Πρωινός καφές με τη Βούλα Πατουλίδου (βίντεο)

Ήταν όπως περίμενα να είναι η Βούλα Πατουλίδου: Χειμαρρώδης, χωρίς τελείες στο λόγο της, συναισθηματική και φυσικά στον ενικό. Η σημερινή καλεσμένη του «πρωινού καφέ» βούρκωσε όταν η κουβέντα έφτασε στον άνδρα της Δημήτρη Ζαρζαβατσίδη, τον οποίο έχασε πρόσφατα, άσκησε κριτική σε αυτά που την πείραξαν στο πρόσφατο παρελθόν, ήταν διεκδικητική για τη Θεσσαλονίκη και άφησε όλα ανοικτά για το τι θα κάνει στο μέλλον. Με ένα κλικ παραπάνω σε αυτό που λέγεται αυτοδιοίκηση. Που όπως είπε «ότι δε με αφήνει αδιάφορη αυτό είναι δεδομένο».

Γιατί o καφές εδώ; Στο καφέ «Menta»;

Είναι σαν το σπίτι μου, είναι γεμάτο. Δεν έχει κάτι αφαιρετικό.

Λοιπόν, καφέ πίνεις γενικά;

Πίνω πάρα πολύ καφέ.

Προτιμάς αμερικάνο;

Πίνω αμερικάνο γιατί είναι μπόλικος (γελάει).

Εκείνη τη στιγμή όταν πίνεις καφέ τι κάνεις; Ηρεμείς, σκέφτεσαι την επόμενη μέρα, σκέφτεσαι την προηγούμενη; Κάνεις μια μικρή ανασκόπηση;

Κάνω μια μικρή ανασκόπηση. Ειδικά ο πρωινός, που είναι από τους πιο σημαντικούς για μένα, γιατί είναι η αρχή της ημέρας. Τον μοιραζόμασταν
πάντα με τον Δημήτρη και εκεί γινόταν η ανασκόπηση. Καμιά φορά δεν μιλούσαμε και καθόλου. Όχι, ότι τα είχαμε όλα λυμένα, αλλά με τα μάτια καταλάβαινες, οπότε ήξερες τι θα ακολουθήσει. Θα έλεγα είναι μια στιγμή
περισυλλογής και, αν θέλεις, και εκκίνησης.

Γεννημένη στον Τριπόταμο, έτσι; Η δική σου εκκίνηση έγινε εκεί. Μια πρώτη παιδική ανάμνηση από εκείνα τα χρόνια ποια είναι;

Νομίζω είναι της μητέρας μου. Με μια ποδιά, ξέρεις από αυτές που φορούν συνήθως οι μάγειροι, με τη βίτσα στο χέρι και να λέει: «ο ήλιος έδυσε, εσύ γιατί δεν ήρθες σπίτι;».

Αυστηρή δηλαδή;

Αυστηρή με κανόνες. Έκανε όλα τα χατίρι, αλλά μου έδινε εντολές και κανόνες. Ο μπαμπάς από την άλλη, ήτανε γλυκός άνθρωπος.

Και το ποντιακό ήταν έντονο στο σπίτι.

Πάρα πολύ.

Ποιος ήταν ο Πόντιος ή και οι δύο;

Όχι. Ο πατέρας μου ήτανε ο Πόντιος. Πατουλίδης. Ήταν από την Αργυρούπολη του Πόντου. Και η μητέρα μου από τα Γρεβενά. Λίρα και κλαρίνο (γελάει).

Σχολείο εκεί;

Εμείς παρότι δεν ήμασταν στρατιωτικοί, ήμασταν της γύρας. Πάρα πολύ δύσκολη εποχή. Βλέπω τώρα τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους να
χτυπιούνται αλύπητα στους δρόμους, στα μπλόκα διεκδικώντας μια καθημερινότητα πάρα πολύ δύσκολη. Και ειλικρινά έχουν τη συμπαράστασή
μου. Το λέω έτσι, ορθά κοφτά. Γιατί απ' τη μεριά του πατέρα μου ήταν αγρότες. Απ' τη μεριά της μάνας μου κτηνοτρόφοι. Που σημαίνει ότι έμεινα
μέχρι και πρώτη δημοτικού στο Τριπόταμο, ωσότου ο πατέρας μου έφυγε για τη Γερμανία, γιατί δύσκολα τα βγάζαμε πέρα. Το μεγαλύτερο κομμάτι εκεί της Βορείου Ελλάδας -το ξέρεις- ήταν στα ανθρακωρυχεία της Γερμανίας. Έφυγε για το καλύτερό μας αύριο. Ένα βράδυ η σοδιά τέλεια, ένα βράδυ κατακλυσμός, καλαμπόκια «γεια σας» και η μάνα μου αγανάκτησε και λέει «φεύγω». Και έτσι πήγαμε Γερμανία.

Γερμανία πήγες σχολείο;

Έβγαλα εκεί και το Δημοτικό.

Sprichst du Deutsch, δηλαδή.

Spreche, spreche. Ganz gut spreche ich Deutsch. Μετά Γρεβενά στον τόπο της μάνας μου και στο Λύκειο ήρθαμε στη Θεσσαλονίκη.

Γιατί;

Γιατί η Θεσσαλονίκη, άμα το δεις, είναι κοντά στη Φλώρινα και κοντά στα Γρεβενά. Δεν πήγαμε Αθήνα. Εδώ τελικά είναι ο τόπος μου, χρόνια εδώ. Από το 78 και το 79. Αμέσως μετά το σεισμό. Ήξεραν ότι θα έρθω και έγινε σεισμός για να με υποδεχτούν (γελάει).

Στα μαθήματα πως ήσουν;

Φωνάζει ο καθηγητής τη μητέρα μου. Ο φιλόλογος. «Να σου πω κάτι, κυρία Αφροδίτη. Αυτό το παιδί ενώ έχει πάρα πολύ καλές ιδέες, όλο τις ίδιες λέξεις
χρησιμοποιεί. Γιατί; Τι έχει;» της λέει. «Να ξέρετε: Είμασταν στη Γερμανία που σημαίνει φτωχό λεξιλόγιο», του απαντά. Τα γράμματα τα αγαπούσα πάντα. Ήμουνα μία μαθήτρια απ' το μέσο και πάνω. Και όταν αγαπούσα και τον καθηγητή γινόμουν άριστη. Να φανταστείς ότι διάλεξα το πρακτικό. Χημεία, Φυσική.

Πέρασα μαμή την πρώτη χρονιά, αλλά δεν ήθελα. Ξαναέδωσα 
εξετάσεις και έγραψα εικοσάρια. Χημεία, Φυσική, έκθεση 17 για να μπω στην Γυμναστική Ακαδημία. Και την επόμενη χρονιά έγινα πρωταθλήτρια. Μπορούσα, δηλαδή να μπω χωρίς εξετάσεις.

Άρα, οι γυμναστικές επιδόσεις καλές.

Άριστες.

Το πρώτο σπριντ το θυμάσαι;

Το πρώτο σπριντ ήταν στην ηλικία των 5,5 χρονών ή 6 στην αυλή του Δημοτικού, στον Τριπόταμο Φλώρινας, όπου κέρδισα και τα παιδάκια της
τρίτης Δημοτικού. Ήμουν διαόλι από τότε (γελάει).

Aν σε ρωτούσε κανείς από εκείνη την περίοδο ένα καθοριστικό γεγονός που επηρέασε τη ζωή σου ποιο θα έλεγες;

Η μητέρα μου έκανε δύο δουλειές στη Γερμανία. Πέρα από το ανθρακωρυχείο που δούλευε έκανε και επιδιορθώσεις ρούχων. Εγώ είχα αναλάβει να
κουβαλάω τις τσάντες με τα ρούχα που ήθελαν διόρθωμα. Έλα ντε όμως που εκεί δίπλα είχε πανηγύρι. Ήταν σαν Λούνα Παρκ. Μια μέρα μπήκα μέσα και ξεχάστηκα. Όταν πήγα στο μαγαζί να πάρω τα πράγματα και τις σακούλες ήταν κλειστά. Μπορείς να φανταστείς τι ακολούθησε.

Στα ΤΕΦΑΑ πως ήταν;

Πέρασα το πρώτο έτος στην Αθήνα. Έφυγα με υποτροφία, όλα 10άρια, αγαπημένα, γιατί ήθελα να γυρίσω πίσω Θεσσαλονίκη. Περίμενα περισσότερα
πράγματα στο πανεπιστήμιο, αλλά το πανεπιστήμιο είναι απλά για να σου ανοίγει ορίζοντες και εσύ να ψάχνεις. Ταυτόχρονα όμως άρχισα και τον
πρωταθλητισμό μεγάλη, που σημαίνει ότι ήθελα να φύγω, να τελειώσω με τις σπουδές για να αφοσιωθώ στον πρωταθλητισμό. Και έτσι έγινε. Iούνιο τέλειωσα, το πήρα, έφυγα και ξεκίνησα με την άλλη διαδρομή.

Εικόνα της Θεσσαλονίκης από τα φοιτητικά σου χρόνια ποια είναι;

Η εικόνα είναι ότι με τα παιδιά, με τις συμφοιτήτριές μου, ήμασταν πολύ δεμένες. Ειδικά στους παραδοσιακούς χορούς ήμασταν τέσσερις πολύ φίλες. Και όταν πήγαμε να δώσουμε εξετάσεις, λέει η δασκάλα: «κλείστε την πόρτα»
και αντί να δώσουμε εξετάσεις εμείς κάναμε πανηγύρι. «Άντε, φύγατε τώρα» λέει. «Γέμισε η ψυχή μας, ας έρθουν οι άλλοι να δώσουν εξετάσεις», μας είπε. Ήταν καλή η περίοδος των φοιτητικών μου χρόνων και θεωρώ ότι η
Θεσσαλονίκη ενδείκνυται για φοιτητική ζωή. Αυτό το τελευταίο μπορεί και πρέπει όμως να το αξιοποιήσει. Περισσότερο – πιο αποδοτικά.

Στην αθλητική σου πορεία ποιος σύλλογος ήταν κρίσιμος; Ποιος σου έδωσε ώθηση;

Όταν ήρθα στη Θεσσαλονίκη στα 15 μου με θεωρούσαν ατάλαντη. Αν δεν ήταν ο Δημήτρης Ζαρσαβατσίδης βράχος από πίσω, ο οποίος και ο
ίδιος πολύ μεγάλος αθλητής και ο ίδιος πολύ μεγάλος προπονητής και λάτρης μου, πως να το πω τώρα, ο κολλητός μου βράχος, δε θα είχα αυτήν
την εξέλιξη. Αυτός ο άνθρωπος, με τον οποίο μοιράστηκα 42 χρόνια, ήταν καθοριστικός. Στην πορεία ήταν και ο κύριος Νίκος Ζαχαριάδης, τον οποίο τον λάτρεψα σαν πατέρα μου. Ήταν του Ηρακλή και νομίζω ότι τον ήξεραν όλοι, τον τίμησαν όλοι και μακάρι να συνεχίσουν να τον τιμούν. Ήταν ο πρώτος που είπε «Ρε συ, εδώ έχω μια αθλήτρια που μπορεί -φοβόταν να το πει- να γίνει ολυμπιονίκης». Και λέω «Κύριε, Νίκο τι λες;».

Όταν το 1992 πήγες στη Βαρκελώνη τι προσδοκίες είχες;

Βάθρο. Αδιαπραγμάτευτα βάθρο. Δεν ξέραμε χρώμα, αλλά όταν φτάνεις στον τελικό, όλα είναι ανοικτά.

Θα θυμηθείς λίγο την εκκίνηση και την κούρσα;

Εκείνο που δεν ξέρει κανείς ή αν θέλεις δε θυμάται κανείς -γιατί το έχουμε αυτό το κουσούρι εμείς οι Έλληνες, να μικραίνουμε μεγάλες επιδόσεις- είναι
πως εγώ ήμουν τραυματισμένη στον τελικό. Θυμάμαι μια διπλή παυσίπονη ένεση που μου είχε κάνει ο γιατρός μας και του είχα πει ότι πρέπει να
κρατήσει μέχρι τις 8, που ήταν ο τελικός. Εκεί κατάλαβα τη δύναμη του μυαλού που κράτησε έξω τον πόνο. Ο Δημήτρης από πίσω πάντα στην
εκκίνηση να μου λέει «ή θα τα πάρεις σβάρνα ή κάτι καλό θα κάνεις».

Το «για την Ελλάδα ρε γαμώτο» ήταν αυθόρμητο ή το είχες σκεφτεί;

Πως, πεντακόσια χιλιάδες χρόνια πριν; Τι λες, ρε Νίκο. Δεν μπορείς να το σκεφτείς, γιατί καταρχήν δεν ξέρεις. Εκείνη τη στιγμή, αν έχεις μεγαλώσει έτσι όπως εγώ, με μια απαξία γενικότερα για το τι μπορείς να κάνεις και εσύ αντιστέκεσαι σε αυτό. Αντιστέκεσαι, αντιστεκόμουν 27 χρόνια.

Γιατί;

Γιατί μου έλεγαν ότι δεν έχω ταλέντο, είμαι μαύρη στη Γερμανία, είμαι μπλέμπα της κοινωνίας και διάφορα. Ήρθα από τη Γερμανία στην Ελλάδα και
μου λέγανε: «τώρα αυτή τι κάνει; Δεν μιλάει και καλά». Όλο άρνηση, άρνηση, άρνηση. Κοντή, χοντρή, μεγάλη, 21 χρονών. Ο Δημήτρης όμως επέμενε: «τι λες, ρε. Είσαι γεννημένη, ένα».

Το γαμώτο είχε και άλλη ρίζα, είχε και μια Ελλάδα από πίσω και θα την έχει μέχρι να πεθάνω. Είχα τον Δημήτρη του Βαβουκλή. Θυμάσαι εσύ
δασκάλους; Εγώ θυμάμαι τον Δημήτρη τον Βαβουκλή στην τετάρτη Δημοτικού στη Γερμανία, ο οποίος μάς έμαθε κολύμπι σε δημόσιο σχολείο
κολυμβητήριο, μάς έμαθε την ιστορία της Ελλάδος μέσα από θεατρικές παραστάσεις και μάς έμαθε, ξέροντας το συναίσθημα που επικρατεί όταν
κυκλοφορούσες στη Γερμανία, να είμαστε υπερήφανοι και να μην νιώθουμε μειονεξία.

Θα σου κάνω ένα άλμα προς το μέλλον, γιατί κάποια στιγμή μπαίνεις και στα αυτοδιοικητικά.

Με πολύ μεγάλη αγάπη και πολύ μεγάλη φρόνηση και σκέψη.

Αν δεν κάνω λάθος πρέπει να είναι το 2006 με τον Γιώργο Παπανδρέου

Δεν κάνεις καθόλου λάθος. Ήταν το 2006. Παραιτήθηκα από θέση του Ναυτικού, όπου ο πατέρας μου έλεγε: «που πας παιδάκι μου. Δεν θα
σε δει κανένας». Λέω «θα με βλέπει ο Θεός σε όλη μου τη διαδρομή, μη στεναχωριέσαι».

Στο σπίτι σου πως ήτανε το πολιτικό κλίμα;

Από όλα. Από τη μία μεριά ήταν αντάρτης ο παππούς και από την άλλη ήταν ΝΔ. Πως αντάμωσε ο πατέρας μου και η μάνα μου πες μου εσύ; Και αγαπημένοι, πάνω από 60 χρόνια έτσι; Αλλά πρέπει να έχεις λογική και αγάπη για τον τόπο σου για να μπορείς να προχωράς. Πάντα υπάρχουν άνθρωποι παντού καλοί.

Πως ήταν η περίοδος ως αντιπολίτευση στη νομαρχία; Σε βοήθησε;

Έμεινα γύρω στον 1,5 χρόνο με μια πολύ μεγάλη αγωνία γιατί έβλεπα ότι είμαστε όλοι μια παρέα, μια αγκαλιά.

Και μετά έρχεται ο Ερυθρός Σταυρός.

Για μένα ήταν επίσης μια πολύ μεγάλη εμπειρία εθελοντισμού, όταν γύρισα όλη την Ελλάδα για την προαγωγή του εθελοντισμού. Γιατί τους Έλληνες
θέλεις λίγο να τους τσιγκλίσεις, γιατί το φιλότιμο υπάρχει, απλά έχουμε ρίξει τόσο χώμα επάνω και τόση ιδιοτέλεια που έχει λίγο θαμπώσει. Και δούλεψα πάρα πολύ καλά και με το εθελοντικό κομμάτι των Ελλήνων και όσον αφορά στον Ερυθρό Σταυρό.

Και έρχεται μετά το 2014. Και σου λέει ο Απόστολος Τζιτζικώστας να κατέβεις μαζί του. Το σκέφτεσαι και λες ναι.

Το σκέφτομαι γιατί μέτραγα συγκεκριμένα πράγματα. Ήταν ένα νέο παιδί, ο οποίος έβγαινε. Όλοι έχουμε μία ταυτότητα και ο Απόστολος την ταυτότητά του την είχε βάλει στην τσεπούλα του. Θέλοντας δε θέλοντας, αλλά τουλάχιστον η συγκυρία το έφερε με τέτοιο τρόπο ώστε να τη βάλει στην τσέπη.

Την κομματική ταυτότητα εννοείς.

Ναι. Και λέει εγώ «θέλω». Και ξέρεις είναι το μικρόβιο του ενεργού πολίτη. Γιατί εγώ θα ήθελα να είμαι πολύ περισσότερο ενεργή πολίτης. ‘Όχι ντε και καλά να μπεις στη διαδικασία του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι», αλλά του «έχω γνώμη». Ήρθε μία, δύο, τρεις, πέντε, δέκα. Λέει: «ξέρεις θα βοηθήσεις, θα κάνεις, θα ράνεις». Και λέω «νέο παιδί είναι. Άμα λες όχι, πως μπορείς μετά να
κρίνεις και να λες αυτό δεν μ' αρέσει. Πρέπει να είσαι από μέσα».

Aκολουθεί μία περίοδος από το 2014 ως το 2023, συνεργασίας. Πως ήταν;

Εγώ θεωρώ ότι το 2014, γιατί όλα μαθαίνονται, ακόμα και αυτά που είναι σε κλεισμένες πόρτες, όλοι μιλάν, ότι είπε: «ξέρεις βρήκα μία μπαλκονάτη αντιπεριφερειάρχη Θεσσαλονίκης που γράφει». Αυτή ήταν η Πατουλίδου. Αλλά νομίζω ότι δεν περίμενε ποτέ ότι θα ήμουν τόσο καλή στη δουλειά μου.

Τι χάλασε στο τέλος με τον Απόστολο Τζιτζικώστα;

Νομίζω τα περίεργα «θέλω» του Απόστολου. Ξέρετε, ο καθένας κουβαλάει τα της παιδικής του ηλικίας. Μειονεξίες ή υπερφιλοδοξίες, οι οποίες μπορεί να είναι και άκαιρες ή να θέλουν τον τρόπο και τον χρόνο για να ωριμάσουν. Και εγώ εκείνο που ξέρω είναι το εξής. Μάλιστα και τώρα με παίρνουν καμιά φορά τηλέφωνο οι δικοί μου συνεργάτες και μου λένε «να πάμε για καφέ», γιατί τέτοιο κλίμα γραφείου δεν είχαμε πουθενά.

Θα πρέπει τους συνεργάτες σου να τους τιμάς και στη δυσκολία. Εάν στη δυσκολία που έχεις κάποια στιγμή, επιλέγεις να φύγεις και το προκαλείς να φύγεις, πρέπει να το κάνεις με το σωστό τρόπο. Εγώ δεν προκάλεσα στην Ευρωβουλή, γιατί κάλλιστα θα μπορούσε κάποιος να με κατηγορήσει ότι ξέρεις «ήθελες και έφυγες κι εσύ για Ευρωβουλή». Ήθελα Ευρωβουλή, αλλά πριν από τρία χρόνια, όχι να κατέβω στις αυτοδιοκητικές. Εγώ το έμαθα από την τηλεόραση ότι πρέπει να φύγω. Άρα, λοιπόν όλα μπορούν να γίνουν, αλλά θέλουν τρόπο, αυτοσεβασμό και σεβασμό σε αυτόν που έχεις απέναντι. Εκεί χάλασε. Ο Απόστολος θα πρέπει να διαβάσει ένα δώρο που του είχα κάνει. Ήταν το βιβλίο «Ο Ηγεμών», όχι του Μακιαβέλι, αλλά του Πάτερ Φώτη. Για να ξέρεις να σέβεσαι τους συνεργάτες σου, να τους φέρεσαι καλά, να
τους εμπιστεύεσαι, γιατί δικοί σου είναι, με αυτούς προχωράς. Μόνος ούτε στον παράδεισο δεν πας. Εν πάσει περιπτώσει καλή τύχη να έχει.

Τη νέα περιφερειάρχη πως την βλέπεις;

Εγώ ξέρω ότι είμαστε σε μια χώρα που για όλο τον κόσμο θεωρητικά και πρακτικά έχει γεννήσει τη δημοκρατία. Δεν μπορεί να υπάρχει καταστρατήγηση της δημοκρατίας και να λες ότι είμαι αυτός. Αν δεν εκλεγείς, δεν μπορεί να φτάσεις παρακάτω. Όλοι μας έχουμε εκλεγεί εκεί
που είμαστε, χωρίς τερτίπια. Καλή, συνεργάστηκα από το 2014 και είμαι και πιο παλιά. Είναι μια κυρία που γνωρίζει το αντικείμενο των οικονομικών, αλλά όχι για περιφερειάρχης. Κατ’ εμέ.

Έτρεξες και για την Ευρωβουλή. Πως ήταν εκεί η εμπειρία;

Η εμπειρία των δύο μηνών ήταν τόσο ξαφνική. Γιατί τελικά ξέρουμε ότι πολλές φορές σε χρησιμοποιούν.

Αυτήν την αίσθηση είχατε;

Νίκο, δεν θα κατέβαινα ποτέ σε ένα ψηφοδέλτιο μαζί με τον Πύρρο. Όχι, ότι με ενοχλεί ο Πύρρος Αλλά είμαστε το ζευγάρι της Βαρκελώνης. Οπότε
βγάζει μάτι η αναγκαιότητα, η υποχρεωτικότητα, το μη αναστρέψιμο, να είσαι εκεί. Γιατί αν είναι στην θέση που ήσουν να μείνεις μόνο για να υπογράφεις πρόστιμα, άρα για να σε μειώσω από εδώ για να σε αναγκάσω να πας εκεί, ε αυτό δεν είναι η επιλογή σου.

Δηλαδή, επειδή το ψηφοδέλτιο ήταν πολύ ανταγωνιστικό για σένα;

Όχι, δεν ήταν ανταγωνιστικό, αλλά ήταν απαγορευτικό. Κανονικά. Πύρρος, μαζί. Πάμε αντάμα, να κάνουμε τι; Να κερδίσουμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ευρωβουλής;

Σήμερα πως τα βλέπεις τα πράγματα; Από πολιτικής μεριάς.

Είναι πάρα πολύ δύσκολα. Εγώ λέω ότι η κυβέρνηση έκανε τα τελευταία δέκα χρόνια τομές και έχει προοδεύσει σε κάποια θέματα. Πέθανε ο Δημήτρης και μέσα σε τρία τέταρτα είχα τελειώσει όλα τα χαρτιά μέσω διαδικτύου και αυτά για τα οποία θα έπρεπε να τρέξω μήνες.

Αλλά να σου πω κάτι; Το μεγαλύτερο πρόβλημα της κυβέρνησης θεωρώ ότι είναι η άρση της αξιοπιστίας. Δηλαδή, λες κάτι, αλλά δεν το πιστεύει κανείς, γιατί τελικά την ίδια στιγμή ακυρώνεται αυτό που επιβεβαιώνεις. Ο κόσμος πλέον είναι θυμωμένος. Από την ακρίβεια, την αγοραστική δύναμη που
λένε. 20η και 21 η του μηνός είναι δυνατόν ο Έλληνας να ψάχνει κέρματα για να πληρώσει και να επιβιώσει μέχρι το τέλος του μήνα;

Πηγαίνει μπροστά η Ελλάδα;

Την πρώτη τετραετία -το έζησα ως αντιπεριφερειάρχης και όλα τα υπόλοιπα που πρέσβευα- έβγαινες στο εξωτερικό και είχες έναν σεβασμό και μία τιμή μόλις έλεγες Έλληνας. Μετά τα τέσσερα χρόνια της διακυβέρνησης, αυτό έχει
θολώσει. Αφήσαμε την κρίση πίσω μας, αλλά για πολύ κόσμο αυτό δεν έχει μεγάλη διαφορά. Η χώρα έκανε βήματα, αλλά κάποιοι ωφελήθηκαν περισσότερο από άλλους και αυτό ο κόσμος το αισθάνεται σαν ανισότητα, σαν αδικία.

Έγιναν αρκετά, νομίζω όμως ότι χρειαζόμαστε πολλά περισσότερα. Θεωρώ στα τόσα χρόνια της ζωής μου τα ΟΧΙ είναι πάρα πολύ ακριβά και φέρνουν
αποτελέσματα. Στα ΝΑΙ σε κλωτσάνε στη μάπα.

Στη Θεσσαλονίκη πως βλέπεις ότι πάνε τα πράγματα;

Η Θεσσαλονίκη είναι κομμάτι της Ελλάδας με ό,τι αβελτηρίες έχει. Θα μείνω σε αυτό που μου είπε η Μαρία η Ευθυμίου, η καθηγήτρια, όπου για πρώτη
φορά βγάλαμε ένα λεύκωμα για τη Θεσσαλονίκη. Όταν ήρθε να το παρουσιάσει μου λέει: «η Θεσσαλονίκη έχει το φως μέσα της».

Η Θεσσαλονίκη έχει μείνει πίσω – αυτό το παραδέχονται όλοι. Αν με ρωτάς αν μπορεί να προχωρήσει μπροστά, θα σου πω με βεβαιότητα ναι. Το ζήτημα όμως δεν είναι αυτό. Είναι με ποιους ρυθμούς, με ποιες προτεραιότητες, με
ποιους στόχους. Μπορεί η Θεσσαλονίκη να προχωρά και οι άλλοι γύρω μας να τρέχουν – αυτό δεν είναι αποδεκτό και ικανοποιητικό. Η Θεσσαλονίκη πρέπει να συγκρίνεται με πόλεις του δικού της μεγέθους και του δικού της ιστορικού αποτυπώματος. Πρέπει να διεκδικήσει υποδομές και έργα άλλης κλίμακας. Πρέπει να κοιταχτεί στον καθρέπτη και να δει ποια ήταν πάντοτε – δεύτερη πόλη σε αυτοκρατορίες. Πρέπει να παίξει έναν ρόλο εθνικό, αναπτυξιακό, γεωπολιτικό. Αν όλα αυτά περνάνε μέσα από διεκδίκηση από την Αθήνα –τότε ναι – πρέπει να διεκδικήσει.

Στα δέκα χρόνια η Θεσσαλονίκη από τώρα λίγο να προσέξει, μπορεί να είναι μια άλλη πόλη με όλα αυτά τα δεδομένα που έρχονται. Γιατί δεν μπορεί να υπάρχει μια πόλη με αεροδρόμιο χωρίς μετρό και με ένα λιμάνι χωρίς να συνδέεται με τα τρένα.

Που θα βρει αυτή η δεκαετία τη Βούλα Πατουλίδου; Να σου πως τα ερωτήματα για το μέλλον σου. Αυτοδιοίκηση ή κεντρική πολιτική
σκηνή; Περιφέρεια ή δήμος Θεσσαλονίκης; Νέα Δημοκρατία ή κάποιο άλλο κόμμα; Αυτά όλα θα τα βάλεις σαν ερώτηση;

Όλα. Κοίταξε. Γράφονται πολλά, λες και δώσαμε συνέντευξη, όπως τώρα. Μπορεί να διαβάσετε ότι είμαι η Σταχτοπούτα. Είμαι; Δεν είμαι. Ούτε η
Κοκκινοσκουφίτσα είμαι. Μπορεί Μαυροσκουφίτσα (γελάει). Είμαι παρούσα γιατί με νοιάζει ο τόπος μου. Αυτό τα εμπεριέχει όλα, τα πιο σημαντικά τουλάχιστον.

Το 2027 έχουμε εθνικές εκλογές.

Το ‘27 έχουμε εκλογές, κεντρική σκηνή. Με όλη τη θολούρα που επικρατεί, γιατί μην μου πει κανείς ότι όλα είναι καθαρά και βαίνουν σωστά. Δεν
ήμουν ποτέ ανενεργός, ούτε ρίψασπης. Πάντοτε ήμουν ενεργός πολίτης που σημαίνει ότι για τον τόπο έχω δώσει ακόμη και αυτά που δε θα έδινε
ποτέ κανείς. Την ασφάλειά του. Απλά επειδή εγώ μπήκα τα τελευταία τρία τέσσερα χρόνια σε δύο εκλογικές διαδικασίες με χημειοθεραπείες, με κηδείες, με, με, με. Δεν ξέρω αν θα κάνω τώρα ένα βήμα. Το ότι δε με αφήνει αδιάφορη τουλάχιστον η αυτοδιοίκηση, αυτό είναι δεδομένο.

Περιφέρεια ή θα έβλεπες και το δήμο;

Τον δήμο τον είδα το 2019 που θεωρώ ότι ήταν μια πάρα πολύ καλή συγκυρία και με βρίζουν όλοι που δεν έγινε τότε. Αλλά εγώ με ανθρώπους που έχω συνεργαστεί δεν κάθομαι απέναντι. Την Θεσσαλονίκη πάντως την αγαπώ και θέλω να πετύχει.

Τον Ζέρβα εννοείς;

Ήταν ο Ζέρβας τότε. Και είχαμε συνεργαστεί με τον Ζέρβα. Καλός, κακός, αθέμητο για την πολιτική να τα «γ...» όλα. Εγώ δεν μπορώ, δε θέλω, δε μου επιτρέπω να το κάνω γιατί ξεκινάνε όλοι από ένα παρελθόν και το δικό μου δείχνει μια εμπιστοσύνη. Για τον δήμο τώρα είναι πολύ συγκεκριμένα, θα το πω στα ποντιακά, τα deal, που έχουν γίνει και που σε βαράνε στο κεφάλι και φαίνονται. Και πρέπει να είσαι ηλίθιος για να μην τα δεις. Αλλά υπάρχει και η αυτοδιοίκηση, την οποία την έχω υπηρετήσει με πολύ μεγάλη αγάπη. Εκεί υπάρχουν διαμάντια προϊστάμενοι. Και μάλιστα τώρα που εγώ περίμενα την Περιφέρεια να βγει λίγο μπροστά με τα αγροτικά, τους είδα όχι απλά να έχουν κλειστή την πόρτα, αλλά και να έχουν πετάξει και το κλειδί. Και ένας μόνο προϊστάμενος, που ξέρει και που δεν τον έχουν αξιοποιήσει, βγήκε να υπερασπιστεί την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας που όσον αφορά τα αγροτικά και τα κτηνοτροφικά είναι top. Άρα, ίσως, θα δούμε. 

Στην κεντρική πολιτική λες ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει πολύ θολούρα, άρα δε σε τραβάει πολύ.

Κοίταξε, εκείνο που θα μού άρεζε, έτσι για να χαριτολογήσουμε και να το κλείσουμε το θέμα. Επειδή δεν έχουν και τίποτα καλύτερο, τουλάχιστον εγώ έχω μια αγάπη περισσότερη για την πατρίδα και θα με κατηγορήσουν γι' αυτό: Για Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Τι ωραία που θα ήταν. Γεια σας (γελάει).

Για τη Μαρία Καρυστιανού τι θα έλεγες;

Ο Δημήτρης είναι θαμμένος δίπλα στα τέσσερα παιδιά και ένα από αυτά είναι η κόρη της. Έχουν πάρει απαντήσεις τρία χρόνια τώρα όλοι αυτοί; Ακούω τον Χούπα και πονάει η ψυχή μου, γιατί η Ελπίδα έκανε πρακτική στο γραφείο μου για ένα χρόνο. Είναι δυνατόν να μην υπάρχει απάντηση και
να λένε «έλα, τώρα ξεχάστηκε». Αν τα δικά τους τα παιδάκια είχαν δολοφονηθεί με αυτόν τον τρόπο, γιατί δολοφονία ήταν, τι θα έλεγαν; Ατυχία; Ατυχία. Στραβομάρα όλων των ελληνικών κυβερνήσεων; Το ξέρουμε από την εποχή του Κολοκοτρώνη, μην τρελαθούμε, αλλά και του
Καποδίστρια, που το επιβεβαιώνει. Αλλά να μην πάρεις απάντηση; Εμένα εκείνο που με λιώνει είναι ότι πήγε παντού και απάντηση δεν πήρε. Αν με
αυτόν τον τρόπο μπορεί να βρει απάντηση; Δεν μπορώ εγώ να της πω ναι ή όχι. Σέβομαι πάρα πολύ τον πόνο που κουβαλάει και δεν μιλώ. Και κάτι τελευταίο προς όλους. Το αίτημα για δικαιοσύνη είναι πάνδημο. Όλοι, δεξιοί, αριστεροί, κεντρώοι το ζητούν. Αυτό οι πολιτικοί πρέπει να το καταλάβουν και να δουν πως θα το υπηρετήσουν.

Για την πολιτική Καρυστιανού τι λές;

Η πολιτική Καρυστιανού είναι αυτή τη στιγμή μια ανακοίνωση. Η επόμενη μέρα θα φανεί. Αν αρχίσει και βγαίνει και γίνει σαν όλους τους άλλους που
απλά φωνάζουν για να φωνάξουν, δεν ξέρω. Λίγοι παράγουν έργο συγκεκριμένο. Παράγουν έργο, αλλά μεγαλώνουν τους λογαριασμούς τους. Γιατί βλέπεις τώρα υπάρχουν άνθρωποι -μην κρυβόμαστε τώρα πίσω από το δάκτυλό μας- από τα είκοσι χρόνια είναι μέσα στην πολιτική και έχουν πεντακόσια ακίνητα. Γιατί εμένα αν μου πεις «από πού τα βρήκες;» θα σου πω από πού τα βρήκα.

Πάμε στην ιδιώτη Βούλα Πατουλίδου. Ήσουν παντρεμένη με τον Δημήτρη. Πόσα χρόνια;

42. Μου έχουν προσάψει και αν μου έχουν προσάψει, γιατί ο Δημήτρης ήταν παντού μαζί μου.

Πόσο σου στοίχησε η απώλειά του;

Δε στοίχισε. Στοιχίζει. Αυτή τη στιγμή με ρωτάς και νομίζω ότι γεμίζουν τα μάτια μου. Είναι δύσκολο, γιατί ψάχνεις. Απλώνεις το χέρι και ψάχνεις, Αλλά μένει κενό. Μου στοίχισε ιδιοτελώς. Ο θαυμασμός που έβλεπα στα μάτια μου και που μού έδινε δύναμη ακόμη και τον τοίχο να γκρεμίσω.

Και σου λείπει αυτό;

Αφόρητα. Γιατί μου λένε ότι σου έκανε ένα μεγάλο δώρο. Επειδή είχαμε από το 2007 πρόβλημα με την καρδούλα μας. Αλλά από τότε ήμασταν πάρα πολύ
αδέρφια, ήμασταν πάρα πολλοί αγαπημένοι. Δεν έφευγε ο ένας από τον άλλο. Και μου λένε: «να ξέρεις ότι σου έκανε ένα δώρο για να ζήσεις τώρα». Μου κάνετε πλάκα; 42 χρόνια; Θα ζήσω; Όχι. Συνεχίζεται η ζωή σίγουρα, Δεν λέω μεγάλα λόγια. Γιατί δεν ξέρεις η μοναξιά αν αντέχεται. Αλλά επίσης δε βρίσκεις εύκολα ανθρώπους σαν αυτόν. Και χωρίς να θέλεις, θα το συγκρίνεις. Οπότε θα είναι άδικο για όποιον άνθρωπο θελήσεις να πιείς έναν καφέ και να πεις δυο κουβέντες, βρε αδελφέ. Αλλά έχω φίλους. Ορίστε, με έκανες και έκλαψα. Γαμώτο μου.

Ο γιός;

Ο γιος είναι ένα διαμαντάκι, το οποίο, το χαμένο, είναι ίδιος ο μπαμπάς του. Και στο χιούμορ του και σε όλα του.

Τι ηλικία έχει;

Τώρα είναι 27. Είναι στο λιμάνι και είναι πάρα πολύ χαρούμενος που γύρισε από την Αμερική. Είναι ένα παιδί κατασταλαγμένο. Από αυτά τα παιδιά που δε θέλει να φύγει στο εξωτερικό, όπως έχουν φύγει τόσοι πολλοί. Αλλά έχει τους προβληματισμούς του και είναι πάρα πολύ σοβαροί αυτοί οι προβληματισμοί του για να μπορώ να απαντήσω σωστά. Και ευελπιστώ ότι τον δρόμο του θα τον βρει.

Εσύ με τι χαλαρώνεις;

Εργασιοθεραπεία.

Δηλαδή;

Χειρωνακτική δουλειά. Να φανταστείς ότι είχα κάτι δέντρα εκεί που με ενοχλούσαν και επί δυόμισι μήνες είχα πάρει το αλυσοπρίονο και έχω κόψει
τέσσερις τόνους ξύλα (γελάει). Εργασιοθεραπεία, γυμναστική και γη. Εμένα η γη είναι το αλεξίσφαιρό μου.

Ομάδα;

Δεν υπάρχει. Το μόνο που θα έλεγα είναι Εθνική. Αυτό που νομίζουν ότι είναι υπεκφυγή. Αλλά γενικότερα όποια ελληνική ομάδα παίζει είμαι μαζί της.

Τραγούδι αγαπημένο;

Ε, πως δεν υπάρχουν. Υπάρχουν πολλά αγαπημένα τραγούδια. Το πρώτο και βασικό είναι της Αφροδίτης Μάνου που το έγραψε για μένα. Το «Για ποια Ελλάδα». Και είναι σαν να γράφτηκε αύριο. Γιατί είναι τόσο επίκαιρο. Επίσης το «Αν είσαι πλάι μου» του Μητροπάνου που αγαπώ. Και κάθε φορά που το ακούω, κλαίω.

Μότο ζωής;

Είναι μεγάλο. «Πασών των αρετών ανωτέρα η διάκρισις εστί». Τι σημαίνει αυτό; Ότι η διάκριση με ποιον θα είσαι, που θα πας, γιατί μιλάς με αυτόν, γιατί το λες αυτό, δηλαδή η διάκριση του πως στέκεσαι είναι για μένα πάρα πολύ σημαντικό πράγμα και ο οδηγός της ζωής μου. Και μακάρι να το ξέραμε οι περισσότεροι. Θα ξέραμε πριν μιλήσουμε να σκεφτούμε, τι θα πούμε. Και σε
ποιον.

Για το τέλος η ερώτηση με το μαγικό ραβδί. Αν το είχες τι θα άλλαζες στον αθλητισμό της χώρας που δεν αλλάζει εύκολα;

Δε θα άλλαζα στον αθλητισμό, αλλά στην νοοτροπία των Ελλήνων διαχρονικά. Γιατί δεν υπάρχει πολιτισμός που να έχει θεοποιημένη την
έριδα και τη διχόνοια, όπως έχουμε εμείς. Αν θα μπορούσα να κάνω κάτι με ένα μαγικό ραβδί, να κτυπήσω το κεφάλι κάθε Έλληνα και να του πω: Ξέρεις, αναγνώρισε την αξία, πες μπράβο στον καλύτερο και γίνε και εσύ σαν και αυτόν. Μην ψάχνεις την κατσίκα του γείτονα για να ψοφήσει, πάρε εσύ 10. Αν αυτή τη νοοτροπία λίγο την τιθασεύσουμε προς το καλό, η Ελλάδα δε θα έχει ανάγκη κανέναν.