Πρωϊνός καφές με τον ευρωβουλευτή Γιάννη Μανιάτη (βίντεο)

Στον τρίτο όροφο του Ευρωκοινοβουλίου ήπιαμε αυτές τις ημέρες τον πρωινό καφέ. Σε μια μεγάλη αίθουσα που λέγεται «Mickey Mouse Bar», με πολύχρωμα καθίσματα και με θέα ένα βρυξελιώτικο πάρκο. Παρέα με τον ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Αντιπρόεδρο των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών και πρώην υπουργό Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής Γιάννη Μανιάτη. Διάλεξε να καθίσει στην πολυθρόνα που είναι δίπλα στο τζάμι, χρώματος πράσινου, μιλήσαμε για την πράσινη ανάπτυξη, αλλά για το ΠΑΣΟΚ δε θέλει να συζητά και πολύ το τελευταίο διάστημα. Προτιμά τις κουβέντες για το μέλλον της Ευρώπης, τα ενεργειακά ζητήματα, τη συνεννόηση των κομμάτων, τα εγγόνια του που υπεραγαπά, αλλά και τα παλιότερα. Για τα παιδικά του χρόνια στο Άργος μέσα στο σιδεράδικο του παππού του, αλλά και στη Θεσσαλονίκη, που -όπως λέει- είναι το νοιάξιμό του.

Υπάρχει πρωινός καφές στη ζωή σας;

Υπάρχει και μάλιστα διπλός, με δύο κούπες μετά το ξύπνημα (γελάει).

Εδώ, στο γραφείο σας ή αλλού;

Στο σπίτι πρωί-πρωί για να δω και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

Είναι μια στιγμή….

…και σχεδιασμού του προγράμματος της ημέρας, αλλά και εντοπισμού των μεγάλων θεμάτων που απασχολούν και την Ελλάδα και την Ευρώπη.

Είμαστε στο «Mickey Mouse Bar» στον τρίτο όροφο του Ευρωκοινοβουλίου.

Ναι, σωστά.

Έρχεστε συχνά εδώ; Είναι σημείο συνάντησης;

Ναι, είναι σημείο συνάντησης, αλλά και χαλάρωσης. Είναι το εύκολο σημείο για να συναντηθεί κανείς και να ανταλλάξει απόψεις. Μερικές φορές και με τους συνεργάτες μου.

Πάμε αρκετά χρόνια πίσω. Πού γεννηθήκατε;

Γεννήθηκα στο Άργος.

Η οικογένεια και οι γονείς;

Έχω χάσει και τους γονείς μου και τον αδερφό μου, είναι μόνο η αδελφή μου.

Στο Άργος πώς ήταν εκείνα τα χρόνια;

Εγώ γεννήθηκα και μεγάλωσα στο συνοικισμό του Άργους, που σημαίνει προσφυγόπουλο, γιατί η γιαγιά μου ήταν Σμυρνιά. Ήρθε μετά το 1922. Ο παππούς μου Κωνσταντινουπολίτης, σιδεράς. Οπότε στο συνοικισμό του Άργους μεγάλωσα μαζί με τους υπόλοιπους πρόσφυγες, αλλά και Αρμένιους πρόσφυγες.

Έχετε δηλαδή το προσφυγικό πολύ έντονο στην ιδιοσυγκρασία σας.

Βεβαίως, εγώ είμαι μισός πρόσφυγας και το αισθάνομαι έντονα, γιατί εκτός των άλλων έζησα και 17 χρόνια στη Σαλονίκη. Οπότε όλα αυτά συνδέονται.

Για τη Θεσσαλονίκη θα τα πούμε μετά. Το σπίτι ήταν πολιτικοποιημένο; Μιλάμε τώρα για περίοδο πριν τη δικτατορία.

Στο σπίτι όχι τόσο έντονα, αλλά ο παππούς μου ήταν ΕΔΑίτης και με εξορία. Οπότε, πάντα έβρισκα αποκούμπι στον παππού μου, με τον οποίο κουβέντιαζα όλες μου τις πολιτικές ανησυχίες. Παππούς σιδεράς.

Το τονίζετε.

Ναι, εγώ μεγάλωσα σε σιδεράδικο από 8 χρονών. Εκεί έμαθα τι σημαίνει αμόνι, τι σημαίνει καμίνι, τι σημαίνει σφυροκάλεμο, τι σημαίνει, να θωρακίζεις, αλλά και να αλλάζεις τα πράγματα.

Αν σας έλεγα να περιγράφατε τον μαθητή-έφηβο Γιάννη Μανιάτη, τι θα λέγατε.

Ως μαθητής ήμουν αρκετά καλός. Μερικές χρονιές έβγαινα και πρώτος, άλλες δεύτερος ή τρίτος στην τάξη (σκέφτεται).

Άτακτος;

Ακριβώς, άτακτος. Άτακτος και μάλιστα 2 ή 3 φορές ο δάσκαλος του δημοτικού, είχε φωνάξει τον πατέρα μου να έρθει μέσα στη τάξη για να με νουθετήσει.

Πώς επιλέξατε το αγρονόμος-τοπογράφος για τις σπουδές;

Κατά τύχη. Εγώ ήθελα να γίνω ιστορικός και τότε όταν ανακοίνωσα στους καθηγητές μου στο εξατάξιο γυμνάσιο που με αγαπούσαν πολύ ότι θέλω να γίνω φιλόλογος, μου είπαν και οι δύο, δηλαδή και η φιλόλογος και ο γυμναστής μου που ήταν και ο αγαπημένος μου καθηγητής, ΟΧΙ. Να πάω για το Πολυτεχνείο. Ε, αφού μου το έλεγαν οι καθηγητές έδωσα και έτσι προέκυψε. Αλλά βρήκα μέσα από τις σπουδές του τοπογράφου τρόπο να ικανοποιήσω αυτά τα οποία στην πραγματικότητα με ενδιαφέρουν.

Τα οποία ποια ήταν;

Ο τρόπος ανάπτυξης ενός τόπου με ισόρροπη αξιοποίηση και συμβίωση της κοινωνίας με τους ορυκτούς πόρους. Γι' αυτό και η διπλωματική μου εργασία στο Πολυτεχνείο ήταν για την αξιοποίηση ορυκτών πόρων και ανθρώπινου δυναμικού του νομού Ευβοίας.

Όλα αυτά σε ότι αφορά στο σχολείο έγιναν στο Άργος;

Στο Άργος έμεινα μέχρι τα 18. Μετά Πολυτεχνείο. Στο Άργος έγινε και κάτι που με προσδιόρισε σε μεγάλο βαθμό. Τότε είχα ένα ατύχημα και έσπασα το πόδι μου πολύ ψηλά. Έμεινα έξι μήνες σε γύψο. Οπότε αμέσως μετά για να αντικαταστήσω την αίσθηση που είχα ότι έχω πρόβλημα, έγινα αθλητής, πρωταθλητής, γέμισα με κύπελα. Είναι η αντίδραση του παιδιού και της προεφηβικής ηλικίας που θέλει να ξεπεράσει με τις δυνάμεις του αυτό που του έτυχε. Έτσι έγινα πρωταθλητής εκατοστάρης στην Αργολίδα και στην Πελοπόννησο τα τελευταία τρία χρόνια πριν φύγω.

Πόσο τρέχατε το 100άρι;

Τότε επειδή δεν υπήρχαν ακόμη τα σύγχρονα χρονόμετρα ήμουν στα 11 και 1. Τότε θεωρείτο πολύ σπουδαίος ως χρόνος.

Όταν μπήκατε στο Πολυτεχνείο, αν τα έχω υπολογίσει σωστά, είναι η πρώτη χρονιά της μεταπολίτευσης. Πως ήταν το κλίμα;

Καμίνι. Τα αμφιθέατρα καμίνι. Θυμάμαι όλες τις ακροαριστερές παρατάξεις να τοποθετούνται. Εγώ από εκείνη την εποχή ήμουν ΠΑΣΟΚ και στην ΠΑΣΠ, αλλά επειδή τότε είχαμε πολύ αριστερές θέσεις, δεν είχα κανένα πρόβλημα να βγαίνω, να συγκρούομαι, να τα κάνω όλα.

Ήταν καλή εκείνη η εποχή; Γιατί υπάρχουν και κάποιοι που λένε ότι ήταν πολύ πολιτικοποιημένη.

Ήταν εξαιρετικά χρήσιμη και ωφέλιμη ειδικά για εμάς στο Πολυτεχνείο, γιατί ταυτόχρονα με τις σπουδές, που μερικές φορές τις αφήναμε πίσω, αισθανόμασταν χρήσιμοι στην κοινωνία. Εμένα με βοήθησε πάρα πολύ. Τα αμφιθέατρα του Πολυτεχνείου τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης δημιουργούσαν πολίτες υπεύθυνους, ανήσυχους και εμένα με βοήθησε πάρα πολύ για την μετέπειτα πορεία μου.

Το διδακτορικό σας επάνω σε τι θέμα ήταν;

Το έκανα στο Αριστοτέλειο, με το που τέλειωσα τη διπλωματική μου εργασία. Και είχε θέμα το σχεδιασμό βάσεων δεδομένων για το εθνικό Κτηματολόγιο. Άρα, ανάπτυξη.

Και το κάνατε πότε;

Το 1986.

Άρα και από εκεί ξεκινάει και η σχέση με τη Θεσσαλονίκη;

Ναι. Στη Θεσσαλονίκη ανέβηκα το ‘81 με ‘82. Μετά από λίγα χρόνια παντρεύτηκα τη γυναίκα μου, η οποία ήταν φοιτήτρια -και αυτή από την Αργολίδα- Ιατρικής στη Θεσσαλονίκη. Οπότε, ξεκίνησε ο κοινός ενιαίος αγώνας: εγώ να κάνω διδακτορικό, που σημαίνει ξενύχτια πολλά και δουλειά πολλή και η Βίκυ να κάνει ειδικότητα Παιδιατρικής. Οπότε έπεσαν όλα μαζί. Αλλά όταν είσαι πολύ νέος, μπορείς να τα κάνεις όλα. Αισθάνεσαι ότι είσαι άτρωτος και ανίκητος.

Και ότι δε σε πιάνει κανένας. Και η Θεσσαλονίκη; Πώς την έχετε στο μυαλό σας; Μετά κάνατε εδώ και επισκέπτης καθηγητής.

Η Θεσσαλονίκη για μένα είναι η πόλη που αισθάνομαι σπίτι μου, αγάπη μου, νοιάξιμό μου. Την αισθάνομαι εξίσου ως πατρίδα μου, όπως η Αργολίδα. Η μάνα μου γεννήθηκε στην Άνω Τούμπα. Τα σόγια μου από τη μητέρα μου είναι Τζανής και Μάινας. Οπότε όλα αυτά, μαζί και τα 17 χρόνια που έζησα εδώ, έγινα Θεσσαλονικιός.

Αγαπάτε και τον ΠΑΟΚ;

Έχοντας περάσει ένα μεγάλο διάστημα της ζωής μου στην Θεσσαλονίκη, ο ΠΑΟΚ παραμένει πάντα σημείο αναφοράς στις αναμνήσεις μου. Είναι μέρος της ζωής μου, όπως ακριβώς και η ίδια η πόλη. Βέβαια δεν μπορώ να παραλείψω και την αγάπη μου για τον Παναργειακό (γελάει).

Είχατε και εμπειρία διδακτική για πολλά χρόνια. Στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά και μετά επισκέπτης καθηγητής στη Βόννη και στη Θεσσαλονίκη.

Η Βόννη ήταν μια απίστευτη εμπειρία. Είχε προκηρυχθεί ένας διαγωνισμός πανευρωπαϊκός. Τότε η Βόννη ήταν ακόμη πρωτεύουσα και ήθελε να ανοίξει το πανεπιστήμιό της και εκτός Γερμανίας. Ο Κολ ήθελε κάτι να δώσει στην πόλη έναντι του γεγονότος. Οπότε άνοιξε το πανεπιστήμιο και άρχισε να δέχεται καθηγητές που δίδασκαν τότε όχι στα γερμανικά, αλλά στα αγγλικά.

Επακολούθησε η «εμπλοκή» με την ενεργητική διακυβέρνηση που έγινε κάπου το ‘98.

Αυτό έγινε ένα απόγευμα Σαββάτου. Δέχτηκα ένα τηλεφώνημα στο σπίτι μου από το γραφείο του Χάρη Καστανίδη, ο οποίος ήταν τότε υπουργός Μεταφορών. Δεν τον ήξερα, δεν με ήξερε και μου ζήτησε να πάω στο γραφείο του. Πήγα. Εκεί μου λέει: έχω μάθει για σένα. Σκέφτομαι να σου προτείνω να γίνεις Ειδικός Γραμματέας Βορείου Ελλάδος. Ήταν τότε που ξεκινούσαμε τις Ειδικές Γραμματείες. Εγώ Ειδικός Γραμματέας Βορείου Ελλάδος στο υπουργείο Μεταφορών και ο Στέλιος Αγγελούδης Ειδικός Γραμματέας Αθλητισμού Βορείου Ελλάδος.

Με τον σημερινό δήμαρχο Θεσσαλονίκης;

Ναι, ναι. Όταν μού το πρότεινε ο Χάρης Καστανίδης, του είπα ναι αλλά πρέπει να ξέρετε, ότι εγώ έχω και τη δουλειά μου. Δεν μπορώ να αφιερώσω σε αυτή τη θέση πάνω από τρεις ώρες την ημέρα (γελάει). Οπότε θυμάμαι το χαρακτηριστικό χαμόγελο, θα έλεγα το υπομειδίαμα του Χάρη. «Έλα και θα δεις τι έχει να γίνει», μου είπε.

Πώς ήταν η εμπειρία;

Ήταν μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία για μένα. Εκτός του ότι χειρίστηκα όλα τα θέματα των πανευρωπαϊκών διαδρόμων και των σχέσεων της Θεσσαλονίκης με τους βόρειους άξονες, δηλαδή και τους σιδηροδρομικούς και τους οδικούς, τότε ξεκίνησε και μια παγκόσμια πρωτοβουλία υπό τον τίτλο South East European Cooperative Initiative, στην οποία έγινα πρόεδρος των 17 χωρών της ευρύτερης περιοχής και είχαμε ως αποστολή το χειρισμό του διασυνοριακού ζητήματος. Και ήμασταν η μοναδική Επιτροπή που κατέληξε σε ένα Μνημόνιο Συνεργασίας και αυτό θεωρήθηκε από ΗΠΑ, ΟΗΕ, ΕΕ, Ρωσία, πολύ σπουδαίο.

Μετά «μπλέκετε» πιο πολύ με την πολιτική.

Μετά, η επόμενη πρόταση ήταν να γίνω Γενικός Γραμματέας και έτσι κατέβηκα υποχρεωτικά στην Αθήνα. Και τότε ενώ αισθανόμουν ότι δεν ήθελα ποτέ στη ζωή μου να εμπλακώ στην ενεργό πολιτική, γιατί ήμουν ευχαριστημένος ως επιστήμονας με αυτά που έκανα, ήρθε το 2004 η πρόταση να κατέβω υποψήφιος βουλευτής στο νομό Αργολίδας.

Οι κυβερνητικές σας θητείες ήταν δυο. Η πρώτη ως υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας επί Γιώργου Παπαντρέου και Λουκά Παπαδήμου και μετά ως υπουργός στη δύσκολη περίοδο της συγκυβέρνησης. Πως ήταν; Και ποιες ήταν διαφορές;

Εγώ αισθάνθηκα άνετα και με τους τρεις πρωθυπουργούς που είχα και πάντα βέβαια σε στενή συνεργασία λόγω και του αντικειμένου και με τον Βαγγέλη Βενιζέλο, ο οποίος στην αρχή ήταν υπουργός Εθνικής Άμυνας, μετά αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών και πάντα με τις απίστευτες γνώσεις του έδινε διέξοδο στα περισσότερα προβλήματα. Ο Γιώργος Παπανδρέου με εμπιστεύτηκε απόλυτα όταν ξεκίνησα επί πρωθυπουργίας του και άνοιξα το φάκελο «ελληνικοί υδρογονάνθρακες».

Αυτό έγινε πότε;

Το 2011. Και στη συνέχεια προχωρήσαμε τα μεγάλα έργα, που τώρα τα μισά που αυτά έχουν υλοποιηθεί. Δηλαδή το 2013 προχωρήσαμε τον αγωγό TAP, τον Κάθετο Διάδρομο της Αλεξανδρούπολης, που τώρα έχει ξαναμπεί στη συζήτηση, το ηλεκτρικό καλώδιο με την Κύπρο, που επίσης ακόμη συζητιέται, η αντλησιοταμίευση της Αμφιλοχίας και τον αγωγό φυσικού αερίου EastMed που ακόμη δεν έχει προχωρήσει. Όλα αυτά τα έργα ήταν σχεδιασμένα και καταφέραμε και τα εντάξαμε για χρηματοδότηση στα ευρωπαϊκά προγράμματα εκείνη την περίοδο. Και βέβαια το μεγάλο θέμα ήταν ο διαγωνισμός του 2014, όπου είχαμε την απόλυτη στήριξη και του Αντώνη Σαμαρά, αλλά και του Βαγγέλη Βενιζέλου, για τα 20 θαλάσσια οικόπεδα, σε Ιόνιο και νότια Κρήτης, την κατοχύρωση της ελληνικής ΑΟΖ με το νόμο 4001 και το μεγάλο διαγωνισμό για τα 20 θαλάσσια οικόπεδα που τώρα και η Εxxon Mobil ήρθε και τα ζήτησε και η Chevron.

Το 2024 συνεχίσατε ως υποψήφιος ευρωβουλευτής, γυρίσατε όλη την Ελλάδα, συγκεντρώσατε 109.000 σταυρούς, εκλεγήκατε και ήρθατε εδώ. Πώς ήταν η προσγείωση;

Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη διότι συνειδητοποίησα ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι ως ποιότητα δουλειάς πολύ καλύτερο από τα εθνικά κοινοβούλια. Δηλαδή, με απλά λόγια, εδώ όταν δεν υπάρχουν κομματικές πειθαρχίες, έτσι όπως τις ξέρουμε στην Ελλάδα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι σχεδόν ισότιμο στις νομοθεσίες και με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο -που είναι οι πρωθυπουργοί ουσιαστικά- και με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Και είναι χαρακτηριστικό ότι προχωρούμε όταν είναι να υιοθετήσουμε μια οδηγία ή ένα κείμενο, πηγαίνουμε παράγραφο την παράγραφο και διαπραγματευόμαστε όλα τα κόμματα. Και αν δε συμφωνήσουμε εμείς, πολλές φορές δεν περνούν. Άρα, εδώ είναι μια πολύ σημαντική δουλειά για την καθημερινότητα του Ευρωπαίου πολίτη, αλλά και του Έλληνα πολίτη.

Η ζωή πως είναι;

Εγώ ήλπιζα ότι θα έκανα καλύτερη ζωή από αυτή που κάνω στην Ελλάδα (γελάει). Πάντως εδώ και 1,5 χρόνο οι συνεργάτες μου δεν με αφήνουν να πάρω ανάσα. 8.30 ώρα το πρωί στο γραφείο, 9 ώρα το βράδυ με απελευθερώνουν, οπότε η μόνιμη επιλογή είναι να πάω σπίτι για να κοιμηθώ (γελάει). Βέβαια, η περισσότερη απασχόληση προκύπτει από το ότι ως Αντιπρόεδρος των 136 Σοσιαλιστών και Δημοκρατών Βουλευτών για θέματα Άμυνας, Εξωτερικών κι Ενεργειακής Ασφάλειας, πρέπει να καθοδηγώ τη 2^η μεγαλύτερη Ομάδα του Ευρωκοινοβουλίου ακριβώς στα θέματα αυτά, τα οποία βρίσκονται εδώ και 2 χρόνια σε πλήρη και καθημερινή εξέλιξη.

Διασκέδαση δεν υπάρχει;

Όχι, δυστυχώς, αλλά πού θα μου πάει. Θα δραπετεύσω κάποια στιγμή από τις υποχρεώσεις και τους συνεργάτες μου και θα με αφήσουν γνωρίσω κάπως τις Βρυξέλλες.

Πως βλέπετε το ρόλο σήμερα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου; Έχει ανέβει;

Έχει ανέβει. Ένα αρνητικό που βλέπω είναι ότι από τις τελευταίες εκλογές συμμετέχουν με αρκετές δυνάμεις τα ακροδεξιά κόμματα. Οπότε αυτό δημιουργεί ζητήματα. Στο Κοινοβούλιο έχουμε μια φιλοευρωπαϊκή συμμαχία: το Λαϊκό Κόμμα, εμείς οι Σοσιαλιστές, οι Πράσινοι και οι Φιλελεύθεροι. Αυτή η συμμαχία κυρίως εκ μέρους του Λαϊκού Κόμματος αρκετές φορές σπάει, γιατί θέλουν να συνεργαστούν με τα ακροδεξιά κόμματα. Αυτό είναι ένα θέμα, αλλά σε γενικές γραμμές είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα η δουλειά που κάνεις εδώ. Επίσης κάτι που με εντυπωσίασε εδώ είναι η υψηλή ποιότητα των συνεργατών των ευρωβουλευτών όλων των κομμάτων, αλλά και των συνεργατών των κομμάτων που έχουμε σε οριζόντιο επίπεδο. Επειδή ακριβώς έχουμε 27 κράτη-μέλη, είναι πολύ πιο δύσκολο έως αδύνατο να υπάρξουν ρουσφέτια, ή ειδικές εξυπηρετήσεις. Οπότε αισθάνεσαι ότι κινείσαι σε ένα υψηλού επιπέδου πολιτικό περιβάλλον.

Θα έχετε ακούσει ότι οι πολίτες λένε πολλές φορές ότι είναι μακριά η Ευρώπη από αυτούς. Πώς το σχολιάζετε αυτό;

Το αντιλαμβάνομαι απολύτως. Το αισθανόμουν και εγώ. Αλλά αυτό που μπορώ να πω τώρα είναι ότι υπάρχει τουλάχιστον σε επίπεδο Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σοβαρότατο ενδιαφέρον για το πώς αισθάνονται οι πολίτες. Και νομίζω ότι έχουμε κάπως καλύψει το κενό. Δεν μπορούμε όμως αυτό να το μεταφέρουμε ακριβώς εκεί που ο κάθε πολίτης θα το αντιληφθεί. Νομίζω πάντως ότι κάνουμε βήματα. Τουλάχιστον τα τέσσερα κόμματα που σας προανέφερα, που είναι οι φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις, πραγματικά προσπαθούν να το λύσουν.

Ποιο είναι το στοίχημα για την Ευρώπη τα επόμενα χρόνια;

Το τεράστιο πρόβλημα είναι η Στρατηγική Ανεξαρτησία. Μέχρι πρόσφατα, συζητούσαμε για στρατηγική αυτονομία. Τώρα πια, μετά την εμφάνιση του πρόεδρου Τραμπ νομίζω ότι έχουν καταλάβει όλοι ότι είμαστε μόνοι μας στο παγκόσμιο σκηνικό. Άρα, πρέπει να προχωρήσουμε σε Στρατηγική Ανεξαρτησία στους μεγάλους τομείς, που είναι η ενέργεια, η άμυνα, οι ψηφιακές υποδομές και η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων.

Με τον Τραμπ πώς βλέπετε αυτή τη σύγκρουση που υποβόσκει;

Πρόκειται για μια κατάσταση παγκοσμίως αλλοπρόσαλλη, με πολλά βήματα προς τα εμπρός, και άλλα τόσα βήματα προς τα πίσω. Καμία σταθερότητα και με τον πρόεδρο Τραμπ να δηλώνει ευθέως ότι δεν τον ενδιαφέρει το διεθνές δίκαιο, που για εμάς στην Ελλάδα είναι πολύ σπουδαίο και λόγω Κυπριακού, αλλά και λόγω των ελληνοτουρκικών, αλλά και λόγω του ότι θα αποφασίζουμε με βάση τη δική του ηθική. Αυτά είναι πρωτόγνωρα πράγματα και η Ευρώπη δεν μπορεί να τα αποδεχτεί. Είχαμε βέβαια τελευταία και τα προβλήματα με τις απειλές σε βάρος της κυριαρχίας της Δανίας και της Γροιλανδίας.

Χρειάζεται αυτονομία, λοιπόν.

Για πρώτη φορά τόσο έντονα και αν μπορώ να κάνω και μια εκτίμηση: πιθανά αυτό το αλλοπρόσαλλο και το σκληρό του προέδρου Τραμπ, ίσως να είναι η αιτία που θα βοηθήσει την Ευρώπη να πάει σε μεγαλύτερη ενότητα και με πολύ μεγαλύτερες ταχύτητες. Γιατί ένα μεγάλο μας πρόβλημα είναι ότι αργούμε να πάρουμε αποφάσεις. Να πάρουμε μπρος, δηλαδή.

Πράσινη ανάπτυξη: την προτάσσετε σε πολλά βιβλία σας και νομίζω σε δύο είναι και στον τίτλο. Γιατί πιστεύετε ότι είναι τόσο σημαντική;

Η πράσινη μετάβαση, όπου μάλιστα ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος μου έκανε την τιμή να προλογίσει δύο βιβλία μου, ένας ακόμα λόγος για να έχω πολύ όμορφα συναισθήματα για τον παγκόσμιο ηγέτη της ορθοδοξίας, είναι η υποχρεωτική μετάβαση της ανθρωπότητας προς έναν πλανήτη, ο οποίος θα καταφέρει να αντέξει το βάρος της ανθρωπότητας. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια βλέπω ότι έχουμε στασιμότητα και μερικές φορές και πισωγυρίσματα, αλλά σε κάθε περίπτωση το μέλλον του πλανήτη είναι ένα μέλλον χωρίς εκπομπές και με όσο γίνεται περισσότερες ανανεώσιμες πηγές, αλλά πάντα για τα επόμενα 30-40 χρόνια θα έχουμε ανάγκη το φυσικό αέριο ως ένα καύσιμο μετάβασης.

Ένα άλλο βιβλίο σας έχει τίτλο «Ενέργεια και ορυκτός πλούτος. Εθνικοί πυλώνες ανάπτυξης». Πόσο πλούσιος είναι ο ορυκτός μας πλούτος τελικά;

Εμείς ως Ελλάδα έχουμε πολύ και πλούσιο ορυκτό πλούτο. Και δεν αναφέρω μόνο τους υδρογονάνθρακες που έχουμε κουβεντιάσει τόσες φορές για τα πολύ πλούσια κοιτάσματα που διαθέτουμε τουλάχιστον στο Ιόνιο και νότια της Κρήτης. Έχουμε και πολλούς άλλους ορυκτούς πόρους. Μάλιστα το 2014 μια Επιτροπή από επιστήμονες, που είχα συγκροτήσει το 2011 στο Υπουργείο, παρέδωσε και είναι μια μικρή υπερηφάνεια και για εμένα αυτό, αλλά και για τους τότε συνεργάτες μου, την πρώτη και μοναδική μέχρι σήμερα πλήρη καταγραφή του ορυκτού πλούτου της χώρας. Που βρίσκεται; Πόσο βρίσκεται; Αν μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε; Είναι η πρώτη φορά που το νεότερο ελληνικό κράτος έκανε μια πλήρη καταγραφή του ορυκτού του πλούτου. Δυστυχώς και αυτή η υπερπολύτιμη μελέτη από το 2014 μέχρι σήμερα δεν έχει αξιοποιηθεί από καμία κυβέρνηση.

Πώς αξιολογείτε όλες αυτές τις συμφωνίες που έγιναν τώρα τα τελευταία στα ενεργειακά; Θετικά;

Πάντα θετικά, το έχω πει και δημόσια. Μόνο που χάσαμε δέκα χρόνια. Αυτά που λένε τώρα και η Exxon Mobil ότι είναι νοτιοδυτικά της Κρήτης και η Chevron τώρα τελευταία, αλλά και η EXXON στο οικόπεδο ανοιχτά της Κέρκυρας, είναι οικόπεδα που εντοπίσαμε εμείς τότε, το 2014.

Μπορεί να υπάρχει εθνική συνεννόηση πάνω σε αυτό το θέμα;

Νομίζω ότι μαζί με την εθνική άμυνα, το ζήτημα της ενέργειας μπορεί να είναι το επόμενο στο οποίο έχουμε χρέος να έχουμε συνεννόηση. Γιατί τα ενεργειακά έργα είναι έργα τα οποία τραβούν σε βάθος δεκαετιών. Είναι πολλοί οι πρωθυπουργοί και υπουργοί που θα τα χειριστούν. Άρα, απαιτείται εθνική υπευθυνότητα. Και νομίζω ότι εκεί βλέπω μεγάλο πεδίο εθνικής συνεννόησης.

Γενικά -όμως το είπατε και εσείς προηγουμένως- έξω υπάρχει μια μεγαλύτερη δυνατότητα συνεννόησης των ελληνικών κομμάτων. Πώς το εξηγείτε αυτό;

Εδώ έχουμε μεγαλύτερη δυνατότητα να συνεννοηθούμε μακριά από την καθημερινότητα και την τοξικότητα που πολλές φορές υπάρχει στην εσωτερική πολιτική σκηνή. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε τις πολιτικές και ιδεολογικές μας διαφωνίες, όπως τώρα πρόσφατα που έγινε με τη συμφωνία της Μercosur. Αλλά εν πάσει περιπτώσει, μπορούμε και συζητάμε. Εδώ έχεις πλήρη αίσθηση ποιο είναι το συμφέρον της πατρίδας σου. Και ο καθένας με βάση τις δικές του ιδεολογικές και πολιτικές αφετηρίες, παίρνει τις αντίστοιχες αποφάσεις.

Αναφέρατε τη συμφωνία Μercosur. Πόσο θα καθυστερήσει μετά το πάγωμα από το Ευρωκοινοβούλιο;

Η Μercosur είναι μια συμφωνία πολύ καλή για τα βιομηχανικά προϊόντα της Ευρώπης και πολύ κακή για τα αγροτικά προϊόντα, ιδιαίτερα του Νότου και βεβαίως και της Ελλάδας. Και αυτή είναι η αιτία για την οποία εμείς έχουμε δηλώσει ότι είμαστε απέναντι σε αυτή τη συμφωνία και στηρίξαμε την πρόταση για παραπομπή της νομιμότητας της όλης της συμφωνίας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Εδώ πάντως είναι τεράστιες οι πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης που κατά τη γνώμη μου δεν έκανε καμία ουσιαστική διαπραγμάτευση για τα ελληνικά προϊόντα.

Έχουμε και έναν νέο Επίτροπο. Πώς πάει η συνεργασία με τον Απόστολο Τζιτζικώστα;

Έχουμε πολύ καλή συνεργασία, συνομιλούμε, συνεργαζόμαστε και μάλιστα επειδή εκ μέρους των Σοσιαλιστών έχω αναλάβει και τον συντονισμό για τα έργα της επόμενης προγραμματικής περιόδου στην ενέργεια και τις μεταφορές, η συνεργασία αυτή αναγκαστικά γίνεται όλο και πιο συχνή.

Θεσσαλονίκη: που βλέπετε ότι μπορεί να κερδίσει και να κινηθεί;

Πιστεύω βαθιά ότι η προίκα της Θεσσαλονίκης, που είναι η γεωγραφική της θέση, δεν έχει αξιοποιηθεί. Έχουμε πει πολλά λόγια, αλλά οι πράξεις είναι πολύ λίγες. Τώρα πάντως που το γεωπολιτικό τοπίο σκληραίνει και έχουμε κάθε λόγο εμείς ως χώρα να ξαναπάρουμε τα πάνω μας σε αυτόν τον τομέα και από πλευράς μεταφορικών προτεραιοτήτων και από πλευράς logistics και από πλευράς ενέργειας, η Ελλάδα μπορεί να γίνει ο τροφοδότης όλων των βορειότερων γειτόνων μας σε ενεργειακά αγαθά, φυσικό αέριο, ηλεκτρισμό και πράσινο ηλεκτρισμό. Άρα, η Θεσσαλονίκη μαζί με το λιμάνι της και όλα αυτά που συναποτελούν και τον πολιτιστικό και ιστορικό της πλούτο, αλλά και το κύρος που έχει στους γείτονές μας και επειδή έχει ένα πολύ καλό δήμαρχο, νομίζω ότι μπορεί να πάει πολύ καλά.

Πάμε για το τέλος στον ιδιώτη Γιάννη Μανιάτη. Παντρεμένος πόσα χρόνια;

Πάνω από σαράντα (γελάει).

Που γνωριστήκατε; Στη Θεσσαλονίκη απ' ό,τι κατάλαβα.

Γνωριστήκαμε στο Άργος, στο λύκειο. Τότε δεν υπήρχε λύκειο, αλλά εξατάξιο γυμνάσιο. Είμαστε μαζί με τη γυναίκα μου από την έκτη γυμνασίου. Δηλαδή, τη σημερινή τρίτη λυκείου. Και μετά βρεθήκαμε στη Θεσσαλονίκη.

Παιδιά;

Ένα αγόρι και ένα κορίτσι, σαραντάρης περίπου ο γιος μου, 38 ετών η κόρη.

Με τι ασχολούνται;

Ο Τάσος είναι τραπεζικό στέλεχος, ασχολείται με risk management και η Μαρία είναι υπεύθυνη ανθρώπινου δυναμικού σε μεγάλες εταιρίες.

Παρά το γεγονός ότι έχετε βαρύ πρόγραμμα, κάπως θα χαλαρώνετε.

Προσπαθώ. Κυρίως όταν είμαι Ελλάδα προσπαθώ να χαλαρώσω.

Πώς γίνεται λοιπόν η χαλάρωση;

Ο μεγάλη μου αγάπη είναι τα δύο μου εγγόνια. Και η βόλτα που τα πηγαίνω όποτε μπορώ στην παιδική χαρά. Εκεί είναι η μεγαλύτερη χαλάρωση. Κυρίως το να τα βλέπεις να μεγαλώνουν, γιατί όταν κάνεις παιδιά και ταυτόχρονα είσαι στην προσπάθεια να φτιάξεις την καριέρα σου, δύσκολα τα χαίρεσαι. Ενώ τα παιδιά των παιδιών σου έχεις τη δυνατότητα να παρατηρήσεις πώς εξελίσσεται η ζωή τους. Εγώ πραγματικά φιλοσοφώ τη διαρκή τους, κάθε εβδομάδα, εξέλιξη.

Αγαπημένο τραγούδι υπάρχει;

«Βραδιάζει» του Στέλιου Καζαντζίδη.

Ομάδα: Παναργειακός και ΠΑΟΚ, έτσι;

ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη, πάντα.

Μότο ζωής; Μια φράση που σας εκφράζει.

Στα δύσκολα θα είσαι πάντα μόνος. Άρα, οι αποφάσεις είναι μόνο δικές σου.

Για το τέλος έχουμε την ερώτηση με το μαγικό ραβδί. Αν το είχατε τι θα αλλάζατε στην Ευρώπη, που δεν αλλάζει εύκολα;

Αν η απάντηση πρέπει να είναι μία λέξη, θα έλεγα «ταχύτητα στη λήψη αποφάσεων». Όλα τα υπόλοιπα η Ευρώπη τα ικανοποιεί. Και δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα και πράσινη μετάβαση. Αυτό που είναι το μεγάλο μας μειονέκτημα είναι η έλλειψη ταχύτητας στη λήψη αποφάσεων, σε μια εποχή, όπου βλέπουμε πια ότι τα πάντα αλλάζουν μέσα σε διάστημα εβδομάδων. Ταχύτητα, λοιπόν.