Γράφει
Σύνθια Σάπικα
Πας στη Δράμα για ένα συνέδριο. Βρίσκεσαι στις πηγές της Αγίας Βαρβάρας. Είναι άνοιξη και τα νερά αναβλύζουν. Ένας φίλος σου λέει για μία έκθεση με φωτογραφικές μηχανές στο μαρμάρινο σπίτι, το οποίο το βλέπεις να δεσπόζει δίπλα σε γνωστό ξενοδοχείο που όταν ανακαινίστηκε άλλαξε όλη την περιοχή.
Μπαίνεις στο μαρμάρινο σπίτι και σε υποδέχεται ο Κυριάκος που είναι λογοτέχνης, άνθρωπος του πνεύματος και στην ομάδα του Άρη Θεοδωρίδη, του εφοπλιστή που θέλησε να ευεργετήσει την πόλη του, 92 χρονών και γεμάτος όνειρα και νέα σχέδια για τη ζωή.
Εντυπωσιάζεσαι από την ιδιωτική συλλογή με φωτογραφικές μηχανές, εντυπωσιάζεσαι από την υποδειγματική αναστήλωση και ανακαίνιση του κτιρίου, εντυπωσιάζεσαι από τον Κυριάκο, που μιλάει με πάθος για τους δραμινούς, τους ευεργέτες τους, αλλά και το πνεύμα της περιοχής. Μας λέει ότι ακόμα και οι πρώτοι πόντιοι που έφτασαν εκεί, αντί να φτιάξουν εκκλησία έφτιαξαν σχολείο και βιβλιοθήκη. Και οι δραμινοί το παλιό τζαμί δεν το έκαναν εκκλησία αλλά θέατρο.
Αντιλαμβάνομαι ότι κάτι τρέχει στην πόλη και δεν είναι μόνο οι πηγές. Ρωτάω τον Κυριάκο, πώς γίνεται να έχουν λογοτεχνικό περιοδικό από το 1875 και τι πιστεύει ότι είναι αυτό που κάνει τους δραμινούς ξεχωριστούς.
«Εδώ μπλέξανε πολλές φυλές και ανθίσανε» μου λέει. «Μία γιαγιά μου έλεγε έναν μύθο ότι όπου υπάρχουν πολλά νερά ανεβαίνουν τα ιόντα και οι άνθρωποι γίνονται καλοί». Ένας άλλος φίλος, ο Δημήτρης ο Κάζης, φαρμακοποιός που πρωταγωνιστεί και στην πολύ πετυχημένη παράσταση ερασιτεχνικής ομάδας μου είπε πως είναι καλλιτέχνες επειδή έχουν χρόνο. Του θυμίζω τον Νικολέρη, τον πρώτο φωτογράφο που άνθισε στην πόλη, το φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους. Η πόλη είναι φανερό πως γεννά καλλιτέχνες.
Μου δείχνουν ένα άδειο μαγαζί, μου λένε εδώ ήταν ο πρώτος κινηματογράφος και εδώ παίχτηκε πρώτη φορά η Γλυκιά Συμμορία. Μετά έγινε κατάστημα με ρούχα και τώρα τίποτα.
Σκέφτομαι το Αβοριάζ μία μικρή πόλη στη Γαλλία που έγινε διάσημη για το φεστιβάλ ταινιών τρόμου. Μία εμπνευσμένη τουριστική καμπάνια θα μπορούσε να καταστήσει τη Δράμα κέντρο σινεμά και φωτογραφίας. Να γίνει επιτέλους εκεί η σχολή φωτογραφίας και κινηματογράφου, να γίνονται όλον τον χρόνο φεστιβάλ και η πόλη σιγά-σιγά να αποκτήσει και κινηματογραφικά στούντιο.
Μα τόσο δύσκολο είναι; Αναρωτιέμαι. Το βράδυ βγαίνω με μία καταπληκτική παρέα καλλιεργημένων ανθρώπων που ζουν από άποψη εκεί. Γιατροί, επιχειρηματίες, μία δικηγόρος, μία δημοτική υπάλληλος. Από όλα τα κόμματα, όλοι τους ευγενέστατοι, γλυκομίλητοι και διαβασμένοι. Σκέφτομαι ότι δικαιούνται και αυτοί ένα θέατρο, ένα σινεμά, και μία πόλη με ποιότητα ζωής.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 26.04.2026
