Γράφει
Σύνθια Σάπικα
Πρόσφατα βρέθηκα ως συντονίστρια σε μία εκδήλωση για την Τεχνητή Νοημοσύνη ανάμεσα σε κορυφαίους επιστήμονες. Ένας από αυτούς, διεθνώς αναγνωρισμένος με έδρα τον Καναδά, ο δρ. Κώστας Κοντογιάννης στην εικοσάλεπτη εισήγησή του επιχείρησε να μας διηγηθεί την ιστορία της πληροφορικής από τη γέννησή της ως σήμερα, αλλά και να αναπτύξει τους προβληματισμούς του για το λαμπερό -και όχι όπως νομίζουμε ζοφερό- μέλλον της συνύπαρξης των μηχανών με τους ανθρώπους.
Κάθε φορά που συντονίζω μία τέτοια κουβέντα παρατηρώ ότι όσο πιο κοντά είναι κάποιος στην Τεχνητή Νοημοσύνη τόσο περισσότερο ανησυχεί.
Ξεχώρισα αυτά: Τον Αύγουστο του 2017, επιστήμονες διενεργούν ένα πείραμα με δύο ρομπότ στην αγγλική γλώσσα και παρατηρούν πως τα ρομπότ τροποποιούν την αγγλική γλώσσα και χρησιμοποιούν μόνο κάποιες από τις λέξεις, τις οποίες επαναλαμβάνουν, δείχνοντας έτσι να μπορούν να επικοινωνήσουν πιο εύκολα». Με λίγα λόγια τα Ρομπότ άρχισαν να επικοινωνούν σε δική τους γλώσσα.
Το 2019 επιστήμονες του Cornell ανακοινώνουν τη δημιουργία μηχανών με DNA, και φανταστείτε τώρα να είμαστε στο 2030 όπου ένα μηχάνημα με ισχυρή Τεχνητή Νοημοσύνη εργάζεται ως δικαστής, περιέχοντας όλα τα δεδομένα του δικαίου και της νομοθεσίας με τη δυνατότητα έκδοσης δικαστικής απόφασης, δίχως όμως το ανθρώπινο συναίσθημα και τη συνείδηση.
Οι προβληματισμοί των συμμετεχόντων εστιάστηκαν σε τεχνικές προκλήσεις, όπως η παραγωγή λανθασμένων ή επινοημένων πληροφοριών αλλά και η ισχυρή εξάρτηση της αλήθειας που παρουσιάζεται από την ποσότητα των δεδομένων και όχι από την ποιότητα. Επεσήμαναν δε πως τα μοντέλα εκπαιδεύτηκαν με αληθινά περιστατικά με αληθή βίντεο εάν δεν υπάρξει κάποιος να διαχειριστεί τα δεδομένα δεν θα ξέρουν τα μοντέλα τι είναι αλήθεια και τι είναι ψέμα, γεγονός που θα εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους fake news. Αναπόφευκτα αναφέρθηκαν στις ηθικές προκλήσεις, αλλά και στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης αφού τα data centers απαιτούν τεράστιες φάρμες υπολογιστών. Όλοι τους μας διαβεβαίωσαν πως παρότι θα χαθούν κάποιες θέσεις εργασίας, θα δημιουργηθούν σίγουρα καινούριες, Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι το ότι συνήθως προηγούνται τα τεχνολογικά επιτεύγματα, ακολουθεί ο ηθικός σχολιασμός και έπονται οι νομοθετικές ρυθμίσεις σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Υπάρχει και το ρητό «Όταν η Αμερική και η Κίνα Πράττει η Ευρώπη νομοθετεί» κάτι που κοστίζει ακριβά για τους ευρωπαίους.
Μία μεγάλη πρόκληση είναι η εκπαίδευση. Όπως μου είπαν τώρα μπαίνουν πλέον στα αμφιθέατρα ως διδάσκοντες και δεν ξέρουν τι να διδάξουν καθώς η τεχνολογία τους προσπερνά.
Για το τέλος αφήνει τα καλά. Οι εφαρμογές στην ιατρική είναι άπειρες. Ο εκδημοκρατισμός και η προσβασιμότητα της γνώσης αυξάνεται (παρότι ο έλεγχος της αλήθειας θα κοστίζει ακριβά). Και το συγκριτικό πλεονέκτημα των ανθρώπων θα είναι πάντα η ενσυναίσθηση.
*Δημοσιεύθηκε στη «ΜτΚ» στις 22.03.2026
