Πρωϊνός καφές με τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλωρίδη (βίντεο)

Ήταν ο πιο μακρύς πρωινός καφές των τελευταίων χρόνων. Πιθανότατα γιατί ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης ξέρει να διηγείται ιστορίες. Από αυτές της αγροτικής εποχής και του Σταυροχωρίου, όταν μάζευε τα καπνά στο Κιλκίς ή της φοιτητικής περιόδου στην Κομοτηνή και τη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδασε και όπου οι αναμνήσεις είναι πολλές, έντονες και όμορφες.

Στην κουβέντα ανακαλύψαμε ότι ήταν και πολύ καλός ποδοσφαιριστής και ότι τον είχε ζητήσει ο Κιλκισιακός για να παίξει στην ομάδα της Β’ Εθνικής. Προτίμησε τη Νομική, τη δικηγορία και στη συνέχεια το δημόσιο βίο. Στην αρχή ως νομάρχης Κιλκίς, στη συνέχεια ως βουλευτής του Κιλκίς με το ΠΑΣΟΚ και υπουργός, μετά για ένα διάστημα ως αναλυτής του δημόσιου βίου και εδώ και δυόμισι χρόνια ως υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Παοκτσής αμετακίνητα αλλά και οπαδός των μεγάλων αλλαγών και τομών στη δικαιοσύνη, όπου συχνά όπως είπε πρόσφατα σε συνεδρίαση του
υπουργικού συμβουλίου γίνονται αλλαγές που είχε επιχειρήσει ο Ελευθέριος Βενιζέλος πριν από πολλά χρόνια. Γι’ αυτό και πολλές φορές αισθάνεται ότι ανήκει «στην Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων και λιγότερο στο υπουργείο
Δικαιοσύνης».

Πίνετε πρωινό καφέ;

Ναι, πίνω. Πίνω έναν ελληνικό διπλό, βραστό. Μετά από μία περιπέτεια σε διάφορους καφέδες, αφού πέρασα και αρκετά από τον εσπρέσο, κατέληξα σε αυτόν. Και αισθάνομαι μια χαρά. Δηλαδή, αισθάνομαι ότι με ενοχλεί ελάχιστα έως καθόλου.

Ο εσπρέσο σάς ενοχλούσε, δηλαδή;

Με ενοχλούσε, ναι. Όμως ειδικά ο βραστός πάει μια χαρά.

Το τσάι τώρα γιατί;

Το τσάι επειδή ήπια ήδη τον κανονικό μου καφέ, επομένως τώρα τσάι.

Όταν πίνετε τον καφέ είναι στιγμή απόλαυσης, είναι στιγμή ηρεμίας, είναι στιγμή που σκέφτεστε τι έρχεται, τι έγινε ή είναι η ώρα των ειδήσεων;

Είναι η στιγμή του πρωινού. Δηλαδή, είναι ταυτόχρονα με το πρωινό που παίρνω. Εγώ δεν μπορώ να ξεκινήσω τη μέρα μου, εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες, αν δεν πάρω έναν καλό πρωινό.  Λοιπόν, εκεί ο καφές είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα.

Και το πρωινό είναι μαρμελάδα ή τι;

Το πρωινό είναι γιαούρτι με φρούτα που βάζω εγώ και μέλι ή βρώμη. Αυτό είναι.

Άρα, υγιεινό πρωινό.

Καμιά φορά όταν έτσι σκέφτομαι τα αμερικάνικα πρωινά παίρνω και ένα αμερικάνικο πρωινό, δηλαδή βάζω αυγά, μπέικον και τα λοιπά.

Θα σας πάω λίγο πολλά χρόνια πίσω. Σταυροχώρι Κιλκίς γεννημένος, σωστά;

Στο Σταυροχώρι, ναι.

Οι αναμνήσεις που έχετε είναι φαντάζομαι αγροτικής φύσης.

Αγροτικής φύσης, έτσι. Τότε η γενιά η δική μου στην επαρχία είχε τα ίδια χαρακτηριστικά ζωής σε όλη την Ελλάδα. Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι
φτώχεια κατ' αρχάς. Μιλάμε τώρα για τη δεκαετία του ‘50, που σημαίνει λίγα χρόνια μετά τον εμφύλιο, μια Ελλάδα κατεστραμμένη.

Το Σταυροχώρι;

Το Σταυροχώρι απέχει από την πόλη του Κιλκίς 7 χιλιόμετρα και είναι εκεί που υπάρχει βιομηχανική περιοχή. Η καλύτερα οργανωμένη βιομηχανική
περιοχή στην Ελλάδα είναι εκεί. Γιατί εκεί είχε κάποιους πρωτοποριακούς επιχειρηματίες, κορυφαίος όλων ήταν ο Σεριανίδης ο Βασίλης, ο οποίος ήρθε, έστησε την βιομηχανία που ήταν η βιομηχανία βαριάς προκατασκευής και χτίζοντας τη δική του βιομηχανία μετά έχτισε όλες τις υπόλοιπες σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα και τα σχολεία της Βόρειας Ελλάδας κατά βάση, αλλά και
όχι μόνο εκεί.

Άρα, δηλαδή φτωχική η ανάμνηση.

Η ανάμνηση είναι πολύ φτώχεια. Δηλαδή, εμείς ήμασταν τέσσερα αδέρφια…

Τέσσερα αδέρφια;

Τέσσερα αδέρφια, ναι. Ο ένας ο αδερφός μου μετά από μένα δε ζει πια, ο άλλος είναι ο Βασίλης ο Αντιεισαγγελέας και η αδερφή μου. Έχω μια 
μικρότερη αδερφή, η οποία ζει στο Κιλκίς και είναι υπάλληλος σε τράπεζα.

Ο μπαμπάς τι έκανε;

Ο μπαμπάς μου ήταν αγροτοκτηνοτρόφος. Δηλαδή, εμείς στο σπίτι είχαμε ένα στάβλο, στον οποίο υπήρχαν αγελάδες για παραγωγή γάλακτος και
μοσχάρια για εκτροφή. Και ταυτόχρονα κάποια χωράφια, τα οποία ήταν κυρίως στάρια. Αλλά όμως τα καλοκαίρια του δημοτικού, παιδάκια δηλαδή,
εγώ πήγαινα με τη γιαγιά μου σε ένα διπλανό χωριό που λέγεται Πλαγιά, όπου ζούσε η αδερφή του πατέρα μου, παντρεμένη, η οποία είχε έξι παιδιά, εκ των οποίων πέντε κορίτσια. Άρα, έπρεπε να τους βοηθήσω εγώ με τη γιαγιά μου στα καπνά, γιατί έτσι βάζανε καπνά, πολλά καπνά. Και τα
περισσότερα καλοκαίρια τα πέρασα σε αυτό το χωριό παίρνοντας καπνά. Δηλαδή, οι διακοπές ήταν εργασία.

Καλός μαθητής μπορώ να φανταστώ.

Ήμουνα καλός, αλήθεια είναι αυτό.

Στο σχολείο εκεί.

Ήταν το δημοτικό στο χωριό μου και το γυμνάσιο το εξατάξιο στον Κιλκίς.

Μπάλα και ποδόσφαιρο παίζατε;

Ω, βέβαια, ναι.

Ποδόσφαιρο βασικά;

Ποδόσφαιρο, ναι, έπαιζα ποδόσφαιρο. Είχαμε μία ομάδα στο χωριό μου που ήταν στην πρώτη κατηγορία του νομού Κιλκίς.

Πώς λεγόταν;

Προοδευτική Σταυροχωρίου. Γιατί Προοδευτική; Είχαμε δύο χωριανούς που ζούσαν στον Πειραιά για χρόνια και ήταν Προοδευτική και δεν ήταν
Ολυμπιακός. Γυρνώντας στο χωριό, δημιούργησαν αυτή την ομάδα για τα παιδιά του χωριού και την έβγαλαν Προοδευτική.

Τι θέση παίζατε;

Εγώ έπαιζα αριστερό μπακ.

Δηλαδή, αριστεροπόδαρος;

Και με τα δυο πόδια έπαιζα. Και το καλοκαίρι που πέρασα στη Νομική Σχολή της Θράκης με ζήτησαν στον Κιλκισιακό. Έκανα κάτι προπονήσεις στον
Κιλκισιακό, που ήταν τότε στη Β' Εθνική, αλλά επειδή πέρασα στην Κομοτηνή ήταν αδύνατο να συνεχίσω. Και εκεί σταμάτησα.

Η Νομική ήταν όνειρο ζωής ή προέκυψε;

Η Νομική ήταν επιλογή. Δηλαδή ήμουν καλύτερος στα θεωρητικά μαθήματα, άρα ο προσανατολισμός ήταν σε θεωρητική σχολή. Επομένως εκείνο τον
καιρό διαλέγαμε ανάμεσα στη Φιλοσοφική και στη Νομική. Εγώ θεώρησα ότι η Νομική τότε είχε περισσότερες ευκαιρίες επαγγελματικής αποκατάστασης, δηλαδή να γίνω δικηγόρος. Πέρασα στη Θράκη και ήμασταν οι πρώτοι φοιτητές που πήγαμε εκεί και εμείς ανοίξαμε τότε τη Νομική.

Πότε έγινε αυτό;

4 Δεκεμβρίου του 1974. Ήταν η χρονιά που το καλοκαίρι εκείνο έπεσε η δικτατορία. Εμείς δώσαμε εξετάσεις σε εκείνες τις συνθήκες. Και εγώ
πέρασα εκεί.

Και μείνατε πόσο καιρό;

Έκανα δύο χρόνια. Μετά πήρα μεταγραφή στη Θεσσαλονίκη, επειδή ο δεύτερος αδερφός μου πέρασε στη Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης, οπότε
υπήρχε ανάγκη να γίνει μια μεταγραφή από εκεί εδώ. Άρα, τέλειωσα εδώ και το πτυχίο μου είναι στη Θεσσαλονίκη. Βέβαια όταν με ρωτάνε λέω φυσικά ότι έχω πτυχίο από την Κομοτηνή. Γιατί τα καλά μου χρόνια είναι στην Κομοτηνή

Γιατί;

Γιατί για τα τότε 18χρονα παιδιά που πήγαμε για πρώτη φορά εκεί, η ζωή είχε πολλά καλά. Είχαν έρθει παιδιά από όλη την Ελλάδα και είχαν περάσει
στη Σχολή περίπου 200 άτομα, αλλά στην πραγματικότητα είχαν έρθει 160. Και επειδή το περιβάλλον της πόλης δεν είχε φοιτητική ζωή, η Κομοτηνή τότε ήταν μια πόλη πολύ πίσω, οικιστικά εννοώ, αυτό μας οδήγησε να κάνουμε
παρέα μεταξύ μας. Και έτσι δημιουργήθηκαν συγκλονιστικές παρέες.

Ήμασταν μία ομάδα νέων ανθρώπων, τελείως αυτόνομη μέσα στην Κομοτηνή. Και για όσους παρακολούθησαν μετά την εξέλιξη της Κομοτηνής, σε λίγα χρόνια δεν πίστευαν στα μάτια τους, γιατί όντως αποδείχθηκε ότι το Πανεπιστήμιο της Θράκης ήταν η μεγαλύτερη εθνική επένδυση που έγινε σε εκείνη την περιοχή. Πήγαν χιλιάδες νέοι και έτσι και η
Κομοτηνή, αλλά και άλλες πόλεις, όμως ιδιαίτερα η Κομοτηνή, έκανε εντυπωσιακά οικιστικά άλματα.

Ήσασταν και ο πρώτος πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών

Εκεί με το που πήγαμε έπρεπε να οργανωθούμε και να φτιάξουμε ένα σύλλογο γιατί είχε πέσει η δικτατορία.

Πολιτικοποίηση, δηλαδή.

Πολιτικοποίηση πλήρης. Τότε δεν υπήρχαν παρατάξεις και όσοι ήταν υποψήφιοι έγραψαν το όνομά τους στον πίνακα και η συμφωνία ήταν στη
συνέλευση ότι ο πρώτος σε ψήφους θα γίνει πρόεδρος, ο δεύτερος αντιπρόεδρος και ο τρίτος γενικός γραμματέας. Λοιπόν, βγήκα πρώτος σε
ψήφους και έγινα πρόεδρος.

Και τι είχατε πει τότε στην ομιλία σας; Θυμάστε;

Τότε επειδή το Πανεπιστήμιο είχε δημιουργηθεί, αλλά είχε πάρα πολλές ελλείψεις, μιλούσαμε γι’ αυτά. Δηλαδή, ένα θέμα που είχαμε εμείς τότε ως
βασικό, ήταν ότι δεν είχαμε λέσχη για να τρώμε.

Και δεν είχαμε συγγράμματα. Καθηγητές δεν είχαμε και ερχόντουσαν και μας διδάσκανε - ευτυχώς πρέπει να πω- οι καθηγητές της Θεσσαλονίκης και κάποιοι λίγοι από την Αθήνα.

Ερχόντουσαν οι κορυφαίοι της Θεσσαλονίκης. Ας πούμε ο Μάνεσης, ο Βαβούσκος, ο Δεληγιάννης, ο Παπαντωνίου. Οι κορυφές, ο Κεραμεύς. Σε αυτό
ήμασταν πάρα πολύ τυχεροί. Ο Κουκιάδης ερχόταν αργότερα.

Η Θεσσαλονίκη μετά;

Στη Θεσσαλονίκη ήρθα στο τρίτο έτος. Το 1976. Το Σεπτέμβριο ήμουν εδώ. Είχαμε ήδη τελειώσει τα δύο χρόνια εκεί. Είχα περάσει όλα τα μαθήματα,
δεν είχα εκκρεμότητες. Γιατί νομίζω ήταν και προϋπόθεση αυτό για να μπορείς να μεταγραφείς. Εδώ συνάντησα τους ίδιους καθηγητές και αυτό
ήταν θετικό. Όμως συνάντησα ένα άλλο κλίμα, πιο πολιτικοποιημένο, πιο κομματικοποιημένο.

Εδώ γνωριστήκατε και με τον Βενιζέλο;

Εδώ ήμουν στο ίδιο έτος με τον Βαγγέλη τον Βενιζέλο και τον Χάρη τον Καστανίδη.

Ήταν ανήσυχοι από τότε και οι δύο;

Ναι, ήτανε. Συμμετείχαν στα συνδικαλιστικά. Ο Χάρης ο Καστανίδης ήταν στην ΠΑΣΠ, ο Βενιζέλος ήταν στην Ένωση Κέντρου Νέες Δυνάμεις τότε. Αλλά είχανε καλές, εντυπωσιακές παρουσίες στα αμφιθέατρα, θα έλεγα. Μαζί με τους συνδικαλιστές, που ήταν από το Πανσπουδαστική, δηλαδή το ΚΚΕ, κάποιους του Ρήγα Φεραίου, που τότε ήταν ισχυρός. Αλλά δεν ανακατεύτηκα πολύ εδώ. Δεν ήθελα να εμπλακώ. Μόνο στο τελευταίο έτος, επειδή έτυχε να μιλήσω σε μια συνέλευση ήρθαν οι Πασόκοι οι φίλοι μου και μου είπαν ότι
πρέπει να ασχοληθείς. Τους είπα όχι δεν ασχολούμαι. γιατί άλλωστε τελείωνα και τις σπουδές.

Μετά ακολουθεί μια περίοδο επαγγελματικής ενασχόλησης.

Έκανα άσκηση στη Θεσσαλονίκη. Στον αείμνηστο για μένα σπουδαίο δικηγόρο και καλό άνθρωπο που ήτανε ο Γιάννης Τριάρχου, ο οποίος ήτανε 
ΚΚΕ εσωτερικού. Ένας εξαιρετικός άνθρωπος. Με συμμετοχή στην αντίσταση, σπουδαίος.

Ήταν δύσκολη η επαγγελματική εκκίνηση;

Όχι. Τελειώνοντας πήγα στο Κιλκίς και εγκαταστάθηκα εκεί. Το Κιλκίς τότε είχε ένα Πρωτοδικείο που ήτανε σχετικά νέο, δημιουργήθηκε το 1976 και εγώ πήγα το 1981. Είχε ελάχιστους δικηγόρους. Άρα, είχε μεγάλο περιθώριο επαγγελματικής ανέλιξης. Και έτσι έγινε. Δηλαδή, ξεκίνησα στο γραφείο και γρήγορα εδραιώθηκα επαγγελματικά.

Η πρόταση για νομάρχης Κιλκίς πώς προήλθε;

Εγώ ήμουνα υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ ως βουλευτής την περίοδο 1989 έως το 1993 και δεν είχα εκλεγεί και το 1994 προέκυψε η νομαρχιακή αυτοδιοίκηση. Οπότε εκεί κινήθηκα μόνος μου, ξεκίνησα και έκανα συνδυασμό μόνος μου. Το ΠΑΣΟΚ περίπου αναγκάστηκε να τον υποστηρίξει. Άλλωστε δε θα είχε καμία τύχη αν υποστηριζόταν κάτι από το ΠΑΣΟΚ, γιατί το ΠΑΣΟΚ στο Κιλκίς
στις καλύτερες στιγμές του είχε το πολύ 36%. Το πολύ. Το ΚΚΕ ακολουθούσε πάντα μία πολιτική που ψήφιζε δικούς του και ο συσχετισμός ήταν σαφώς υπέρ των δυνάμεων της ΝΔ. Άρα, θεωρητικά με βάση τα κομματικά δεδομένα, δεν είχα καμία τύχη να εκλεγώ. Οι διαφορές ήταν τεράστιες. Η ΝΔ είχε μία διαφορά 20 μονάδων από το ΠΑΣΟΚ.

Και βγήκατε νομάρχης.

Βγήκα, ναι, εντάξει. Φαίνεται ότι ο κόσμος ψήφιζε πιο αποδεσμευμένα και αυτό επέτρεψε το να εκλεγώ. Έμεινα δύο χρόνια νομάρχης.

Και μετά έρχεται ο Σημίτης στο ΠΑΣΟΚ. 

Ο Σημίτης ήρθε το 1996, εκλέχτηκε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ τον Ιανουάριο το 1996 και το καλοκαίρι το 1996 έγινε το περίφημο συνέδριο. Εγώ τότε ως
νομάρχης συμμετείχα στο συνέδριο και θυμάμαι ότι ο Σημίτης ως πρωθυπουργός στο 15μελές προεδρείο του συνεδρίου είχε δικαίωμα να ορίσει πέντε από τους δεκαπέντε. Στους πέντε, λοιπόν, προτείνει και εμένα. Εγώ ήμουν ένας από τους πέντε που πρότεινε Σημίτης.

Υπήρχε πολιτική προϊστορία μεταξύ σας;

Εμείς ανήκαμε στην πτέρυγα του Σημίτη μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Αυτό ήταν γνωστό, γι' αυτό και είχαμε πάντα την εσωκομματική κόντρα.

Ποιοι άλλοι ήταν τότε στην πεντάδα; Θυμάστε;

Θυμάμαι το Νίκο τον Γκεσούλη. Να πούμε εδώ ότι εκείνη την περίοδο στον μπλοκ αυτό ήταν και ο Χάρης Καστανίδης, ενώ δεν ήταν ο Βενιζέλος. Έτσι ήταν τα πράγματα τότε. Αυτή ήταν μια φοβερή εμπειρία. Και τελειώνοντας το συνέδριο, οι εκλογές γίνανε το Σεπτέμβριο του 1996. Εγώ ήμουν ο νομάρχης και τότε ο Σημίτης μου λέει «παραιτήσου, κατέβα υποψήφιος και θα δούμε». 
Κατέβηκα, εκλέχτηκα και από εκεί και πέρα άρχισε αυτή η πορεία στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Ακολούθησαν 15 χρόνια βουλευτής αλλά και σε δύσκολες θέσεις υπουργικές. Ξέρω ότι είναι δύσκολο να κάνει κανείς έναν απολογισμό για όλα αυτά τα χρόνια, αλλά πως ήταν αυτό το ταξίδι;

Εγώ θεωρώ το ταξίδι πάρα πολύ ενδιαφέρον και να το ξεκινήσω από την αρχή. Μπήκα στην κυβέρνηση ως υφυπουργός Εσωτερικών το 1998,
δηλαδή δύο χρόνια μετά. Ήταν τότε υπουργός ο Αλέκος Παπαδόπουλος. Ο Αλέκος τότε είχε σχεδιάσει -και ήταν προς το τέλος της υλοποίησης-
το περίφημο πρόγραμμα Ιωάννης Καποδίστριας που ήταν η συνένωση των κοινοτήτων σε δήμους.

Ήταν μια δύσκολη υπόθεση αυτή και μεγάλη.

Απίστευτα δύσκολη. Και όμως ήταν απολύτως επιτυχής. Δηλαδή, περίπου από τους 6.000 οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης πήγαμε σε 1.000. Αυτό ήταν μια πάρα πολύ μεγάλη εμπειρία. Μεγάλη εμπειρία με την έννοια πώς σχεδιάζεις ένα πρόγραμμα και μια μεγάλη μεταρρύθμιση και πώς το υλοποιείς. Γιατί το θέμα δεν είναι να ψηφίσεις ένα νόμο, αλλά τι θα γίνει στη συνέχεια. Και ο Αλέκος το είχε σχεδιάσει με τέτοιο τρόπο, ώστε τα
πράγματα να λειτουργήσουν καλά από την πρώτη μέρα. Και έτσι έγινε. Για φανταστείτε ας πούμε να δημιουργείται ένας δήμος από κοινότητες χωριών 
που δεν είχαν ούτε δημαρχιακό μέγαρο, ούτε υπηρεσίες, τίποτα. Και όμως αυτά υπήρξαν πολύ γρήγορα.

Η δεύτερη όμως μεγάλη εμπειρία αυτής της περιόδου είναι η αντιμετώπιση των συνεπειών του σεισμού στην Αττική το 1999. Εγώ ήμουν τότε στο υπουργείο και αρμόδιος για την Πολιτική Προστασία. Που σημαίνει ότι έπρεπε να κινήσω όλους τους μηχανισμούς του κράτους, μαζί με τους
άλλους υπουργούς φυσικά υπό την καθοδήγηση του πρωθυπουργού. Τότε είδα τι σημαίνει να διοικείται το κράτος σε μία τελείως έκτακτη συνθήκη, διότι ο σεισμός δεν έπληξε μία επαρχία της χώρας, έπληξε την καρδιά της, έπληξε την πρωτεύουσά της.

Αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσε να παραλύσει το σύμπαν.

Όμως δεν έγινε. Και πάρα πολύ γρήγορα, σε τέσσερις μήνες είχαμε αντιμετωπίσει τα πάντα. Θεωρώ μάλιστα ότι η επιτυχής αντιμετώπιση των
συνέπειων εκείνου του σεισμού ήταν αυτό που οδήγησε στην επιτυχία των εκλογών του 2000, που έγιναν έξι μήνες μετά. Ο κόσμος είδε μία
κυβέρνηση, η οποία αντέδρασε επιτυχώς και παρά το ότι είχαμε τη φοβερή επιβάρυνση από τις συνέπειες του Χρηματιστηρίου τότε, που μας τις
χρέωνε ο κόσμος, κέρδισε το ΠΑΣΟΚ με μια μονάδα διαφορά.

Και μετά;

Μετά κερδίζοντας τις εκλογές μού είπε ο πρωθυπουργός ότι θέλει να πάω στο υφυπουργείο Αθλητισμού. Εμένα μού έπεσε το ακουστικό από
το τηλέφωνο, γιατί λέω «τώρα τι διάολο. Είμαστε στο υπουργείο Εσωτερικών, κάναμε μια μεγάλη αλλαγή που εξελίσσεται, έχουμε μπροστά μας ωραίο έργο, κλπ». Μου είπε «θα σου εξηγήσω από κοντά». Και όταν με συνάντησε μια βδομάδα μετά μου είπε ότι έχουμε αναλάβει τους Ολυμπιακούς Αγώνες από τον Σεπτέμβριο το 1997 και ότι έχουμε μείνει πάρα πολύ πίσω. Και ότι η εμπειρία που απέκτησα από την οργάνωση της χώρας για το θέμα του σεισμού μπορεί να βοηθήσει να οργανωθούν και οι Ολυμπιακοί Αγώνες.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ‘ήταν η έγνοια του και όχι η βία στο ποδόσφαιρο.

Όταν τέλειωσε η πρώτη συζήτηση αφού μου είπε ότι η ανάγκη είναι η οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων για να μην ξεφτιλιστούμε ως χώρα μού
λέει: «Γιώργο, πολλή βρομιά έχει εκεί τώρα. Δες αν μπορείς να κάνεις κάτι». Αυτό ήταν όλη η αναφορά του και καμιά άλλη. Όμως καταλάβαινα ότι τον ενδιαφέρει πάρα πολύ και ότι ήταν ζήτημα ηθικής τάξεως μεγάλο. Έτσι ασχολήθηκα και με τα δύο. Δηλαδή, η οργάνωση των Αγώνων μπήκε σε
ράγες και η χώρα τελικά κατάφερε και οργάνωσε τους καλύτερους Αγώνες μέχρι τότε στην ιστορία των Αγώνων. Μια μικρή χώρα έτσι; Διότι λογικά η
Ελλάδα δεν ήταν μια χώρα που μπορούσε να οργανώσει Αγώνες. Οι Αγώνες απαιτούν μεγάλες χώρες. Όμως μια χώρα μικρή τους οργάνωσε με
τον καλύτερο δυνατό τρόπο και γι' αυτό και πήραμε τα συγχαρητήρια.

Στον αθλητισμό όμως και στο ποδόσφαιρο είχατε μεγάλες συγκρούσεις.

Στον αθλητισμό και στο ποδόσφαιρο ήταν μεγάλη η σύγκρουση, διότι εκεί ήταν πάρα πολύ μεγάλα τα συμφέροντα, τα οποία είχαν το ποδόσφαιρο
μπροστά ως βιτρίνα, αλλά πίσω ήταν άλλα πράγματα. Δηλαδή, ήταν η επίδραση του ποδοσφαίρου πάνω σε ζητήματα συμφερόντων οικονομικών. Τελικά όμως μετά από χρόνια λίγο πολύ η σημερινή κυβέρνηση αυτό το κατάφερε. Αλλά και τότε -μη γελιόμαστε- όταν εγώ άλλαξα το νόμο για τη διαιτησία, γιατί εκεί ήταν όλο το θέμα και φτιάξαμε μία δομή διαιτησίας που είχαν οι ευρωπαϊκές χώρες, διότι συμφώνησε η UEFA να το κάνουμε αυτό, ήταν μεγάλη αλλαγή. Άλλωστε αυτό μού το είχε προτείνει ο Σουηδός
αρχιδιαιτητής όταν είχε έρθει εδώ. Τον είχε στείλει ο πρόεδρος της Ουέφα, ο Γιόχανσον κρυφά από τον Μπλάτερ τον αρχιαπατεώνα. Αυτός μού είπε
για το σύστημα, γιατί εμείς είχαμε μία φρίκη εδώ. Έτσι έγινε. Εκείνη η τετραετία που ανέλαβε ο Μπίκας εξυγιάνθηκε το σύμπαν, για αυτό και τότε
άλλαξαν και οι συσχετισμοί, αλλά όταν έφυγε ο Μπίκας ξαναμπήκε το θέμα.

Ένας σταθμός επίσης που θέλω να τον σχολιάσετε ήταν το 2011 που παραιτηθήκατε από βουλευτής.

Θυμάστε ότι η Ελλάδα το 2010 μπήκε στην πραγματικότητα σε διαδικασία χρεοκοπίας, η οποία δεν ανακηρύχθηκε επίσημα, δεδομένου ότι ήμασταν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ήμασταν σε ένα κοινό νόμισμα και άρα είχαμε τις εγγυήσεις από εκεί και έτσι δε χρεοκοπήσαμε με την έννοια της κανονικότητας, δηλαδή να διαλυθούμε τελείως.

Τότε ήμουν βουλευτής και είχα πει και το υποστήριζα σε επανειλημμένα άρθρα μου ότι η υπόθεση αυτή δεν μπορεί να βγει σε πέρας από μια
κυβέρνηση ενός κόμματος. Αλλά από μια κυβέρνηση η οποία αντιλαμβάνεται ότι έχουμε μια εθνική κρίση και η εθνική κρίση απαιτεί η εθνική λύση. Και η εθνική λύση απαιτεί εθνική κυβέρνηση. Και η εθνική κυβέρνηση δεν ήταν
απαραίτητο να γίνει με μια συγκυβέρνηση ή μια κυβέρνηση δύο κομμάτων, αλλά ας πούμε η αντιπολίτευση θα έπρεπε να επιδείξει μια συμπεριφορά τέτοια, η οποία θα υποστήριζε τις αλλαγές που έπρεπε αναγκαστικά να γίνουν.

Αυτό το είχα πει σε μια Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ που συνεδρίασε το Πάσχα του 2011. Είχα πει στον Παπανδρέου, που ήταν εκεί, γιατί ήταν
ανοικτή η συνεδρίαση, είχε και δημοσιογράφους, ότι «τα πράγματα δεν έχουν εξελιχθεί με βάση τον προγραμματικό σχεδιασμό που είχες όταν έγινες 
πρωθυπουργός, που σημαίνει ότι έχουν αλλάξει οι συνθήκες. Άρα, έχεις δύο δρόμους: ο ένας δρόμος είναι να πείσεις στη ΝΔ να γίνει μια κυβέρνηση
εθνικού σκοπού. Και ο άλλος δρόμος είναι, αν δεν πειστεί η ΝΔ, να κάνεις εκλογές και να πεις στον ελληνικό λαό ότι οι συνθήκες έχουν μεταβληθεί και
έχουν μεταβληθεί δραματικά. Άρα, ζητώ νέα εμπιστοσύνη και να αποφασίσει τι θέλει να κάνουμε».

Αυτό ήταν τον Απρίλιο. Όμως η υπόθεση προχωρούσε και δεν οδηγούμαστε κάπου. Φτάσαμε στις 15 Ιουνίου του 2011, όπου ο Παπανδρέου διαμηνύει και διαρρέει ότι έχει αποφασίσει να παραιτηθεί και ζήτησε από τον Σαμαρά να κάνουν μια κυβέρνηση από κοινού και να βρουν πρωθυπουργό από κοινού. Και εκείνη την ημέρα λειτουργήσαν δύο αντίρροπες δυνάμεις.

Η μια μέσα στο ΠΑΣΟΚ που έλεγε «τι είναι αυτά; Γιατί παραιτείσαι;» και η άλλη από τη ΝΔ από το Σαμαρά που έλεγε «τώρα τι θέλουν να πάμε να
μπλέξουμε. Εμείς μόνοι μας θα τα διεκδικήσουμε». 

Και αυτό δεν έγινε κατορθωτό, οπότε εγώ με βάση αυτά τα οποία έχει υποστηρίξει το προηγούμενο διάστημα ότι δηλαδή μια εθνική κρίση απαιτεί
εθνική λύση και βλέποντας ότι αυτό δε γίνεται, υπέβαλα την παραίτησή μου καταγγέλλοντας αυτή την αντίληψη. Δηλαδή, ότι τα κόμματα δυστυχώς
βάζουν μπροστά το κομματικό συμφέρον και όχι το εθνικό και επομένως ότι εγώ δεν μπορώ να είμαι μέλος ενός τέτοιου Κοινοβουλίου. Παρέδωσα την
έδρα στο ΠΑΣΟΚ και αποχώρησα.

Μετά ακολουθεί μια περίοδος σχεδόν 11 χρόνων που είστε εκτός πολιτικής. Κάνετε λίγο μια δημοσιογραφική, θα έλεγα περισσότερο, προσέγγιση των πραγμάτων και ασχολείστε με τη δικηγορία.

Σωστά. Και παρατηρώ τα γεγονότα, ενώ ταυτόχρονα συμμετείχα σε κάποιες κινήσεις πολιτικές, οι οποίες στόχευαν να είναι ένας συντελεστής μήπως και ανασυνταχθεί πολιτικά ο χώρος. Αυτό κατέστη αδύνατον, γιατί όπως λέει
και ένας φίλος μου και είναι κάτι που χαρακτηρίζει πολιτικά αυτό το χώρο μέχρι και σήμερα και από ό,τι φαίνεται και για τα επόμενα χρόνια, «δεν
γίνονται οι λαγοί κοπάδι» (γελάει).

Και μετά έρχεται κάποια στιγμή ο Κυριάκος Μητσοτάκης και σάς προσεγγίζει για να το πούμε λίγο κομψά;

Θα πω τι έγινε. Εγώ τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν τον είχα δει ποτέ, είχαμε μόνο μία συνάντηση ολιγόλεπτη το 2022. Εγώ δεν ήμουν φαν. Ίσως επειδή τότε συμμετείχα, είχα ένα δημόσιο βήμα κυρίως το Action 24 στην εποχή που ήταν ο Γιώργος Κουβαράς στη τηλεόραση και κάποιες φορές σε εκπομπές του Άρη Πορτοσάλτε στο ΣΚΑΊ και έπαιρνα θέσεις για τα πολιτικά προβλήματα της χώρας.

Τότε έγινε μία πρώτη επαφή χωρίς να συζητήσουμε τίποτα. Η συζήτηση έγινε μετά τις πρώτες εκλογές του ‘23 που είχαν επαναληπτικές εκλογές, αυτές που έγιναν τον Μάιο. Τότε μού είπε αν θα με ενδιαφέρει να αναλάβω ενδεχομένως το υπουργείο Δικαιοσύνης, εφόσον βέβαια κέρδιζε τις εκλογές που ήταν φανερό ότι θα τις κερδίσει. Του είπα ότι αυτό θα με ενδιαφέρει υπό την προϋπόθεση ότι αυτός ο χώρος θέλει μεγάλες αλλαγές. Μου λέει «εντάξει εδώ είμαστε».

Και κάπως έτσι έγινε και στην πραγματικότητα. Μέχρι που ορκίστηκα υπουργός τον είχα συναντήσει δυο φορές (γελάει).

Όταν έγινε η τελική πρόταση ουσιαστικά τού είπατε ότι έρχομαι για να κάνω αλλαγές;

Ναι, γιατί ο χώρος της Δικαιοσύνης είναι σε ακινησία τουλάχιστον έναν αιώνα. Άρα, θα  χρειαστεί αλλαγές σε βάθος, γιατί αλλιώς δεν μπορεί να λυθεί το πρόβλημα της Δικαιοσύνης. Η διεθνής εικόνα της χώρας στον τομέα της
Δικαιοσύνης ήταν πάρα πολύ άσχημη και επομένως αυτό θα απαιτούσε τομές μεγάλες.

Σε αυτό ερχόμαστε τώρα: δυόμισι χρόνια είστε εκεί. Ποιο θεωρείτε το πιο σημαντικό; Και είστε ευχαριστημένος από αυτά που έγιναν; 

Ναι, είμαι. Και θα εξηγήσω γιατί. Η μεγάλη τομή είναι αυτό που ονομάστηκε δικαστικός χάρτης. Είναι η ενοποίηση του πρώτου βαθμού δικαιοδοσίας. Στον πρώτο βαθμό δικαιοδοσίας στην Ελλάδα είχαμε τα Ειρηνοδικεία και τα
Πρωτοδικεία, τα οποία κρίνανε υποθέσεις στον πρώτο βαθμό. Δύο επίπεδα δηλαδή, στον πρώτο βαθμό και αυτό ήταν η μεγάλη στρέβλωση. Αυτό
επιχείρησε να το αλλάξει για πρώτη φορά ο Ελευθέριος Βενιζέλος το 1912, είχε ψηφίσει τον νόμο «Γάμα Ωμέγα», γιατί τότε παίρνανε αριθμούς
οι νόμοι από γράμματα της αλφαβήτου. Ψήφισε τον νόμο και ήταν αδύνατο να τον εφαρμόσει. Ο Βενιζέλος, ο οποίος τετραπλασίασε την Ελλάδα, αλλά δεν μπόρεσε να καταργήσει τα Ειρηνοδικεία.

Και το 1914 καταργήθηκε ο νόμος αυτός. Το 1931 ο Βενιζέλος, ο οποίος είχε επανέλθει στην κυβέρνηση το 1928, επιχείρησε να περάσει νομοσχέδιο. Και εκεί ούτε το νομοσχέδιο δεν τον άφησαν να πάει στη Βουλή (γελάει).

Ήταν τόσο μεγάλες οι αντιδράσεις;

Ναι, ναι, τρομακτικές. Το 1934 η κυβέρνηση της Τσαλδάρη ψήφισε νόμο, αλλά και αυτός ουδέποτε εφαρμόστηκε και μετά φτάνουμε στο 1988, όπου
ψηφίζει νόμο ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά καθίσταται αδύνατη η εφαρμογή του. 

Ο νόμος αφορούσε την ενοποίηση αυτών των δύο;

Την ενοποίηση, ήταν η κατάργηση των Ειρηνοδικείων και η ενσωμάτωση τον ειρηνοδικών στους πρωτοδίκες. Και το 1999 το επιχειρεί η κυβέρνηση Σημίτη, με υπουργό Δικαιοσύνης τον Ευάγγελο Γιάννοπουλο. Η ΝΔ συμφωνεί, ο
Προκόπης Παυλόπουλος, τότε Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, λέει συμφωνούμε, αλλά κάτι δεν πάει καλά με τον Γιαννόπουλο και τον Άρειο
Πάγο τότε και το νομοσχέδιο αποσύρεται από τη Βουλή. Ενώ είχε ξεκινήσει η συζήτηση στη Βουλή το απέσυραν! Φτάνουμε στο 2024, όπου το δουλέψαμε το πρώτο εξάμηνο του 2023 και στη συνέχεια το ψηφίσαμε. Και τώρα πάλι όταν το ετοιμάζαμε, κάποιοι προφήτευαν ότι θα γίνει χαμός και ότι θα καεί η Ελλάδα. Εμείς είχαμε καταλάβει βέβαια ότι οι συνθήκες έχουν παραωριμάσει.
Ακόμα και τον πρωθυπουργό προσπαθούσαν να αποσταθεροποιήσουν, λέγοντας ότι θα καεί ο τόπος.

Όμως εμείς κάναμε μια διαβούλευση 8 μήνες. Μιλήσαμε με τους δημάρχους, μιλήσαμε με τους βουλευτές, μιλήσαμε με τους δικηγορικούς συλλόγους, με δικαστές, με τους πάντες.

Αυτό σε τι βοήθησε;

Να πούμε τα αποτελέσματα; Γιατί τώρα φέτος μετρήσαμε αποτελέσματα. Ας πούμε η Αθήνα, με το Πρωτοδικείο της Αθήνας που είναι το μεγαλύτερο στην Ελλάδα, για να προσδιοριστεί μια απόφαση θα έπρεπε να περάσουν πάνω από 4 χρόνια. Στον ένα χρόνο που εφαρμόζεται το νέο σύστημα ο χρόνος της απόφασης είναι πια 1,5 χρόνος. Γιατί έγινε αυτό; Αυτό έγινε διότι Αθήνα
είχε 400 δικαστές και τώρα έχει 750. Άρα, όταν διπλασιάζεις τους δικαστές, αυτομάτως έχεις πάρα πολύ μεγαλύτερες αποδόσεις. Στην υπόλοιπη
Ελλάδα ήδη έχουμε πιάσει έναν μέσο όρο έκδοσης αποφάσεων πρώτων βαθμών που είναι κάτω από το μέσο όρο των 46 χωρών του Συμβουλίου της
Ευρώπης. Είμαστε στις 250 μέρες δηλαδή, με πρωτοπορία τη Θεσσαλονίκη.

Το Πρωτοδικείο της Θεσσαλονίκης είναι στις 213 μέρες. Σε 7 μήνες δηλαδή, έχεις πρωτόδικη απόφαση. Άρα, έχεις μία εντυπωσιακή βελτίωση, γιατί όλοι αυτοί οι πρωθυπουργοί που το επιχείρησαν κατά καιρούς δεν το έκαναν για να περνάνε την ώρα τους. Είχαν καταλάβει ότι αυτό είναι το κλειδί για να αλλάξουν όλα. Δηλαδή, μπορεί να αλλάζεις τον τρόπο που δικάζουν τα δικαστήρια, αν όμως έχεις αυτή τη στρέβλωση επί έναν αιώνα, ό,τι και να κάνεις δε δουλεύει.

Τώρα λοιπόν, που έγινε αυτή η θεμελιακή αλλαγή, τώρα από την 1η Ιανουαρίου που ξεκίνησε εφαρμόζεται και η νέα πολιτική δικονομία, που θα επιταχύνει ακόμα περισσότερο τα πράγματα, η ταχύτητα στην απονομή της
δικαιοσύνης αυξάνεται.

Και από την 1η Ιανουαρίου ξεκίνησε η εφαρμογή του περίφημου ηλεκτρονικού φακέλου της δικογραφίας για τις κτηματολογικές
διαφορές, ενώ από τις 16 Σεπτεμβρίου του 2026 όλες οι διαδικασίες στα δικαστήρια θα γίνονται ηλεκτρονικά από το γραφείο. Τώρα τι σημαίνει
αυτό; Σημαίνει εξοικονόμηση χρόνου και ανθρώπινων χώρων τεράστια.

Επίσης από την 1η Νοεμβρίου που μας πέρασε τέθηκε σε ισχύ μια
καινούργια ρύθμιση που αφορά τον τρόπο που δημοσιεύονται οι διαθήκες. Τώρα οι διαθήκες δημοσιεύονται από τους συμβολαιογράφους, ενώ
μέχρι τώρα δημοσιεύονταν στα Πρωτοδικεία. Τι σημαίνει αυτό; Ότι στην Αθήνα και στον Πειραιά για να δημοσιεύσεις μια διαθήκη έπρεπε να
περάσουν τουλάχιστον 400 μέρες, τώρα αυτά γίνονται το πολύ σε 7 μέρες. Κι αυτό επιταχύνει πάρα πολύ τη διαδικασία.

Αυτό που έκανε μεγάλη θετική ανταπόκριση στον κόσμο ήταν οι ανακοινώσεις που κάναμε για το κληρονομικό δικαίωμα, δηλαδή για την αλλαγή του κληρονομικού δικαίου στην Ελλάδα. 80 χρόνια μετά. Και οι αλλαγές αυτές είναι θεαματικές όντως, είναι εντυπωσιακές.

Πως αισθάνεστε που κάνετε αλλαγές που ήταν να γίνουν πριν από 100 χρόνια;

Είπα το εξής σε ένα υπουργικό συμβούλιο. Αλλάζει το θεμελιακό, η ενοποίηση του πρώτου βαθμού 113 χρόνια μετά αφότου του επιχείρησε ο Ελεύθερος Βεντζέλου, επίσης αλλάξαμε τη νομοθεσία με βάση την οποία δικάζει το
Συμβούλιο της Επικρατείας 95 χρόνια μετά από το 1929 που ιδρύθηκε το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Ακόμη αλλάζουμε το κληρονομικό 80 χρόνια μετά. Και έτσι είπα σε ένα υπουργικό συμβούλιο ότι αισθάνομαι περισσότερο ότι ανήκω στην Εφορεία
Νεωτέρων Μνημείων και λιγότερο στο υπουργείο Δικαιοσύνης (γελάει).

Επειδή ξεκινά και η χρονιά: ποιο είναι το πιο σημαντικό για το 2026 στον τομέα της Δικαιοσύνης;

Θα ψηφίσουμε το κληρονομικό δίκαιο μέχρι το τέλος Μαρτίου, πιθανόν Μάρτιο ή Απρίλιο θα ψηφίσουμε ένα καινούργιο νομοθέτημα, στο οποίο
ελπίζουμε πάρα πολλά, και το οποίο είναι αυτό που ο κόσμος το γνωρίζει ως εξωδικαστικό τρόπο επίλυσης των διαφορών. Και εκεί κάνουμε ό,τι πιο
σύγχρονο υπάρχει στον κόσμο. Άρα, θα διευκολύνουμε πάρα πολλοί υποθέσεις, που τώρα εκκρεμούν για πάρα πολλά χρόνια στα δικαστήρια,
να εκδικάζονται είτε από δικηγόρους είτε από δικαστές με μια ειδική διαδικασία και να τελειώνουν σε έξι μήνες το πολύ, αντί να τρώνε
χρόνια. Και βεβαίως το γεγονός ότι θα μπουν σε εφαρμογή όλοι αυτοί οι ηλεκτρονικοί φάκελοι είναι εξαιρετικά σημαντικό.

Έχουμε και μια ακόμα μεγάλη αλλαγή στα σκαριά, αλλά δεν μπορώ να
την πω ακόμα. Όλα αυτά μέχρι το καλοκαίρι.

Να σκεφτεί κανείς ότι αλλάξαμε και το ποινικό σύστημα της χώρας, γιατί κάναμε ένα νέο τελείως ποινικό σύστημα, όπου αναποδογυρίσαμε τα πράγματα και ότι εκεί που δεν τιμωρείσαι, τώρα τιμωρείσαι. Γιατί αυτό ήταν το σύστημά μας, δεν τιμωρείσαι ό,τι και να κάνεις. Τώρα τιμωρείσαι ό,τι και να κάνεις, αλλά ανάλογα με τη βαρύτητα του εγκλήματος το οποίο κάνεις. Αρχίζει και συμμαζεύεται λίγο η κατάσταση.

Πάμε λίγο στα πολιτικά. Καταρχήν, η συνεργασία πώς ήταν με τη ΝΔ; Έχετε ακούσει πολλά. Πως αισθάνεστε;

Σε μια εκπομπή που ήμουν στην τηλεόραση της ΕΡΤ με τον Γιώργο Κουβαρά με ρώτησε ο Κουβαράς ακριβώς αυτήν την ερώτηση. Πώς αισθάνεστε. Λέω, αισθάνομαι μια χαρά, διότι αυτά που κάνω τώρα, τα ίδια θα έκανα και με το
ΠΑΣΟΚ. Η απάντηση ήταν λάθος, όπως αποδείχθηκε, διότι αυτά που κάνω τώρα αποκλείεται να μπορούσα να τα κάνω με το ΠΑΣΟΚ. Γιατί το ΠΑΣΟΚ τα καταψήφισε όλα, τα πολέμησε όλα αυτά και δεν υποστήριξε τίποτα. Ακόμα και για την πιο θεμελιώδη αλλαγή που κάναμε που σας περιέγραψα νωρίτερα ζήτησε ονομαστική ψηφοφορία.

Μήπως ήταν εξαιτίας της δικής σας παρουσίας;

Δε θα έπρεπε, γιατί ένα πολιτικό κόμμα δεν συμπεριφέρεται έτσι. Αυτό που έλεγαν επί της ουσίας εκείνου του νομοσχεδίου ήταν εξωφρενικά. 

Αντισυστημικό κίνημα. Σίγουρα το ακούτε πολύ, ότι επανέρχεται. Πώς το βλέπετε;

Στην ελληνική κοινωνία ποτέ δεν έλλειψε ο ανορθολογισμός. Άλλωστε αυτό το ζήσαμε πάρα πολύ σε βαθμό επικίνδυνο με την υπόθεση της χρεωκοπίας της χώρας. Τότε τελείως ανορθολογικά ένα σημαντικό τμήμα του ελληνικού λαού παρέδωσε τις τύχες της χώρας σε δυνάμεις, οι οποίες μπορούσαν να την καταστρέψουν. Το γεγονός ότι ο Τσίπρας έκανε την περίφημη κωλοτούμπα τελευταία στιγμή και δε διαλύθηκε η Ελλάδα εντάξει, ήταν μεγάλο στοίχημα στην ιστορία του. Αλλά αυτό τι δείχνει; Ότι υπάρχει
ένας κόσμος, ο οποίος δεν κινείται με βάση μία λογική προσέγγιση στα πράγματα. Κινείται τιμωρητικά, κινείται εκδικητικά, κινείται χωρίς να
τον ενδιαφέρει τίποτα.

Μπορεί αυτός ο κόσμος να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα;

Στην περίοδο του Τσίπρα κόντεψε να γίνει. Τώρα δε βλέπω ότι μπορεί να γίνει. Και να σας πω ότι σε ένα μεγάλο μέρος αυτόν το ανορθολογισμό τον
αντιμετωπίζει η Ελλάδα, επειδή έχει μια πολυδιάσπαση ο χώρος. Δηλαδή, η εκπροσώπησή του δεν είναι ενιαία. Όταν ο ανορθολογισμός στην Ελλάδα μαζεύτηκε στο ίδιο σημείο, και αυτό ήταν με το δημοψήφισμα του Τσίπρα, τότε έδειξε τη δύναμη του. Στο ίδιο σημείο όταν μαζεύτηκαν όλοι μαζί πήγε στο 60%. Αυτός ο χώρος είναι σήμερα διασπασμένος και αυτή η πολυδιάσπαση δεν επιτρέπει την ενιαία έκφραση του ανορθολογισμού,
που ας μην έχουμε καμία αμφιβολία θα διαλύσει τη χώρα. Εν πάση περιπτώσει θα δούμε. Όλα είναι σε εξέλιξη. Ο χώρος αυτός, ο λεγόμενος
κεντροαριστερός χώρος, είναι σε πλήρη διάλυση. Και είναι σε διάλυση, η οποία προκύπτει από έλλειψη και από φτώχεια ιδεών.

Αφορά και το ΠΑΣΟΚ αυτό;

Το ΠΑΣΟΚ δυστυχώς -το έχω πει και στη Βουλή αρκετές φορές μπροστά τους- έχει γίνει ένα παρακολούθημα, ένα εξάρτημα ακραίων κομμάτων. Δηλαδή, σε κάποιες συγκεκριμένες πολύ σημαντικές στιγμές πήρε θέση και έγινε ακόλουθος ακραίων κομμάτων. Γι'  αυτό και έχει αυτή την καθίζηση την οποία έχει.

Αυτό είναι θέμα ηγεσίας ή είναι θέμα μη ύπαρξης ζωντανών δυνάμεων;

Είναι δύο πράγματα. Εγώ πιστεύω ιστορικά ότι ο χώρος αυτός μαζεύεται και αποτελεί πόλο εξουσίας όταν έχει πάρα πολύ ισχυρή ηγεσία. Αυτό έγινε δύο
φορές σε ιδρυτικό επίπεδο. Μία φορά με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και μία φορά με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Κώστας Σημίτης παρέλαβε το ΠΑΣΟΚ και ηγήθηκε στο κόμμα όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν στην εξουσία. Άρα, υπήρχε η συγκολλητική δύναμη και βέβαια ήταν ευτύχημα αυτό, διότι η χώρα τότε οδηγήθηκε σε μεγάλες επιτυχίες. Αλλά όταν αυτός ο χώρος δεν έχει μεγάλη ηγεσία δεν μπορεί να μαζευτεί.

Θυμίζω ότι η περίπτωση του Ελευθέριου Βενιζέλου είναι χαρακτηριστική. Όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποχωρούσε κατά καιρούς τότε ο καθένας από τους συνεργάτες του έκανε από ένα κόμμα. Είχαμε επτά και οχτώ κόμματα. Μετά ερχόταν και τους ξαναμάζευε. Φτάσαμε το 1961 όπου συνεργάστηκαν πάλι οχτώ κόμματα υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου και όπου μετά διαλύθηκαν πάλι.

Άρα, το ένα είναι η ηγεσία και το δεύτερο είναι οι ιδέες. Ιδέες δηλαδή, οποίες είναι σε επαφή με τη σύγχρονη πραγματικότητα, καταλαβαίνουν, διαβάζουν σωστά το τι γίνεται στον κόσμο, εννοώ εξωτερικά, διαβάζουν σωστά τι γίνεται στην κοινωνία και διαμορφώνουν ένα πλαίσιο για να εκφράσουν την κοινωνία, τις αγωνίες, τις ανησυχίες.

Τα οποία δεν βλέπετε να υπάρχουν σήμερα;

Σας είπα, τα παραδείγματα του δικού μου τομέα για τις αλλαγές στη Δικαιοσύνη. Τις πολέμησαν όλες που δείχνει ότι οι άνθρωποι είναι πολύ πίσω
από τα πράγματα.

 Τι να περιμένουμε την Τρίτη στη συνάντηση του πρωθυπουργού με τους αγρότες;

Θεωρώ ότι η κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή στάθηκε υπεύθυνα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των αγροτών, όπως αυτά διατυπώθηκαν στα αιτήματά τους. Η μεγάλη πλειοψηφία των αιτημάτων αντιμετωπίστηκε
θετικά και πιστεύω ότι ήρθε η ώρα επιτέλους να συζητήσουμε για το μέλλον του αγροτικού τομέα, ιδιαίτερα για το μέλλον των νέων αγροτών και των
κτηνοτρόφων. Θέλω να πιστεύω ότι η συνάντηση της Τρίτης με τον πρωθυπουργό θα οδηγήσει σε θετικά αποτελέσματα.

Ο πρωθυπουργός είπε ότι θα πήγαινε για μια μπίρα με τον Ανδρουλάκη. Εσείς με τη Ζωή θα τολμούσατε μια έξοδο;

Δεν είναι θέμα τόλμης. Είναι ζήτημα αισθητικής. Γι' αυτό το λόγο δεν θα το έκανα ποτέ.

Φαντάζομαι από μια απάντηση που μου δώσατε ότι δεν έχετε ενδιαφέρον να είστε κάπου υποψήφιος.

Όχι, δεν θα είμαι.

Πουθενά; Ούτε Θεσσαλονίκη ούτε Κιλκίς;

Πουθενά.

Τελειώνουμε με τον ιδιώτη Γιώργο Φλωρίδη. Παντρεμένος πόσα χρόνια;

Έχω ξεχάσει και εγώ.

Αυτό είναι ένα ερώτημα που κανείς δεν απαντάει αμέσως.

Από το 1990. Άρα, 36.

Η σύζυγος τι κάνει;

Είναι δικαστής.

Παιδιά;

Έχω δύο αγόρια. Ο ένας είναι αντιεισαγγελέας και υπηρετεί τώρα στην Αθήνα και έχει υπηρετήσει νωρίτερα στην επαρχία. Και ο δεύτερος είναι στην Φρανκφούρτη. Εργάζεται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και είναι και αυτός δικηγόρος.

Όλοι εκεί είστε.

Όλοι είμαστε στο νομικό κλάδο που σημαίνει ότι αν καταργούνταν οι νομικοί επιστήμες θα πεινούσαμε. Γιατί αυτό λέγεται στον αγροτικό τομέα μονοκαλλιέργεια. Αυτός ο δεύτερος ο γιος μου είναι παντρεμένος. Η νύφη μου είναι Ισπανίδα και έχω δύο κοριτσάκια εγγονές.

Η χαλάρωση πως γίνεται;

Πρώτα με τους φίλους μου, που είναι κατά βάση Κιλκίς και Θεσσαλονίκη. Τα Σαββατοκύριακά μου είναι πάντα εδώ. Ήταν έτσι πάντα. Δεν το άλλαξα
αυτό.

Και σαν τη Χαλκιδική δεν έχει έτσι; Το καλοκαίρι Σίβηρη.

35 χρόνια.

Ψάρεμα;
Καμιά φορά ναι, με τον φίλο μου τον Νίκο Γκεσούλη, ο οποίος είναι οργανωμένος. Το περασμένο καλοκαίρι δεν καταφέραμε και πολύ.
Κάπου οι συνθήκες δε μας βοήθησαν. Τέλος πάντων ο Νίκος παρέχει τις σχετικές ευχέρειες.

Αγαπημένο τραγούδι που αρέσει στον Γιώργο Φλωρίδη;

Εδώ τώρα θα πω μία φράση που μου άρεζε πάρα πολύ που την είχε πει ο Τσαρούχης. Η φράση είναι εξής. «Αγαπώ τη Μαρία Κάλλας και τη Σωτηρία
Μπέλλου και δεν αισθάνομαι διχασμένος» (γελάει).

Αυτό θα μπορούσε να είναι και το μότο ζωής σας ή όχι;

Το μότο είναι απλά πράγματα. Εγώ θεωρώ μεγάλη ευλογία να είναι καλά τα πράγματα στο σπίτι σου καταρχάς και μεγάλη ευλογία να έχεις μία καλή
παρέα, να έχεις καλούς φίλους. Αισθάνομαι πραγματικά ευλογημένος το ότι έχω μία-δύο καλές παρέες, μία από τις οποίες, η πιο πολυπληθής, είναι
η περίφημη παρέα που πηγαίνουμε στο Άγιο Όρος εδώ και πολλά χρόνια.

Πηγαίνουμε δύο φορές τον χρόνο. Μια φορά τη Μεγάλη Εβδομάδα και μια
φορά περί τα τέλη Νοεμβρίου. Φέτος δεν τα καταφέραμε γιατί ο καιρός δεν ήταν καλός, αλλά θα πάμε τέλος Ιανουαρίου.

Είναι φίλοι από τα παλιά, με τους οποίους -εντάξει- είχαμε και μία κοινή διαδρομή στον πολιτικό χώρο που ήμουν, όμως είναι φίλοι φίλοι, δηλαδή. Είμαστε δώδεκα κατά βάση, πηγαίνουμε στην Μονή Ξενοφώντος, όπου είναι Ηγούμενος ο Αλέξιος, αυτός ο σπουδαίος πνευματικός άνθρωπος της Ορθοδοξίας.

Απορούν και εκεί πως τόσα χρόνια υπάρχει μια ομάδα τόσο σταθερή που έρχεται, γιατί λένε εδώ βλέπουμε ότι έρχονται τρεις τέσσερις μια χρονιά
και την επομένη διαλύεται η παρέα, αλλά αυτή η δωδεκάδα, που όταν λείπει κάποιος από εμάς παίρνουμε κάποιον άλλον στη θέση του, γιατί
υπάρχει μια λίστα που λένε «πάρτε και εμάς, ρε παιδιά», παραμένει σταθερή. Οπότε μια μέρα λέμε και εμείς εκεί ότι είμαστε οι Δώδεκα Απόστολοι, του Ιούδα συμπεριλαμβανομένου.

Και λέει ο Ηγούμενος ποιος είναι ο Ιούδας; Οπότε λέμε και εμείς ότι το ρόλο αυτόν τον έχουμε εκ περιτροπής.

Θεωρώ μεγάλη ευλογία αυτό, το να μπορέσεις να βρεθείς με ανθρώπους που τους αγαπάς, να μπορείς να συζητήσεις πράγματα, τα οποία έχουν 
ενδιαφέρον πέρα από τα κλασικά μιας παρέας. Νομίζω ότι είναι ευλογία.

Ομάδα είναι ΠΑΟΚ φαντάζομαι.

Είναι ΠΑΟΚ. Είχα δώσει μια συνέντευξη όταν ήμουν στο υπουργείο Εσωτερικών και πριν πάω στο Αθλητισμού στον Γιώργο Παπαχρήστο, που
είναι στα «Νέα» και είχε μια εκπομπή στην ΝOVA. Nομίζω λεγόταν Θύρα 300, ήταν πολιτική συνέντευξη και στο τέλος με ρωτάει «και τι ομάδα είσαι;». Εγώ θα μπορούσα να πω ότι είμαι Κιλκισιακός, αλλά του λέω: «Κοίταξε, εγώ και στο τσιλίκι, που ήταν ένα βάρβαρο παιχνίδι που παίζανε παιδιά με ξύλα, και στο τσιλίκι ΠΑΟΚ είμαι. Όχι μόνο στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, αλλά σε όλα. ΠΑΟΚ είμαι».

Αυτό λοιπόν, όταν πήγα στο υπουργείο Αθλητισμού και ξεκίνησαν εκείνες οι μεγάλες συγκρούσεις, το πήρανε και το έκαναν ότι μας κυνηγά ο Παοκτσής.

Εντάξει, όμως δεν ήταν αυτό. Εγώ προσπάθησα να ξαναγεννηθεί το ποδόσφαιρο. Άρα, ΠΑΟΚ είμαι, αμετακίνητα.

Υπάρχει κάτι για το οποίο μετανιώνετε;

Δε θα το έλεγα. Τώρα είναι ίσως και λίγο υπερφίαλο αυτό, αλλά δεν έχω κάνει πράγματα για τας οποία να μετανιώνω. Δηλαδή, που να πω ότι δε
θα έπρεπε να το κάνω αυτό. Μιλώ για τη διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων.

Στη δουλειά μου προσπαθούσα να είμαι έντιμος προς τους
πελάτες μου, δηλαδή να υποστηρίζω τις υποθέσεις τους στα πλαίσια των δυνατοτήτων και της νομοθεσίας.

Και στην πολιτική πιστεύω ότι σε γενικές γραμμές το δημόσιο συμφέρον το
υποστήριξα. Αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη πολιτική μου κληρονομιά, γιατί υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που μου λένε ακόμα καλημέρα. Στην πολιτική αυτό είναι το μεγαλύτερο πράγμα που μπορείς να κερδίσεις. Γιατί κάποιοι νομίζουν ότι στην πολιτική πας να δοξαστείς, όμως δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση, αυτό είναι ιστορική αυταπάτη.

Όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος, που τετραπλασίασε τη χώρα, ήταν στο ανάθεμα, αυτά δεν υπάρχουν. 

Στην πολιτική συμμετέχεις για να υποστηρίξεις, για να υπερασπιστείς το δημόσιο συμφέρον, να κάνεις πράγματα που θα ωφελήσουν τον κόσμο, έστω και αν ο κόσμος αντιδρά κάποια στιγμή. Και αν φύγεις από την πολιτική έχοντας καταφέρει να σου λένε μετά κάποιοι άνθρωποι καλημέρα, αυτό είναι
αποθέωση.

Για το τέλος έχουμε την ερώτηση με το μαγικό ραβδί. Αν το είχατε τι θα αλλάζατε στο χώρο της Δικαιοσύνης που δεν αλλάζει καθόλου εύκολα;

Είχα κάποιους φίλους στην Κρήτη, νέους πριν χρόνια, οι οποίοι έκαναν μια καταπληκτική παρέα, έκαναν συνδυασμό και κατέβηκαν σε ένα δήμο. Δε
θα πω τώρα που. Μέσα σε αυτούς υπήρχαν άνθρωποι φοβερά πνευματώδεις. Ήταν όμως καινούργιοι και σχετικά άγνωστοι στην περιοχή
τους, ο δήμος ήταν 18 χωριά. Ένας από αυτούς λοιπόν όταν πήγαιναν στα χωριά άνοιγε την πόρτα του καφενείου, έμπαινε μέσα και έλεγε: «Αγαπητοί
πατριώτες, είμαστε υποψήφιοι για το δήμο. Έχουμε τις λύσεις, έχετε κανένα πρόβλημα;» (γελάει).

Είμαι σε αυτούς που πιστεύουν ότι δεν υπάρχουν προβλήματα χωρίς λύση. Άρα, αυτό που επιχειρούμε να κάνουμε στη δικαιοσύνη μπορεί να γίνει, άλλα καθυστερούν άλλα γίνονται πιο γρήγορα, αλλά θα γίνουν.