζωής. Που τον χώρο διαμορφώνουν οι άνθρωποι και οι σχέσεις, παρά ο ίδιος ο τόπος.

Σε ποια περιοχή ζούσατε;

Σε ένα ορεινό μέρος της επαρχίας Λεμεσού.

Φύγατε πριν από την εισβολή. Θυμάστε καθόλου γενικά το απελευθερωτικό κλίμα της εποχής;

Ναι, είναι η ωραία αίσθηση των παιδικών χρόνων, η οποία διαμορφώνεται και από το οικογενειακό περιβάλλον. Όταν είσαι μια πολυμελής οικογένεια και υπάρχει ειρήνη μέσα στην οικογένεια και αυτό μετά κοινωνικοποιείται στην όλη κοινότητα του χωριού, σου αφήνει αυτή τη γλύκα των προσωπικών σχέσεων.

Στην Κύπρο πήγατε και δημοτικό;

Ναι, μέχρι την τρίτη τάξη.

Και στη Θεσσαλονίκη πώς βρεθήκατε;

Καμιά φορά είναι και του Θεού σχέδια. Και είναι μεγάλη ευλογία που ήρθαμε στη Θεσσαλονίκη. Πλέον νιώθω εδώ τον τόπο μου μετά από τόσα χρόνια. Αλλά και η Θεσσαλονίκη έχει μια φοβερή αίσθηση ζεστασιάς. Θυμάμαι σα φοιτητής που έκανα παρέα και περπατούσαμε με τους φοιτητές και ένιωθα ότι όλη η πόλη ήταν ένα σπίτι. Και πήγαινες από δωμάτιο σε δωμάτιο και σε κάθε γειτονιά. Είχε τέτοια ζεστασιά.

Ήσασταν οκτώ χρονών όταν ήρθατε εδώ.

Ναι, οχτώ χρονών.

Άρα, πήγατε γυμνάσιο στη Θεσσαλονίκη. Που μένατε;

Μέναμε την περίοδο του δημοτικού στην οδό Αναγεννήσεως στο Σιδηροδρομικό Σταθμό. Και μετά μεταφερθήκαμε στην οδό Κατσιμίδου, στον Ευκλείδη απέναντι, όταν πια ήμουν πλέον φοιτητής.

Όλη η οικογένεια;

Όλη.

Δηλαδή, έντεκα άτομα.

Ναι, ναι, ναι. Και πηγαίναμε στο γυμνάσιο που είναι επί της Καρόλου Ντηλ και στο 3ο. Στην Παναγία Αποστόλου Παύλου.

Γιατί ήρθατε στη Θεσσαλονίκη;

Ήρθαμε γιατί όταν είναι πολλά αδέλφια και δεν υπάρχει πανεπιστήμιο όπως εκείνα τα χρόνια στην Κύπρο έπρεπε κάπως να σπουδάσουμε. Οπότε ήρθαμε όλοι.

Εσείς κάνετε όμως πρώτα Φιλοσοφική Σχολή.

Φιλοσοφική στο ΑΠΘ, ιστορικό-αρχαιολογικό.

Γιατί;

Νομίζω ότι η Θεολογική δεν πρέπει να είναι η κυρία επιστήμη, αλλά η επιλογή σα χόμπι. Σα μια αναζήτηση. Σαν ένας εμπλουτισμός της προσωπικής αναζήτησης. Και πρέπει να υπάρχει και μια βάση, η οποία νομίζω ότι είναι η Φιλοσοφική. Και για τη θεολογική προσέγγιση.

Ποιο ήταν το πρόσωπο που σας τράβηξε πιο πολύ; Ποιος φιλόσοφος;

Κανένας, η επιλογή ήταν δική μου. Για εμπλουτισμό και άνοιγμα.

Πώς ήταν εκείνα τα χρόνια στη Θεσσαλονίκη ως φοιτητής;

Δεν υπάρχει πιο ευτυχής περίοδος από τη φοιτητική ζωή. Αμέριμνα όλα, οι προσωπικές σχέσεις. Και δεν ξέρω τώρα πώς είναι, αλλά τότε υπήρχε μια αναζήτηση από τους φοιτητές. Ψαχνόμασταν διαφορετικά και υπήρχαν και άλλες ευκαιρίες.

Για το 1985 μιλάμε.

Να, μπήκα το 1983 στο πανεπιστήμιο.

Και μετά η Θεολογική Σχολή ήταν κάτι σαν το επόμενο σκαλοπάτι. Είχατε αποφασίσει να μπείτε στην Εκκλησία;

Ήμουν στην Εκκλησία, αλλά το να γίνω κληρικός το αποφάσισα τελευταία στιγμή.

Πότε δηλαδή;

Μερικούς μήνες πριν επιλέξω αυτό που επέλεξα. Το 1987, δηλαδή. 22 ετών.

Γιατί;

Κοιτάξτε. Είναι μια τρέλα. Ό,τι δεν έχει τρέλα, δεν έχει και ζωή. Αν όλα τα υπολογίζεις, όπως συνήθως κάνουμε, ο υπολογισμός είναι έκφραση ανασφάλειας. Να έχουμε υπό έλεγχο τα πράγματα. Όταν χάσουμε τον έλεγχο, αρχίζει ζωή. Γιατί ο έρωτας προϋποθέτει απώλεια του ελέγχου. Και η πνευματική σχέση με το Θείο είναι ένας έρωτας, όπως και η σχέση με τους ανθρώπους. Δεν μπορείς να λες ότι αγαπώ τον Χριστό και δεν αγαπώ τους ανθρώπους. Οπότε νομίζω πρέπει να ακούσεις την καρδιά σου. Και είναι ένα ρίσκο σε αυτή την ηλικία. Αλλά το ρίσκο δεν είναι ωραίο;

Η πορεία στη συνέχεια πως ήταν;

Ήμουν στην Αγία Αικατερίνη αρχικά στην Άνω πόλη. Εκεί ήταν μια γειτονιά απλή και διαφορετική από ό,τι είναι τώρα. Είχα πολύ προσωπικές σχέσεις με τον κόσμο. Άμεσες, καθημερινές. Ήταν μια γειτονιά πολύ όμορφη και δημιουργούσε μια πολύ καλή σχέση με τα παιδιά. Είχαμε πάρα πολύ καλή σχέση. Θυμάμαι κάναμε γλέντια γύρω από το Ναό και μαζεύονταν εκατοντάδες παιδιά. Οπότε είχα αίσθηση ότι ήμουν ένα με την κοινότητα των ανθρώπων. Όχι μόνο αυτών που ήταν στην Εκκλησία, αλλά κυρίως αυτών που είναι εκτός. Γιατί η Εκκλησία είναι άνοιγμα. Αν δεν είναι άνοιγμα, δεν είναι εκκλησία. Γιατί όλοι είναι του Θεού και δεν το καταλαβαίνουμε.

Μετά;

Μετά πήγα στη Λαοδηγήτρια το 1999, όπου είμαι μέχρι και τώρα.

Εδώ;

Στην Αγία Θεοδώρα είμαι ηγούμενος από το 2014.

Είναι μια πολύ ιστορική Μονή.

Παλιά ήταν ένα γυναικείο μοναστήρι, όχι με τη μορφή που έχει σήμερα. Το 1953 καθιερώθηκε ξανά σαν ανδρικό μοναστήρι της Μητροπόλεως. Στο μοναστήρι είναι γραμμένοι όλοι οι άγαμοι κληρικοί της Μητροπόλεως που πρέπει να είναι και μοναχοί.

Είναι ένας ναός στο κέντρο της Θεσσαλονίκης και δίπλα στον δρόμο και είδα και προηγουμένως πολύ κόσμο να μπαίνει και να βγαίνει. Πώς το βιώνατε εσείς αυτό;

Κοιτάξτε, καταρχήν είναι πολύ περίεργο ένα μοναστήρι να είναι στο κέντρο μιας πόλης. Οπότε έχει ένα άλλο χαρακτήρα από τα κανονικά μοναστήρια. Είναι γραμμένοι, όπως είπαμε, άγαμοι κληρικοί της Μητροπόλεως και έχει και κάποια εξαρτηματικά εκκλησάκια μετόχια. Ο Όσιος Δαβίδ, ο Άγιος Νικόλαος στην Αριστοτέλους, ο Άγιος Αντώνιος που έχουμε και το οικοτροφείο φοιτητών, η Παναγία της Ελεούσης, ένα εκκλησάκι που είναι δίπλα στο Άττικα και ο Άγιος Παντελεήμων στην οδό Ιασωνίδου.

Έχει τάση ο κόσμος να μπαίνει εδώ;

Στο μοναστήρι θέσαμε δύο αρχές. Η μία αρχή είναι η καθημερινή Θεία Λειτουργία. Είναι η μοναδική εκκλησία που έχει καθημερινή Θεία Λειτουργία. Όχι Όρθο, αλλά Θεία Λειτουργία. Άρα, δείχνουμε με αυτό ότι η κατεύθυνση του μοναστηριού είναι η αναφορά μας προς τον Θεό. Αλλά αυτή η αναφορά δεν έχει νόημα, να δεν απευθύνεται και στον κόσμο. Και άρα η δεύτερη κατεύθυνσή μας είναι η φιλανθρωπία. Θέλουμε, δηλαδή, να αναπτύξουμε ένα φιλανθρωπικό έργο. Όπως είναι το οικοτροφείο του Αγίου Αντωνίου, αλλά και άλλες δράσεις για την ικανοποίηση αναγκών ανθρώπων που είναι δυσκολεμένοι. Και στο πλαίσιο αυτό στηρίζουμε και τις δράσεις της Μητροπόλεως που απευθύνονται στην ποιμαντική πορεία και κυρίως στην νεότητα.

Είστε και διευθυντής του γραφείου Νεότητας. Τι ανταπόκριση υπάρχει; Βλέπετε κάποια διαφορά σε σχέση με τον παρελθόν; Έχει αυξηθεί η αγάπη του κόσμου και της νεολαίας προε την Εκκλησία;

Στον κόσμο, ιδίως στους νέους, παίρνεις ό,τι δίνεις. Αν δεν ξεπεράσεις τα τείχη και δεν τα γκρεμίσεις, δεν αναπτύσσεται καμία σχέση με κανέναν. Και η Εκκλησία οφείλει να κάνει αυτό: να σπάσει τα τείχη και να συναντήσει τους ανθρώπους εκεί που είναι και να τους δώσει μια ελπίδα, μια παρηγοριά, να αισθανθούν ότι δεν είναι δικαστής η Εκκλησία, αλλά νοσηλευτήριο, που η εξουσία της είναι η ικανότητα θεραπείας των αναγκών των ανθρώπων. Θεραπεία του προσώπου τους. Στο βαθμό που το κάνεις αυτό, υπάρχει ανταπόκριση. Ιδιαίτερα από την εποχή που ήρθε ο νέος μας Επίσκοπος το 2024, τα πράγματα άλλαξαν πάρα πολύ. Δίνει και σε εμάς αυτή την ώθηση που ήδη είχαμε σαν προσδοκία για να γίνει η Εκκλησία αυτό που είναι. Δηλαδή, ένα άνοιγμα και μια αγκαλιά και μια αποδοχή του ανθρώπου, του κάθε ανθρώπου και του διαφορετικού. Οπότε ο Επίσκοπός μας έχει αυτή την ποιμαντική ευελιξία και ευαισθησία να πλησιάσει τον κάθε άνθρωπο καλής θελήσεως. Έξω από περιορισμούς και καλούπια, γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό ποιος σε εμπνέει, τι κατεύθυνση δίνει, τι δυνατότητα σου δίνει, τι ελευθερία σου δίνει. Ελευθερία με την καλή έννοια. Γιατί ελευθερία δεν είναι απλώς κάνεις ό,τι θέλεις. Είναι η ελευθερία του πνεύματος. Το άνοιγμα που έχει. Αυτό που σε εμπνέει. Δεν είναι κάποια τεχνικά μέσα και κάποιες εξωτερικές πράξεις «κάνε αυτό ή το άλλο», αλλά το πόσο κοινωνείς πνευματικά με τον λόγο. Και ο Επίσκοπός μας έχει αυτό που θα έλεγα ότι εκφράζει την αγάπη του Χριστού που αγκαλιάζει τους πάντες. Πολλούς μάλιστα εντός της Εκκλησίας μπορεί αυτό να τους σκανδαλίσει. Και αυτό είναι το μαρτύριο του πατέρα που θέλει να αναπαύσει όλους και να πληγώνεται από την ίδια του τα παιδιά.

Άρα, δέχεται τους πάντες η Εκκλησία;

Αυτό δεν είναι;

Και αυτός είναι και ο ρόλος της;

Αυτός ακριβώς. Όχι για να γίνει κόσμος, όχι για να αλλοτριωθεί η Εκκλησία, αλλά για να εμπνεύσει τον κόσμο να βρει το νόημα της ζωής του.

Μιλήσατε για το φιλανθρωπικό έργο. Τι κάνετε ακριβώς;

Καταρχήν όπως είπαμε το οικοτροφείο. Επίσης ενίσχυση ανθρώπων που το έχουν ανάγκη.

Είναι μεγαλύτερη αυτή η ανάγκη σήμερα από ό,τι παλιότερα;

Δεν μπορώ να το αξιολογήσω. Βλέπω μόνο την ανάγκη. Και δεν κάθομαι να την μετρήσω. Δηλαδή, είναι επείγουσα η ανάγκη πολλών πραγμάτων, είτε ιατρικής περίθαλψης, είτε επεμβάσεων, είτε πληρωμή ρεύματος, είτε ενοικίων, είτε ψυχολογικής στήριξης. Προσπαθούμε ως Μητρόπολη με την καθοδήγηση του Επισκόπου μας και κάναμε σχολή γονέων. Αναπτύξαμε επιτροπές γυναικείων θεμάτων, κακοποιημένων γυναικών, ανθρώπων με εξαρτήσεις. Επίσης έχουμε τους ανώνυμους, έχουμε τα δωμάτια, έχουμε παιδότοπους, έχουμε εκδηλώσεις πολιτιστικές. Δεν μπορείτε να τα φανταστείτε όλα αυτά και είναι δύσκολο να τα περιγράψει κανείς και ούτε έχει νόημα να τα αναφέρει. Και δε γίνεται προς επίδειξη. Μας ενδιαφέρει να έχει αποτέλεσμα.

Μιλήσατε για υποστήριξη. Κατάλαβα ότι έχετε και πολλούς που έρχονται και εξομολογούνται.

Να φανταστείτε ότι την περίοδο της Σαρακοστής έχω δει περίπου 1.100. Δεν είναι ότι κουραζόμαστε. Προς Θεού, είναι η χαρά μας. Αλλά δείχνει αυτό τη δίψα τον ανθρώπου. Και την ευθύνη το τι τους λες όταν έρχονται. Τι κατεύθυνση τους δίνεις. Γιατί νομίζω το πιο σημαντικό -και αυτό είναι η σχέση μας με τον Θεό- είναι να ελευθερώνεται ο άνθρωπος. Θεραπεύεται ο άνθρωπος όταν ελευθερωθεί.

Πώς βλέπετε αυτά που συμβαίνει στον κόσμο σήμερα;

Γίνεται τίποτα, δεν καταλαβαίνω.

Βόμβες πέφτουν.

Προσπαθώ να μην τα βλέπω, να σας πω την αλήθεια. Είναι πολύ επώδυνα και προσπαθώ να βλέπω τις βόμβες που πέφτουν μέσα μου. Οι βόμβες που πέφτουν μέσα μας είναι ο φόβος, είναι η ανασφάλεια. Είναι η θλίψη. Είναι ο πόνος. Προσπαθώ να βλέπω τον εσωτερικό μου πόνο που ασφαλώς αγκαλιάζει όλη την οικουμένη. Όταν βρω απάντηση στον εσωτερικό μου πόνο, βρίσκω απάντηση και στον πόνο όλου του κόσμου. Και όταν βλέπω πολλές φορές και παρακολουθώ το τι συμβαίνει γύρω μου σε όλον τον κόσμο, πολλές φορές είναι και μία φυγή να μην αναλάβω την ευθύνη μου εδώ και τώρα στο πραγματικό πλαίσιο του κόσμου που με περιβάλλει. Δηλαδή, αν δω το πρόγραμμα του ανθρώπου που έρχεται να με συναντήσει, δεν μπορώ και δεν έχω χώρο να δω το γύρω γύρω. Γιατί πολλές φορές επειδή δε θέλω να αναλάβω την ευθύνη για παράδειγμα της οικογένειάς μου, αρχίζω να φιλοσοφώ για όλον τον κόσμο. Δεν είναι η αδιαφορία για τον κόσμο, αλλά είναι η αμεσότητα των προβλημάτων.

Σε έναν νέο άνθρωπο που δοκιμάζεται για κάποιο λόγο, τι θα λέγατε; Γιατί να έρθει στην Εκκλησία;

Στην Εκκλησία δε θα βρει λύση των προβλημάτων του, αλλά θα δει άλλη θέαση των προβλημάτων και της ζωής του. Γιατί αν εξαρτάται η λύση των προβλημάτων μας από την αλλαγή του περιβάλλοντος, δεν θα λυθούν ποτέ τα προβλήματά μας. Το πρόβλημα του ανθρώπου βρίσκει κατεύθυνση όταν αποκτήσει άλλη θέαση που τον ελευθερώνει και βλέπει διαφορετικά τα πράγματα.

Έχετε γράψει και τρία βιβλία.

Και άρθρα και βιβλία. Δεν είναι σημαντικά αυτά. Γιατί δεν έκανα απολύτως τίποτα. Απλώς οι ομιλίες που κάνουμε κάθε εβδομάδα στο Πνευματικό Κέντρο εδώ και δεκαετίες, κάποια ψυχή πήγε και τις απομαγνητοφώνησε εν αγνοία μου. Το δουλέψαμε αυτό και βγήκαν βιβλία. Δηλαδή, τεμπέλης συγγραφέας (γελάει).

Πάμε λίγο στο πιο δικό σας. Υπάρχει κάποιος τρόπος που χαλαρώνετε;

Η Αγία Τράπεζα είναι η χαλάρωσή μου. Εάν δεν είσαι μέσα σου χαλαρός όπου και να πας δεν χαλαρώνεις.

Όταν λέτε Αγία Τράπεζα;

Η Θεία Λειτουργία, η σχέση μας, η προσευχή με τον Χριστό. Εάν μέσα μας δεν είμαστε καλά, δεν μας χωράει ο τόπος. Εάν είμαστε καλά μέσα μας, όπου και να πάμε καλά είναι. Και η χαλάρωση δεν είναι ο τόπος, είναι οι άνθρωποι. Αλλά έχουμε ανάγκη κάποιας στιγμής απόσυρσης γιατί αν δεν γεμίσουν οι μπαταρίες δεν μπορούμε να δούμε τους ανθρώπους. Δεν μπορείς να βλέπεις ανθρώπους συνεχώς και να ξοδεύεσαι, γιατί είναι δόσιμο. Χρειάζεται και εσύ να έρθεις «εις εαυτόν». Δηλαδή, να ακούει κανείς τον εαυτό του.

Πότε γίνεται αυτή η απόσυρση και με ποιον τρόπο;

Έχω ένα χώρο εκτός Θεσσαλονίκης στο Μονοπήγαδο, έξω απ' τη Σουρωτή, σε ένα ερημικό μέρος και πάω και ησυχάζω. Σε ένα προκατασκευασμένο σπίτι που βλέπω τη θάλασσα, τον ουρανό και ησυχάζω.

Κάθε πότε πηγαίνετε εκεί;

Μόλις βρω ευκαιρία δραπετεύω (γελάει).

Τίποτα άλλο έχετε για χαλάρωση; Μουσική; Υπάρχει κάτι που σας αρέσει ή κάτι που προτιμάτε;

Τα πάντα. Γιατί δεν περιορίζεται. Η μουσική έχει να κάνει με το λόγο. Για παράδειγμα τώρα σαν Μητρόπολη ετοιμάζουμε μια συναυλία στο Θέατρο Δάσους. Στις 24 Μαΐου. Με τον Θαλασσινό, τον Ανδριάτο, την Ίκαρη και την Νταγάκη. Και θα έρθει και ένας φίλος ηθοποιός, ο Δημήτρης Αλεξανδρής, να παρουσιάσει τα κείμενα. Αυτή είναι η προσπάθειά μας ότι η Εκκλησία είναι ένα άνοιγμα. Και μάλιστα ο τίτλος της συναυλίας είναι «Η ζωή μου, ο άλλος».

Είστε οπαδός κάποιας ομάδας;

Με τα ρούχα που φοράω τι θα είμαι; (γελάει). Θα ήταν προσβολή. Αν και ξέρετε θέλουν πολύ προσοχή η βία και ο ανταγωνισμός. Οι ομάδες δεν είναι σύνορο χωρισμού, αλλά είναι σύνορο ενότητας. Πρέπει να αγαπούμε κάθε ομάδα. Δηλαδή, τι φοβερό να μην χαιρόμαστε το παιχνίδι και να γίνεται αφορμή σύγκρουσης; Αυτό αποτυπώνει την εσωτερική μας δυσκολία. Δηλαδή, χαίρομαι κάθε ομάδα γιατί είναι παιχνίδι.

Αλλά λίγο παραπάνω για τον ΠΑΟΚ.

Τι να κάνουμε. Είναι εκ γενετής το πρόβλημα. Η αρρώστια.

Στην Κύπρο τι ομάδα ήσασταν;

Ήμουν μικρός ακόμα. Δεν είχα ομάδα.

Τη Θεσσαλονίκη πως την βλέπετε. Αναπτύσσεται, μένει στάσιμη; Χρειάζεται κάτι;

Η άτιμη η Θεσσαλονίκη έχει κάτι που αγαπιέται. Δεν ξέρω να το περιγράψω. Χίλια λόγια μπορώ να βρω. Όμως βλέπω τώρα σιγά σιγά -κυρίως πνευματικά και εμένα αυτό με αναπαύει πάρα πολύ -ότι έφτασα στα εξήντα μου για να αισθανθώ αυτή την ευκαιρία της Εκκλησίας να γίνει αυτό που είναι. Με τον Επισκοπό μας και όλο αυτό το πνεύμα το οποίο φέρει. Και ταυτόχρονα βλέπω ότι με τα έργα που γίνονται η Θεσσαλονίκη αποκτά μια μορφή, χωρίς να παίρνω πολιτική θέση. Το καλό να λέγεται. Δε χαίρεται κανείς να βλέπει το μετρό τους δρόμους που αρχίζουν να γίνονται; Λες αρχίζει κάτι να δείχνει και να φεύγει απ' τη μούχλα. Ήτανε ωραία και η μούχλα. Την αγαπούσαμε και τη μούχλα. Αλλά τώρα πάμε προς τα εμπρός.

Έχετε μπει στο μετρό;

Ναι, μπήκα.

Η φράση με την οποία συντάσσεστε ως τρόπο ζωής ποια είναι;

Ο Θεός αγάπη εστί.

Συνήθως στο τέλος ρωτάμε για το μαγικό ραβδί. Η δική μας ερώτηση σε εσάς είναι το τι θα ευχόσασταν για το φετινό Πάσχα.

Αυτό που ευχόμαστε είναι να έχει ελπίδα ο κόσμος, γιατί έχουμε έναν Θεό που έγινε άνθρωπος και σταυρώθηκε από αγάπη για εμάς. Και το κακό και ο θάνατος, που είναι άρνηση της αγάπης, νικιέται με τον εκούσιο θάνατο της θέληματός μας, όπως το έδειξε ο Χριστός στο σταυρό. Και άρα, Ανάσταση και νίκη του θανάτου, είναι η κυριαρχία της αγάπης, που γεννιέται με το να νικήσω και να ξεπεράσω το δικό μου θέλημα για χάριν του άλλου.