Πρωινός καφές με το αναπληρωτή Εκπρόσωπο Τύπου της ΕΛΑΣ Νίκο Νυφούδη (βίντεο)

Πρωινός καφές «παρά θιν’ αλός» είναι ο σημερινός. Με τον Νίκο Νυφούδη, έναν Πυλαιώτη, που ως νέος αναπληρωτής Εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛΑΣ, συζητήθηκε πολύ αυτές τις ημέρες.

Τα είπαμε στη Φούρκα την περασμένη Δευτέρα, σε μια συζήτηση που περιείχε πολλά. Από τις αναμνήσεις των παιδικών χρόνων στην Πυλαία και τους 60 πόντους που έβαζε ως εκκολαπτόμενος
μπασκετμπολίστας, το Λονδίνο και την εστίαση που τον απασχόλησαν πολύ στη ζωή του, μέχρι τη γνωριμία του με τον Αλέξη Τσίπρα, που κάποτε είχε κατηγορήσει έντονα, αλλά και τις πολλές πολιτικές μετακινήσεις του.

«Πάντα ήμουν στο χώρο της Κεντροαριστεράς και εμείς εδώ είμαστε λίγο πιο ελεύθερα πνεύματα», μας είπε. Κρατάμε επίσης και την προτροπή του ότι στην Ελλάδα χρειαζόμαστε μια μεγαλύτερη κουλτούρα συνεργασίας.

Πρωινός καφές υπάρχει στη ζωή σας;

Υπάρχει εσπρεσάκι. Γενικά πίνω πολλούς καφέδες. Δέκα, δώδεκα καφέδες την ημέρα.

Το πρωί φαντάζομαι ο πρώτος. Υπάρχει «πρωινός καφές» στην ΕΛΑΣ ή ακόμα δεν έχει ξεκινήσει;

Ως προς το κόμμα υπάρχει πρωινός καφές, ναι. Ο οποίος είναι προς το παρόν μια πιο κλειστή ομάδα. Δηλαδή, αποτελείται από την ομάδα Εκπροσώπων του Τύπου, συμμετέχει προφανώς η Θεώνη Κουφονικολάκου, που είναι η Εκπρόσωπος Τύπου.

Και μετά τον πρωινό καφέ υπάρχει η ενημέρωση της Θεώνης και του Ανδρέα, που είναι ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου, προς τους υπόλοιπους. Στις 10 συνήθως κάνουμε ένα online meeting, τεταρτάκι ή εικοσάλεπτο. Βλέπουμε την επικαιρότητα, τι συζητήθηκε και αν υπάρχουν φλέγοντα ζητήματα.

Πάμε λίγο πολλά χρόνια πίσω. Το 1980, όταν και γεννηθήκατε στην Πυλαία.

Ναι, ναι.

Η οικογένεια;

Η μάνα μου είναι Πυλαιώτισα, ντόπια. Ο πατέρας μου από την Τούμπα.

Τι κάνανε επαγγελματικά;

Κατ’ αρχήν ωραία ιστορία είναι ότι παντρεύτηκαν πολλοί νέοι, οπότε μας κάνανε μικροί. 18 χρονών παντρεύτηκαν. Ο πατέρας μου το καλοκαίρι πριν παντρευτεί πήγε στο πανηγύρι του Προφήτη Ηλία από την Τούμπα στην Πυλαία, που είχε τότε το
ανάχωμα, με λάσπες και τα λοιπά και όταν γύρισε η λάσπη ήταν μέχρι το γόνατο. Και είπε: «δε θα ξαναπατήσω σε αυτό το… κωλοχώρι». Και την επόμενη χρονιά ήταν γαμπρός στην Πυλαία (γελάει). Αλλά στην Πυλαία, ακόμη και τώρα που
είναι 70, δηλαδή 52 χρόνια στην Πυλαία και 18 στην Τούμπα, οι Πυλαιώτες γαμπρό τον θεωρούν (γελάει). Ο πατέρας μου ήταν επιχειρηματίας.

Τι έκανε;

Είχαμε οικογενειακή επιχείρηση. Ο παππούς μου είχε ένα βενζινάδικο, δίπλα στο Praktiker. Οπότε τo ανέλαβε ο πατέρας μου με τον θείο μου και αυτή ήταν η βασική δουλειά. Η μαμά μου full time νοικοκυρά.

Αδέλφια;

Ένα αδελφό μεγαλύτερο, τέσσερα χρόνια. 

Τι θυμάστε από την Πυλαία και από την οικογένεια;

Από τα πράγματα που εγώ δεν το έχω καταφέρει και έχω μεγάλες τύψεις είναι πως ό,τι κι αν γινόταν ο πατέρας του ήταν στις 2 η ώρα σπίτι και τρώγαμε όλοι μαζί. Μία ώρα ύπνο, 4 η ώρα ξανά στη δουλειά. Που μου άρεσε πάρα πολύ.

Έντονη εικόνα.

Ναι. Και έντονη εικόνα είναι και της Πυλαίας. Το λέω καμιά φορά και στα δημοτικά συμβούλια το πόσο έχει αλλάξει η Πυλαία, γιατί νομίζω ότι είμαι η τελευταία γενιά, που πρόλαβα την Πυλαία
σχεδόν χωριό. Δηλαδή, με το ποδήλατό μου κατέβαινα από το Πανόραμα στην Πυλαία, από την Πρασακάκη, τον δρόμο που είναι η έξοδος του περιφερειακού προς το Ανατόλια. Δεν υπήρχε η γέφυρα και από εκεί με το ποδήλατό μου έφευγα κατευθείαν κάτω στη Μεγάλου Αλεξάνδρου που είναι το πατρικό μου. Και επίσης η Φιλίππου, που είναι ένας σημαντικός δρόμος στην Πυλαία, ανισόπεδος, και εκείνος ήταν ένα επίπεδο, αλλά μια τεράστια αλάνα, μιλάμε τώρα για στρέμματα. Οπότε αυτές είναι εικόνες είναι πολύ δυνατές.

Στο σχολείο καλός μαθητής ή πιο πολύ προτιμούσατε τα αθλήματα;

Κοίταξε, ήμουνα συνδυασμός. Γενικά, ακόμη και σήμερα προξενώ μεγάλο θόρυβο σε κάποιον που με διαβάζει, γιατί νομίζει ότι τώρα κάνω πολλά πράγματα. Πάντα έτσι ήμουνα. Ήμουνα και καλός μαθητής, αλλά είχα και τρέλα με το μπάσκετ.

Έξι χρονών ήμουν όταν πήραμε το Euro, πήγα ως φαν του Γκάλη, για να ξεκινήσω. Ο αδερφός μου ήταν δέκα, εγώ ήμουνα έξι, ο αδερφός μου έπαιζε μπάσκετ και λέω στον πατέρα μου: «θα πάω και εγώ». «Μα, είσαι πιο μικρός από την μπάλα», μου λέει. «Δεν έχει σημασία, θα πάω». Και ήμουνα πολύ καλός στο μπάσκετ Ήμουν όμως άτυχος.

Θα μπορούσες να κάνεις και καριέρα, δηλαδή.

Όταν ήμουνα Β’ Λυκείου, συμμετείχα στα κλιμάκια, στις μικτές, ήμουν καλός. Έβαζα, δηλαδή, 60 πόντους στο παιχνίδι, στα μίνι, τα παιδικά και τα προεφηβικά. Όταν ήμουνα στο παιδικό, με ζήτησε ο Νέστωρας, ο οποίος ήταν στην Α2…

…Ήταν καλή ομάδα.

Ο πατέρας μου ήταν πρόεδρος της ομάδας και συνήθως οι πρόεδροι της ομάδας προωθούν τα παιδιά τους. Επειδή ο ίδιος δε σπούδασε και είχε τρέλα να πάω στο πανεπιστήμιο, δε μου έδωσε μεταγραφή. Και μου το είπε και δύο χρόνια μετά (γελάει).

Άρα, υπήρχε ταλέντο και για το μπάσκετ, απλώς...

…Εγώ τότε, ήμουνα πρόεδρος στο 15μελές και συμμετείχα στα συνδικαλιστικά, αλλά μέσα μου το ζύγιζα. Γιατί αυτό ήταν τότε το μοντέλο: αν θες να ασχοληθείς με την πολιτική, πρέπει να σπουδάσεις. Άρα, σιγά σιγά κάλυπτα το αθλητικό μου θέλω και
την επιθυμία μου να παίξω μπάσκετ με το ότι πρέπει να σπουδάσω για να γίνω πολιτικός. Που να ήξερα ότι όταν θα μεγαλώσω, αν είχα γίνει καλός μπασκετμπολίστας, πιο εύκολα θα εκλαιγόμουν (γελάει).

Τα Οικονομικά και οι Πολιτικές Επιστήμες πως προέκυψαν;

Ήθελα να πάω Πολιτικές Επιστήμες και να μπω στο Μακεδονίας που μόλις είχε ξεκινήσει. Ήταν η πρώτη ή δεύτερη χρονιά του, οπότε ήταν πολύ ψηλά οι μονάδες και έτσι πέρασα στο Οικονομικό. Ήταν και είναι μια πολύ ωραία Σχολή, επειδή με ρωτάνε τα παιδιά. Κατά μία έννοια είναι σαν τη Νομική.

Παίρνεις πάρα πολλές γενικές γνώσεις και απλά θες μετά να κάνεις ένα καλό μεταπτυχιακό για να μπορέσεις να το συγκεκριμενοποιήσεις. Και ήθελα να κάνω Πολιτικές Επιστήμες και είχα ήδη αρχίσει να ασχολούμαι έντονα με τα δημοτικά,
αλλά και με τα πολιτικά. Και ακαδημαϊκά το μεταπτυχιακό μου ήταν ίσως απ' τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Γιατί μ' άρεσε τόσο πολύ το αντικείμενο…

…Στο Πόρτσμουθ…

…Ναι. Ήταν τόσο ενδιαφέροντα τα βιβλία μου και τα μαθήματά μου, που διάβαζα όλη μέρα. Όχι από ανάγκη, γιατί το μεταπτυχιακό δεν είχε εξετάσεις, αλλά μόνο εργασίες, αλλά γιατί η γνώση που έπαιρνα ήταν τρομερή. 

Και ήταν και τότε κατά κάποιον τρόπο, η πρώτη στενή σας επαφή με την Βρετανία.

Δεν είχα πάει εκεί, ενώ είχα γυρίσει σχεδόν όλη την Ευρώπη. Και είχα πάει και στην Ασία με τον εθελοντισμό και τα λοιπά, αλλά στην Αγγλία δεν είχα πάει. Πήγα και μετά η Βρετανία χαρακτήρισε όλη μου τη ζωή.

Η επαγγελματική σχέση με την εστίαση πως ξεκίνησε;

Ξεκίνησε τυχαία. Όταν έκανα το διδακτορικό μου, είχα ξεκινήσει να διδάξω. Δηλαδή, δίδαξα σε δύο τρία ιδιωτικά κολέγια στη Θεσσαλονίκη. Μου άρεσε. Βέβαια, είδα τη δυσκολία του να μπεις στο πανεπιστήμιο, να μπορέσεις να διδάξεις και τα λοιπά. Και εκεί στις χρονιές που δίδασκα, κάτι φίλοι που ασχολούνταν με την εστίαση, μου πρότειναν να μπω συνέταιρός τους. Και πήρα το
βάπτισμα του πυρός στην εστίαση στην Καλαποθάκη. Τότε η Καλαποθάκη ήταν ακόμα στην άκρη της Θεσσαλονίκης.

Τώρα είναι γεμάτη μπαρ και εστιατόρια.

Ακριβώς. Οπότε μου άρεσε αυτή η επαφή και το ένα πράγμα έφερε το άλλο.

Μετά συμμετείχατε σε πολλά πρότζεκτ. Ποιο ήταν το πιο σημαντικό; Βλέπω 2-3 στο Λονδίνο, το Winehouse στην Πυλαία, το Jacky O στον Χορτιάτη, το Τίφανις τώρα. Ή όλα είχαν κάτι;

Όλα είχαν τη σημασία τους και κατά κάποιο τρόπο το ένα έχτισε το άλλο. Σίγουρα το πρότζεκτ που με έχει χαρακτηρίσει είναι το Life Gοddess. Κατ’ αρχήν σκέψου ότι ήμουνα 32 χρονών και είχα όλο κι όλο δύο γνωστούς στο Λονδίνο. Όλοι μου λέγανε: «είσαι τρελός». Είχα δύο γνωστούς στο Λονδίνο και με τον αδερφό μου μας καρφώθηκε η ιδέα να κάνουμε αυτό το πράγμα που δεν υπήρχε στο Λονδίνο το 2012.

Τι ήταν ακριβώς;

Ένα ελληνικό εστιατόριο με ελληνική κουζίνα μαμαδίστικη και προϊόντα από όλη την Ελλάδα. Για ένα χρόνο με τον αδερφό μου ταξίδευα σε όλη την Ελλάδα, γνώριζα Έλληνες παραγωγούς πριν γίνει μόδα γιατί αυτό μετά έγινε μόδα. Oι μικροί παραγωγοί, τα προϊόντα και εμείς αυτό το κάναμε πριν γίνει μόδια και πριν γίνει ας πούμε cool. Αλλά όταν ανοίξαμε το μαγαζί, την πρώτη μέρα, καταλάβαμε ότι πέσαμε στον ωκεανό, όχι απλά μέσα στη θάλασσα.

Φαντάσου ότι όταν ανοίξαμε ήταν 24 Γενάρη, που στο Λονδίνο δε χιόνιζε σχεδόν ποτέ. Και ανοίγουμε και χιόνισε μισό μέτρο
και έλεγα με τον αδερφό μου: «ρε φίλε, δε θα πατήσει άνθρωπος» (γελάει). Και είχαμε εκείνη την πρώτη μέρα, δεν θα το ξεχάσω, φασολάδα ως σούπα ημέρας και το μαγαζί γέμισε. Γιατί λίγο η
πόρτα ανοιχτή και η φασολάδα, η μυρωδιά της, να βγαίνει έξω και όσοι βγήκαν να περπατήσουν μπήκαν στο μαγαζί. Και κάπως έτσι ήρθαμε και φτάσαμε στο σήμερα.

Ήταν και η εποχή που πήγαιναν οι Έλληνες εκεί σωρηδόν.

Ναι, ήταν εμπειρία για μένα και για να πάρω βιώματα και για την πολιτική.

Μια δεύτερη μετανάστευση περίπου.

Ναι, ακριβώς. Ήταν βιώματα και για την πολιτική.

Γιατί;

Γιατί βίωνα στην πραγματικότητα πως η γενιά μου έζησε την κρίση, τα μνημόνια που ήρθαν μετά, αν και εμείς τότε βρισκόμασταν σε μια εποχή οριακά προ των μνημονίων. Και αισθάνομαι χαρούμενος, δηλαδή, θεωρώ ότι για κάποιους ανθρώπους ήμασταν θεόσταλτοι. Γιατί όταν ξεκινάς να πας σε
μια χώρα και δεν έχεις κανέναν, αλλά ήξεραν εμάς. Επειδή είχαμε προβολή στην τηλεόραση και γνώριζαν ότι υπάρχει ένα ελληνικό μαγαζί στο κέντρο του Λονδίνου που είναι εύκολο να το βρεις
και είναι δύο αδέρφια που το τρέχουν. Και ερχόντουσαν και λέγανε: «να πιούμε έναν καφέ».

Ανθρώπινα, δηλαδή.

Μιλάμε για το 2012 με 2014. Σιγά σιγά η κατάσταση βελτιώθηκε.

Τώρα βλέπετε ότι έχει ανατραπεί αυτή η τάση ή εξακολουθεί να
υπάρχει;

Η αλήθεια είναι ότι τώρα η Αγγλία είναι και ένα περίεργο παράδειγμα. Μετά το Brexit δεν είναι εύκολο να πας, αλλά για να είμαστε και αντικειμενικοί. Αν πούμε ότι ήρθαν 10.000 μετανάστες στο πικ της κρίσης θεωρώ ότι οι μισοί τουλάχιστον έχουν φύγει. Δεν ξέρω αν έχουν γυρίσει πίσω ή αν έχουν πάει σε άλλες χώρες, αλλά σε καμία περίπτωση πλέον δεν είναι τόσο μεγάλος ο εκεί πληθυσμός των Ελλήνων που είναι μόνο οικονομικοί μετανάστες. Πολλοί από αυτούς έχουν κάνει οικογένειες και πλέον είναι η δεύτερη πατρίδα τους.

Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο να το απαντήσετε μονολεκτικά αυτό, αλλά ποια είναι η διαφορά της επιχειρηματικότητας εκεί και εδώ;

Δεν υπάρχει, η επιχειρηματικότητα είναι εκεί, εδώ δεν είναι επιχειρηματικότητα. Εδώ είμαστε subsidized από το δημόσιο. Δηλαδή, το δημόσιο μας λέει κάντε μαγαζί, αλλά εν τέλει εμείς το
τρέχουμε ως επιχορηγούμενο.

Τι εννοείτε;

Λέω ότι το δημόσιο έχει τη διάθεση να σε ελέγχει τόσο πολύ και τόσο αυστηρά που καταντάει σαν να είσαι υπάλληλός του. Δεν είναι κακός ο έλεγχος, όταν βάζει όρια, αν μη τι άλλο η Αγγλία βάζει πιο αυστηρά όρια και άμα τα παραβείς, τελειώνεις.
Αλλά είσαι εκεί πραγματικά ελεύθερος, δηλαδή σου λέει πέντε κανόνες, «that’s it» και προχωράς.

Πάμε στα της πολιτικής. Η Κεντροαριστερά γενικά είναι ο χώρος σας. Ο πρώτος σταθμός;

Το ΠΑΣΟΚ. Εγώ ήμουν και ανήκα στο χώρο το ΠΑΣΟΚ, δεν ασχολήθηκα με τις φοιτητικές νεολαίες, γιατί έκανα focus στα Δημοτικά Συμβούλια Νεολαίας. Ένας φοβερός θεσμός που
είχε κάνει τότε ο Σημίτης και ο Γιώργος Σακελλίων που ήταν Γενικός Γραμματέας Νέας Γενιάς. Εγώ είχα εκλεγεί πρόεδρος στο Δημοτικό Συμβούλιο Νεολαίας στην Πυλαία, ήμουνα φοιτητής, μου άρεσε τόσο πολύ που ήμουνα στο πανεπιστήμιο και μετά ήμουνα στο δημαρχείο 8 με 10 ώρες, σαν να είμαι υπάλληλος, ενώ δεν ήμουνα. Ήταν εθελοντικό και είχα ένα πολύ δραστήριο Δημοτικό Συμβούλιο Νεολαίας, έκανα δράσεις κάθε εβδομάδα, έστελνα παιδιά στο εξωτερικό για εθελοντισμό.

Άρα, η πρώτη αγάπη ήταν η τοπική αυτοδιοίκηση.

Ε, ναι. Ήμουνα στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, αλλά και ο άνθρωπος του ΠΑΣΟΚ στα Δημοτικά Συμβούλια Νεολαίας. Κατεβαίνω δήμαρχος στον δήμο Πυλαίας-Χορτιάτη το 2010, τότε που δεν κατέβαινε κανένας απέναντι στον Ιγνάτιο Καϊτεζίδη…

…Και βγαίνετε;

Δεύτερος, δηλαδή ξεκινάω από το τίποτα, κυρίως γιατί κανένας δεν κατέβαινε, όπως είπα. Η πρώτη δημοσκόπηση που έκανε ο Ιγνάτιος μου έδινε 0,5% και πήρα 27,75%, που σημαίνει ότι ρίξαμε δουλειά και κάπως με έμαθε η πόλη.

Είχαμε ΠΑΣΟΚ και μετά Ποτάμι.

Στην ουσία μένω στον δήμο, μένω στο ΠΑΣΟΚ μέχρι το 2015. Μου κάνει πρόταση ο Θεοδωράκης να πάω στο Ποτάμι και θα θυμάσαι ότι το ΠΑΣΟΚ τότε είχε ψιλοδιαλυθεί.

Με πολύ χαμηλό ποσοστό.

Δεν το λέω μόνο εκλογικά, γιατί μπορεί να είσαι χαμηλά εκλογικά, αλλά να θέλεις να συνεχίσεις. Ήμουν στο Ποτάμι από αυτούς που έλεγαν να μην κλείσει, οπότε δε με απασχολεί το ποσοστό. Εμένα
με απασχολεί να πιστέψω σε κάτι. Εγώ είχα θυμώσει με το ΠΑΣΟΚ και για τον τρόπο που χειρίστηκε την κυβέρνησή του. Δηλαδή, δε μου άρεσε αυτή η σύγκρουση και ο πόλεμος του Γιώργου Παπανδρέου που εν τέλει οδήγησε τη χώρα σε εκλογές.

Γιατί;

Θεωρούσα ότι ήταν άδικο όλο αυτό που είχε γίνει. Οπότε θύμωσα και είπα: «Εντάξει, κάντε ό,τι θέλετε. Ασχολούμαι με τα δημοτικά μου». Έρχεται ο Σταύρος μου λέει: «σε έχω δει, θέλω να κατέβεις μαζί μου» και κατεβαίνω.

Θυμώσατε και που έκλεισε το Ποτάμι.

(Γελάει). Ναι, γιατί έλεγα: «Τα κόμματα δεν κλείνουν, δεν είναι επιχειρήσεις».

Ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα πρέπει να κλείσει;

Για μένα, όχι. Δηλαδή, ως οργανισμός δεν πρέπει να κλείσει. Το πώς πρέπει να μετασχηματιστεί και τι πρέπει να κάνει είναι θέμα των μελών του. Αλλά θεωρώ ότι κουβαλάει μια ιστορία σημαντική για την Αριστερά και ότι πρέπει να βρουν την φόρμουλα που θέλουν για να υπάρχει τουλάχιστον ως πολιτικός φορέας.

Γράφτηκαν πολλά το τελευταίο διάστημα για τον Νίκο Νυφούδη και για τις πολιτικές του μετακινήσεις. Μια κατηγορία είναι ότι είναι γυρολόγος.

Εντάξει, βρίσκομαι στον χώρο της Κεντροαριστεράς και οι άνθρωποι της Κεντροαριστεράς -δεν είμαι ο μόνος- είμαστε πιο
ελεύθερα πνεύματα. Αν δεις οι δεξιοί έχουν ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό: δεν αλλάζουν εύκολα και γι' αυτό βλέπεις τη ΝΔ ότι δύσκολα θα πέσει κατά το 21%, ό,τι κι αν γίνει. Ενώ στην
Αριστερά είμαστε άνθρωποι λίγο πιο ελεύθερα πνεύματα, παρεξηγούμαστε εύκολα, οπότε πιστεύουμε πιο εύκολα και τους ανθρώπους και τους ηγέτες, αλλά για μένα η κατεύθυνση ήταν η
Κεντροαριστερά.

Η πιο σκληρή κουβέντα που σας προσάπτουν είναι αυτά που είπατε για το Τσίπρα το 2016, όταν τον αποκαλέσατε ψεύτη πολιτικό. Ήταν η συγκυρία τέτοια εκείνη τη στιγμή ή ήταν κάτι
για το οποίο μετανιώνετε;

Έχω φοβερή μνήμη, αλλά για αυτές μου τις αναρτήσεις μακάρι να θυμόμουνα. Αλλά η αλήθεια είναι ότι το 2015 με 2016…

…Με τον Τσίπρα πρωθυπουργό.

…είμαι ένας νέος επιχειρηματίας που έχω μαγαζιά και στη Θεσσαλονίκη και στο Λονδίνο και εξάγω προϊόντα στο Λονδίνο. Αυτές οι αναρτήσεις -γιατί έτσι είναι ο χαρακτήρας μου- ήταν αυθόρμητες. Όχι ότι το σκέφτηκα, αλλά κάτι θα έγινε, όπως το
ότι δε θα μπορούσα να πληρώσω κάποιο έμβασμα, κάτι δηλαδή πρακτικό και ρεαλιστικό, το οποίο με έκανε έξαλλο. Γι’ αυτό και δεν είχα καμία μνήμη ότι τα είχα γράψει. Αλλά το σημαντικότερο -και αυτό είναι που με στενοχωρεί- γιατί το περιεχόμενο
λέω ότι εκφράζει τη στιγμή. Όμως αυτό που με στενοχωρεί είναι ότι εγώ έχω αλλάξει πάρα πολύ ως χαρακτήρας, ως άνθρωπος και δεν εκφράζομαι πια έτσι και δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου. Ότι το 2016 μιλούσα έτσι. Έχω γίνει πολύ πιο ήπιος, πολύ πιο συνεργατικός.

Η ηλικία ίσως.

Ναι.

Ίσως και η πολιτική ωρίμανση. Μιλήσατε με τον Τσίπρα; Είπε κάτι για αυτά;

Η αλήθεια είναι ότι ο Τσίπρας δεν μου είπε τίποτα. Την επόμενη ημέρα, στις 6 η ώρα, είχαμε meeting. Κατ’ αρχήν ο Τσίπρας είναι ένας φοβερός τύπος, πολύ ωραίος άνθρωπος που σε κάνει να
χαλαρώσεις ακόμη και όταν συζητάς τα πιο σημαντικά ζητήματα. Έχουμε, λοιπόν, μια σοβαρή σύσκεψη για σοβαρά θέματα, υπάρχει όμως ένα ωραίο κλίμα, αλλά εγώ είμαι σε όλη τη συνάντηση με τα μάτια χαμηλά γιατί ντρέπομαι. Δεν είπε
τίποτα όμως.

Η πρώτη συνάντηση μαζί του πως ήταν;

Η πρώτη συνάντηση έγινε τον Φλεβάρη και ήταν καταλυτική για μένα. Μιλήσαμε δυόμιση ώρες. Με γοήτευσε πάρα πολύ το γεγονός ότι την ημέρα που βρεθήκαμε ήταν η ημέρα που έγιναν γνωστά τα αποτελέσματα για τις υποκλοπές του Αρείου
Πάγου. Ήταν ένα σημαντικό ζήτημα στην επικαιρότητα και το τηλέφωνό του χτυπούσε συνέχεια. Δεν απαντούσε ή απαντούσε και έλεγε «θα σας πάρω σε λίγο» και αφιέρωσε δυόμιση ώρες να με ακούσει, να ρωτήσει για τα παιδιά μου, για τις δουλειές μου, να μιλήσουμε πολιτικά και του λέω στο τέλος ότι προσπαθώ να θυμηθώ αν ο Σταύρος Θεοδωράκης μου αφιέρωσε δυόμιση ώρες
αθροιστικά σε όλη τη συνεργασία μας (γελάει). Άλλος χαρακτήρας ο ένας, άλλος ο άλλος.

Κάπου διάβασα ότι σας ενέπνευσε.

Ναι, μου άρεσε πάρα πολύ ως στοιχείο του χαρακτήρα του ότι  δεν κατηγόρησε κανέναν συνεργάτη του, τον Πολάκη ή τον Καμμένο. Ήμασταν σε μια κουβέντα τετ-α-τετ: θα μπορούσε
σε εμένα να πει: «α, ξέρω εγώ, δεν μπορούσα να κάνω εκείνο, γιατί…». Όχι, ήταν πολύ υποστηρικτικός στις αποφάσεις, ότι αυτός ήταν ο αρχηγός. Αυτό μου άρεσε ως στοιχείο ενός ανθρώπου που είναι αρχηγός και τραβάει μπροστά, γιατί έχουμε συνηθίσει σε ηγέτες, οι οποίοι με την πρώτη δυσκολία πετάνε την μπάλα στον άλλο. Προφανώς και θα υπάρξει κριτική, όπως υπάρχει και στο βιβλίο, αλλά σε εμένα, έναν άνθρωπο που
δεν με ήξερε, μου έδειξε ωραία στοιχεία ηγέτη.

Πως είδατε την επίθεση του Κώστα Βαξεβάνη στον Νίκο Μαραντζίδη;

Αναμενόμενη. Εμένα με φρικάρει η τοξικότητα στο πολιτικό σύστημα και ελπίζω -και αυτό αισθάνομαι και από την ομάδα και το κλίμα που υπάρχει από εμάς τουλάχιστον- ότι δε θα υπάρχει στο μέλλον. Οπότε ελπίζω και εύχομαι να μην υπάρχει και στα
υπόλοιπα κόμματα και αυτά να ανήκουν στο παρελθόν. Αυτό που με τρομάζει στην περίπτωση του Νίκου, γιατί δεν το πίστευα, αλλά τώρα το διαπιστώνω, είναι το πώς μπορεί να υπάρχει ένα
πρωτοσέλιδο που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Δηλαδή, συνήθως κάτι να υπάρχει και ο δημοσιογράφος είναι η δουλειά του να το σκάψει και μπορεί να κάνει και λάθος ή
οτιδήποτε. Αλλά είναι ένα ανυπόστατο πρωτοσέλιδο.

Η τελευταία σας κίνηση που ζητήθηκε ήταν ότι αποχωρήσατε από το ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί;

Στον ΣΥΡΙΖΑ πήγα ως συνεργαζόμενος. Με ποια έννοια; Ο Σωκράτης ο Φάμελλος, συντοπίτης, τον έζησα πάρα πολλά χρόνια από την αυτοδιοίκηση και τον θεωρώ πάρα πολύ αξιόλογο άνθρωπο και πολιτικό, ζήτησε την στήριξή μου στην προσπάθειά του για την διεύρυνση της Κεντροαριστεράς. 

Δηλαδή, πήγα με ένα συγκεκριμένο διακύβευμα, για να δείξω ότι πρέπει ο χώρος να συνεργαστεί και ο Σωκράτης έκανε φοβερές προσπάθειες συνεργασίας και με τον ΠΑΣΟΚ και με την
Αριστερά και αυτό το λέμε και το λέει και ο Αλέξης Τσίπρας. Ότι φτάσαμε σήμερα στο νέο φορέα, γιατί απέτυχαν αυτές οι προσπάθειες των κομμάτων. Άρα, θέλω να πω ότι εγώ δεν πήγα για να γίνω μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, πήγα για να μεγαλώσει και να στηρίξω την προσπάθεια του Σωκράτη.

Το εγχείρημα μπορεί να επιτευχθεί τώρα; Με τη δημιουργία αυτού του πόλου της Αριστεράς; Και με ποιους όρους;

Κοίταξε, αυτό εμάς πια δεν μας απασχολεί. Δηλαδή, ο Τσίπρας λέει ότι έδωσα το χώρο και το χρόνο για να κάνουν τις προσπάθειές τους. Δεν ανταποκρίθηκαν και κινδυνεύαμε να υπάρχει μία παντοκρατορία Μητσοτάκη. Οπότε μπαίνω ξανά
στο προσκήνιο και προσπαθώ να ενώσω την κοινωνία και να δημιουργήσω ένα κόμμα από την κοινωνία. Από κάτω προς τα πάνω και όχι από πάνω προς τα κάτω. Γιατί πολλές φορές μας
κατηγορούν και μας λένε αυτά για τις συνεργασίες και ότι δε θέλουμε τους βουλευτές. Μα δεν είναι ότι δεν θέλουμε. Ο Τσίπρας δεν βλέπει πια αν «είσαι βουλευτής», αλλά το ποιο είναι το
βιογραφικό σου. Και λέει: «ωραία, έλα και εσύ μαζί με τους άλλους, αλλά δε σε θέλω ως βουλευτή, όχι γιατί δεν μου αρέσει η ιδιότητα, αλλά γιατί εδώ δεν υπάρχουν αξιώματα».

Έχετε κάποια ελπίδα για το Σάββατο που συνεδριάζει η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ; Μπορεί να προκύψει κάτι θετικό εκεί;

Να απαντήσω: δεν έχω ελπίδα. Όμως μου φαίνεται ανήκουστο και τρελό -ως άνθρωπος το λέω- ότι ένα χρόνο η Νέα Αριστερά και αφού ο Σωκράτης έγινε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν επέστρεψε πίσω. Γιατί το πιο αυτονόητο θα ήταν ότι αν επέστρεφαν
θα γινόταν ο Σωκράτης Φάμελλος ξανά αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και θα άλλαζε η δυναμική στην κοινωνία. Αλλά είναι τόσο μεγάλα τα εγώ και οι προσωπικότητες εκεί, που βάζει ο καθένας τα δικά του τείχη. Οπότε δεν το πιστεύω ότι μπορεί να γίνει κάτι, μακάρι για τους ίδιους να βγω εγώ λάθος.

Το ΠΑΣΟΚ είναι αντίπαλος στην ΕΛΑΣ;

Προφανώς και είναι ένας αντίπαλος χώρος. Εμείς θα απευθυνθούμε σε ένα ακροατήριο, το οποίο είναι κοινό λίγο πολύ, βρίσκονται και αυτοί στην Κεντροαριστερά. Το ΠΑΣΟΚ έχει τα δικά του βαρίδια, το βαρίδιο της συγκυβέρνησης με τη ΝΔ,
το βαρίδιο των χρεών στις τράπεζες. Δεν έχουμε προφανώς κοινά ως ιδεολογικό πλαίσιο, αλλά απευθυνόμαστε σε έναν κόσμο προοδευτικό, που ο καθένας θέλει να πείσει με το σημερινό του
αφήγημα.

Ποιος είναι ο βασικός αντίπαλος της ΕΛΑΣ;

Εμείς βλέπουμε τη ΝΔ ως βασικό αντίπαλο. Εγώ είμαι από αυτούς που λέω ότι δε βιάζομαι για εκλογές. Μου λένε: «θα κατέβεις; Που θα κατέβεις;». Παιδιά, εδώ με εμπιστεύθηκε και μας εμπιστεύθηκε ο πρόεδρος, με ένα πολύ σημαντικό στόχο, αντικείμενο και μια πολύ σημαντική αποστολή. Και για μένα δε θέλουμε σύντομα
εκλογές, γιατί θέλουμε να έχουμε το χρόνο να γυρίσουμε την Ελλάδα, να καταθέσουμε το πολιτικό μας σχέδιο, με ηρεμία και να πείσουμε τον ελληνικό λαό ότι υπάρχει ένας τρόπος διαφορετικός διακυβέρνησης. Γιατί οτιδήποτε γίνει γρήγορα, θα έχει και χαρακτηριστικά βιασύνης.

Εμείς δε θέλουμε βιασύνη. Οπότε αν έχουμε χρόνο, θεωρώ ότι, γιατί αυτό πρέπει να λέμε πάντα οι πολιτικοί, δυστυχώς τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά στην οικονομία. Ο κόσμος έχει προβλήματα στην καθημερινότητα. Δεν του φτάνει ο μισθός του
μετά τις 15 του μήνα, δυστυχώς υπάρχουν πολλά προβλήματα και ο κόσμος θέλει κάτι διαφορετικό.

Κάτι θετικό που βλέπετε ότι κάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης;

Δεν μπορούμε να μηδενίσουμε. Κάθε κυβέρνηση θεωρώ ότι συνεισφέρει και μιλάμε για άλλη κυβέρνηση του Μητσοτάκη την πρώτη τετραετία και άλλη κυβέρνηση τη δεύτερη. Και άλλη η
κυβέρνηση του Τσίπρα τον Γενάρη του ‘15 με Σεπτέμβριο του ’15 και άλλη κυβέρνηση Σεπτέμβριο του ‘15 μέχρι το ’19.

Γιατί;

Νομίζω ότι δεν μπορούσαν να φανταστούν τι θα αντιμετώπιζαν. Και αυτό ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα. Θεώρησαν ότι όντας μια ισχυρή κυβέρνηση με ισχυρή εντολή του λαού θα πάει να
διαπραγματευτεί με τους Ευρωπαίους και με τους πιστωτές και θα μπορέσει να τους πείσει. Νομίζω ότι δεν είχαν σαφή εικόνα για το πώς λειτουργεί, πόσο σκληρά λειτουργεί η Ευρώπη, αλλά και όλος ο κόσμος. Η Αγγλία μου έχει δώσει την ευκαιρία, να συζητώ με τους πελάτες μας, επειδή είναι τα μαγαζιά μας στο κέντρο.

Πολλοί από αυτούς είναι μέλη της κυβέρνησης και μέλη μεγάλων founds. Όσες φορές έχω προσπαθήσει να κάνω κουβέντα για την οικονομία, είναι αδιανόητο το τείχος που βρίσκω. Δηλαδή, είναι πάρα πολύ δύσκολο και θέλει πάρα πολύ μεθοδική δουλειά, σχέδιο και πλάνο, για να πείσεις αυτούς τους ανθρώπους ότι
πρέπει να δώσουμε στον κόσμο παροχές, χρήματα και όλα αυτά. Οπότε νομίζω ότι ήταν λίγο πολύ η απειρία και γι’ αυτό λέμε ότι προφανώς η κυβερνητική εμπειρία του Τσίπρα είναι το μεγάλο
του asset. Δηλαδή ό,τι παρέδωσε του ’19, αυτό το ξεχνάμε και δεν το λέμε, και ότι ο ρυθμός ανάπτυξης της Ελλάδας το ‘19 είναι μεγαλύτερος από τον σημερινό. Γι' αυτό λέω ότι πρέπει να το
λέμε πάντα ότι δεν είναι μόνο ο Τσίπρας του ’15, είναι ο Τσίπρας και του ‘16, του ‘17, του ‘18 και του ’19 που έφτασε στο καλύτερο σημείο. Λένε γιατί δεν κέρδισε; Μα καμία κυβέρνηση, η οποία
διαχειρίστηκε τόσο hot καταστάσεις, δεν μπορούσε να επιβιώσει.

Και το 2019 όμως λένε πολλοί ότι ήταν μια περίοδος αδύναμη. Γιατί δεν έκανε έναν απολογισμό και ότι αυτά τα θέματα δε
συζητήθηκαν.

Νομίζω, δεν μπορώ να το ξέρω γιατί δεν ήμουν κοντά του, αλλά το λέω ανθρώπινα: ήταν τόσο έντονα αυτά τα πέντε χρόνια που μετά θες απλά να ηρεμήσεις. Και μην ξεχνάμε ότι ένας άνθρωπος, ο οποίος έχει και δύο παιδιά που ήταν μικρά τότε, ήθελε τον χρόνο του για να καθαρίσει το μυαλό του.

Δύο ερωτήσεις πιο προσωπικές. Πώς προετοιμάζεστε κάθε μέρα για το νέο σας πόστο;

Πολύ διάβασμα. Μου θυμίζει το μεταπτυχιακό μου. Ξυπνάω το πρωί και μπορεί από την τεκμηρίωση να έχουμε 20 μηνύματα που έχουν έρθει, με πράγματα της επικαιρότητας. Κάνουν
φοβερή δουλειά τα παιδιά πίσω στο γραφείο. Είμαστε πολύ οργανωμένοι. Η τεκμηρίωση είναι το back-office.

Το back-office. Ό,τι έχει βγει στον Τύπο νωρίς το πρωί αναλύεται. Αν πρέπει να γνωρίζουμε κάποια ζητήματα. Γιατί ξέρεις καμία φορά εσείς οι δημοσιογράφοι νομίζετε ότι οι Εκπρόσωποι Τύπου
είναι πανεπιστήμονες. Δηλαδή, είμαστε έτοιμοι να σχολιάσουμε από την Παλαιστίνη μέχρι την οικονομία, μέχρι την ανεργία και την κοινή αγροτική πολιτική. Οπότε, θέλει διάβασμα. Και το διάβασμα σημαίνει ότι πρέπει να τα κατανοήσεις,
δεν είναι απλά να παπαγαλίζεις. Εάν έχεις συζήτηση με έναν δημοσιογράφο, πρέπει να ξέρεις τι λες.

Ο Τσίπρας πώς είναι; Είπατε ότι ως χαρακτήρας είναι πολύ φιλικός.

Ο Τσίπρας είναι πολύ φιλικός. Και επειδή νομίζω ότι κατά βάση είμαι ένας τύπος μπασκετικός που θεωρεί ότι ο αθλητισμός βοηθάει πάρα πολύ στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και επειδή είμαι πολύ συνεργατικός και πολύ ομαδικός.

Θα πω το εξής: Ο Τσίπρας έχει αυτά τα χαρακτηριστικά, ενός
ανθρώπου που είναι αρχηγός σε μια ομάδα μπάσκετ, ποδοσφαίρου. Μιλάει συνέχεια για το ποδόσφαιρο, οπότε. Εγώ δεν ασχολούμαι πολύ με το ποδόσφαιρο και ούτε με το μπάσκετ πια…

Τι ομάδα υποστηρίζετε;

Είμαι Άρης. Σταθερά.

Ως Πυλαιώτης, βέβαια. Οπότε Άρης εσείς, ο Τσίπρας Παναθηναϊκός είναι λίγο...

…Κοντά, κοντά (γελάει).

Το τελευταίο πολιτικό ερώτημα είναι προσωπικό. Τι θα κάνετε στις επόμενες εθνικές εκλογές;

Κοίταξε, προετοιμάζομαι να είμαι υποψήφιος κάπου. Αλλά νομίζω ότι θα είμαι εκεί που ο πρόεδρος επιθυμεί να βοηθήσω την προσπάθεια.

Όλοι λένε για τη Β’ Θεσσαλονίκης.

Είναι ο φυσικός μου χώρος. Αλλά θα το δούμε μέχρι τότε. Ας κάνει ο καθένας αυτό που του αναλογεί. Αυτοί που ξέρουν από τώρα που θέλουν να υποψήφιοι, πρέπει να το κάνουν. Εμείς θεωρώ ότι έχουμε έναν σημαντικότερο ρόλο για το κόμμα,
για όλους. Δουλεύουμε για όλους αυτούς. Και αν εγώ έλεγα τώρα ότι θα είμαι στη Β’ ή στην Α’ Θεσσαλονίκης, αυτόματα θα δημιουργούσε ζητήματα. Δεν είναι αυτός ο σκοπός. Εμείς είμαστε
εδώ για να τους υποστηρίξουμε όλους και να ενισχύσουμε την προσπάθεια του κόμματος.

Θεσσαλονίκη: Πάει μπροστά ή θέλει και άλλα;

Ξέρεις καλά την σχέση μου με τον Σπύρο Βούγια. Αυτό που λέω στον Σπύρο συνέχεια: πάει μπροστά. Ο Αγγελούδης τα πάει καλά. Αλλά του λέω: «κοίταξε, επειδή ήταν τόσο χαμηλά ο πήχης, μην
καθησυχάζεστε ότι ο κόσμος είναι ευχαριστημένος. Γιατί απλά καταφέρατε να επαναφέρετε μια κανονικότητα». Το στοίχημα είναι η πόλη να κάνει άλλα δέκα βήματα μπροστά. Αυτή τη στιγμή
ζορίζεται οικονομικά. Η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα δεν πάει καλά στην πόλη. Δεν πάει καλά γιατί ο Έλληνας ζορίζεται και δεν έχει φτάσει ο τουρισμός στο σημείο που πρέπει. Θεωρώ -και τα έλεγα και στον δήμαρχο- ότι πρέπει να ενώσουν όλοι τις δυνάμεις τους για να αυξηθεί η επισκεψιμότητα της πόλης. Γιατί ναι μεν ο τουρίστας έρχεται εδώ, αλλά πάει Χαλκιδική, ενώ 
πρέπει ο τουρίστας να μείνει στην πόλη. Όταν η πόλη έχει τουρισμό, είναι μια άλλη πόλη. Γιατί και το λιανεμπόριο και η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα δίνουν δουλειά σε φοιτητές, σε
ανθρώπους, σε εργάτες. Και αυτό έχει ανάγκη η πόλη. Σίγουρα οι υποδομές βελτιώνονται.

Πάμε στα προσωπικά. Παντρεμένος με τη δημοσιογράφο Χριστίνα Κανατάκη. Πόσα χρόνια είστε μαζί;

Είκοσι.

Η γνωριμία που έγινε;

Έγινε εδώ στη Χαλκιδική το 2006. Μόλις είχα έρθει από το μεταπτυχιακό μου.

Πώς; Θυμάστε;

Ήμασταν σε ένα beach bar, στο Ναυαγό. Το είχαν οι συνέταιροί μου, με τους οποίους είχαμε το πρώτο μαγαζί. Και σε μια κοινή παρέα γνωριστήκαμε.

Μπορείτε όλα αυτά να τα συνδυάσετε; Λονδίνο, Θεσσαλονίκη, ΕΛΑΣ;

Όχι, δεν μπορώ να τα συνδυάσω όλα. Για αυτόν τον λόγο είχα ήδη πάρει την απόφαση. Κυρίως για τα παιδιά μου. Ο γιος μου διεκδικεί το χώρο του. Δεν είναι ότι περιμένει από τον μπαμπά του.

Δύο παιδιά, έτσι;

Η Βασιλική που είναι 14 και ο Νικηφόρος που είναι 10. Ο Νικηφόρος είναι ένας από τα παιδιά που διεκδικεί και εκφράζει τη δυσαρέσκειά του που έλειπα. Τώρα είναι σε μια ηλικία που θεωρώ ότι με χρειάζεται. Οπότε, χωρίς να μου είχε γίνει η
πρόταση από τον Τσίπρα, για πρώτη φορά μετά από 15 χρόνια αποφάσισα τον Απρίλιο ότι θα αφήσω το σπίτι μου στο Λονδίνο. Οπότε αυτό θα με ανάγκαζε να πηγαίνω λιγότερο για να μπορέσω να είμαι κοντά στα παιδιά μου. Και συμπτωματικά
ήρθε και η πρόταση του Τσίπρα, οπότε κάπως κλείδωσε.

Τώρα θα τα βλέπετε πιο πολύ;

Θα είμαι τουλάχιστον στον ίδιο φυσικό χώρο (γελάει). Και αυτό είναι σημαντικό. Θα τα αγκαλιάζω (γελάει).

Υπάρχει ένας τρόπος που χαλαρώνετε;

Με κρασί μόνο. Να πω ότι κάνω κατ’ αρχήν τα δικά μου κρασιά. Κάτι που ο πολύς κόσμος δεν γνωρίζει. Συνεργάζομαι με ένα μικρό οινοποιείο στη Μηχανιώνα, στη Β΄ Θεσσαλονίκης (γελάει) με τον Λάσκαρη τον Ασλάνη.

Και τι κάνετε;

Κάνουμε μια σειρά φυσικά κρασιά. Κάνουμε ένα ασύρτικο Λημνιό και ένα Λημνιό.

Πως λέγονται;

Το πρότζεκτ λέγεται Familiar. Και λέγεται Familiar από το Family, γιατί οι πρώτες δύο ετικέτες είναι τα πρόσωπα των παιδιών μου. Ζωγραφισμένα από μία ζωγράφο. Το κρασί είναι αυτό το οποίο το βράδυ θα το βάλω σε ένα ποτήρι, θα διαβάζω πάλι την επικαιρότητα, αλλά κάπως θα ρίξει τους τόνους.

Αγαπημένο τραγούδι;

Δεν μπορώ να πω ότι έχω.

Ελληνικά ή ξένα προτιμάτε;

Ελληνικά για το κέφι, αλλά ξένα για να ηρεμήσω. Στον ελεύθερό μου χρόνο δηλαδή, άμα είμαι στο αμάξι, ακούω ξένα. Αλλά με μεγάλη χαρά θα ακούσω και ελληνικά, άμα πάω σε ένα μπαρ.

Υπάρχει κάποιο μότο ζωής; Μια φράση που σας εκφράζει;

Να είσαι καλός άνθρωπος. Θεωρώ ότι η καλοσύνη συμπαντικά θα σου επιστρέψει. Το σύμπαν θα σου την επιστρέψει. Δεν καταλαβαίνω γιατί άνθρωποι σηκώνουμε τείχη, με τρελαίνει ότι
κουτσομπολεύουμε τόσο πολύ. Αυτό οι Άγγλοι δεν το έχουνε, δεν υπάρχει αυτό. Εδώ, όχι μόνο για τα κακά, αλλά σε μια παρέα, βλέπεις πάντα θα σχολιάσεις κάποιος τους άλλους. Δεν μπορώ να
σχολιάζω τους άλλους ανθρώπους. Δε θέλω να σχολιάζω τους ανθρώπους. Δεν έχεις κάτι να πεις και για να πεις κάτι, σχολιάζεις κάποιον. Μου αρέσει να παρακολουθώ τους ανθρώπους, μου αρέσει οι άνθρωποι που εξελίσσονται, οπότε αυτά είναι τα πράγματα που θέλω να με χαρακτηρίζουν.

Για το τέλος η ερώτηση με το μαγικό ραβδί. Αν το είχε τις θα άλλαζες στην πολιτική που δεν αλλάζει εύκολα;

Αν είχα το μαγικό ραβδί θα εξαφάνιζα τα ακροδεξιά κόμματα, γιατί θεωρώ ότι ποτίζουν τον ελληνικό λαό με μια τοξικότητα και με μίσος που χάνουμε το στόχο, ο οποίος είναι να βελτιώσουμε
την καθημερινότητα και τη ζωή των πολιτών. Επίσης θα προσπαθούσα με αυτό το μαγικό ραβδί να φέρω στην πολιτική σκηνή τον σεβασμό όλων των έργων όλων των κυβερνήσεων. Δηλαδή, θέλω να φτάσουμε στο σημείο που η επόμενη κυβέρνηση να μπορεί να καταγράφει και να λέει ότι ξεκινάμε από εδώ, ότι αυτά τα καλά γίνανε και εμείς θα τα εξελίξουμε και εμείς θα πάμε ένα βήμα παραπέρα.

Δηλαδή, κάπως να γίνει η πολιτική σκηνή πιο συνεργατική, γιατί ο καθένας δουλεύει από το δικό του μετερίζι για το καλό του τόπου. Αλλά να πούμε και ένα πιο ρεαλιστικό, μια και βρισκόμαστε στη Χαλκιδική και στην όμορφη Φούρκα και εγώ οδήγησα για να έρθω εδώ. Και το λέω στη στήλη σου για να καταγραφεί στην ιστορία ότι είναι και δική μου πρόταση και την
οποία προφανώς έχουν κάνει και κάποιοι άλλοι.

Θα πρέπει να γίνει ένα μέσο σταθερής τροχιάς που θα ενώσει τη Θεσσαλονίκη με τη Χαλκιδική, ένας τύπου προαστιακός. Αυτό θα ήταν ένα τρομερά λαϊκό μέτρο. Γνωρίζουμε ότι πάρα πολλοί
συμπολίτες μας έχουν σπίτι στη Χαλκιδική ενώ νοικιάζουν στη Θεσσαλονίκη. Θα μπορούσε κάποιος να δουλεύει στη Θεσσαλονίκη και σε 40 λεπτά, χωρίς να αγχώνεται, να είναι στη Χαλκιδική και να ζει σε αυτό τον υπέροχο τόπο. Αυτό θα
βελτίωνε την καθημερινότητά του. Ας ελπίσουμε ότι μέσα στην επόμενη δεκαετία κάτι τέτοιο θα καταφέρουμε να γίνει πράξη.