Πρωινός καφές με τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Χρήστο Γιαννούλη (βίντεο)

Αποκαλυπτικός για τα παλιά και τα σημερινά του ΣΥΡΙΖΑ και του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα ο Χρήστος Γιαννούλης. Στον πρωινό καφέ που ήπιαμε στο καφέ «Little Italy», στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ της Α’ Θεσσαλονίκης θυμήθηκε την Κατερίνη των παιδικών του χρόνων, την ΕΡΤ-3, αλλά και το τηλέφωνο του Αλέξη Τσίπα το 2019 -λίγα λεπτά πριν μπει στο στούντιο- για να του προτείνει να είναι υποψήφιος περιφερειάρχης στις εκλογές του 2019. «Πρόεδρε, δεν βλέπεις την εκπομπή μου;» τον πείραξε ο τότε ακόμη δημοσιογράφος Χρήστος Γιαννούλης.

Για τη συνέχεια τονίζει ότι η πρώτη φορά κυβερνώσα αριστερά «υπερ-τροφοδότησε πολλά και μεγάλα εγώ» και για την περίοδο του 2019 με ’23 τονίζει ότι «εκεί χάθηκε χρόνος που θα μπορούσαν να γίνουν πράγματα, έτσι ώστε να μην έρθει η πολύ σκληρή ήττα το ‘23».

Για τα μελλούμενα απαντά με ποδοσφαιρικούς όρους. Με Μπαρτσελόνα και Παναθηναϊκό. «Η Μπαρτσελόνα μεγαλούργησε όταν είχε μέσα και τον Ροναλντίνιο και τον Μέσι. Όταν είχε μια πλήρη εντεκάδα, με τους καλύτερους. Ο Αλέξης μου θυμίζει τον Πούσκας, που ήταν ο μεγαλύτερος προπονητής που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα. Και είχε καταφέρει να συνδυάσει τον Δομάζο, τον Αντωνιάδη, τον Οικονομόπουλο, τον Φυλακούρη. Εγώ, λοιπόν, νιώθω ότι το προοδευτικό αυτό ψηφοδέλτιο είναι η Μπαρτσελόνα του μέλλοντός μας. Συντεταγμένα σε ό,τι αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ από την πλευρά μου. Εγώ αν δεν είμαι εκεί, θα με βρείτε σπίτι μου».

Υπάρχει πρωινός καφές στη ζωή σου;

Πρωινοί καφέδες υπάρχουν στη ζωή μου. Ο πρώτος είναι με το καλημέρα και το άνοιγμα του ματιού και ακολουθούν πάρα πολλοί στη διάρκεια της ημέρας. Σε σημείο που να γίνουμε αντικείμενο ερεύνης των γιατρών (γελάει). Σχεδόν ζω με τον καφέ.

Τι είδους είναι;

Κυρίως ελληνικός, αλλά κάνω και καμία νεωτεριστική παρασπονδία.

Φρέντο, δηλαδή.

Ακριβώς.

Γεννημένος στην Κατερίνη την 1^η Νοεμβρίου του ’68, πάνω στο θάνατο και την κηδεία του Γεώργιου Παπανδρέου. Συμβολικό;

Την ημέρα που πέθανε ο Γεώργιος Παπανδρέου ήρθα εγώ στη ζωή στην Κατερίνη. Από δύο εξαιρετικούς γονείς που μου δίδαξαν το πρώτο στοιχείο της δημοκρατίας λόγω της οικογενειακής πολιτικής διαφωνίας. Φιλελεύθερη η μητέρα μου, αριστερός ο πατέρας μου και έτσι από τα γεννοφάσκια μου έμαθα να διαχωρίζω ότι η διαφωνία είναι δημιουργική.

Έχω ακούσει κάποια στιγμή να λες ότι πήγαινες στο περίπτερο και αγόραζες έναν «Ελεύθερο Τύπο» και μια «Ελευθεροτυπία».

Ακόμα χειρότερα ήταν. Η αδελφή της μητέρας μου είναι η ηθοποιός Μπέττυ Βαλάση, η οποία ήταν οργανωμένη στο ΚΚΕ. Η μητέρα μου ήταν φιλελεύθερη από τις οικογενειακές της ρίζες και ο πατέρας μου ήταν αριστερός. Και προδικτατορικά. Πήγαινα, λοιπόν, στο περίπτερο και αγόραζα «Αυγή» και «Ελευθεροτυπία» για τον πατέρα μου, «Ελεύθερο Τύπο» -του Βουδούρη τότε- για τη μητέρα μου και «Ριζοσπάστη» για τη θεία μου. Και επειδή τότε στις μικρές πόλεις αυτά προκαλούσαν περιέργεια, κάποια στιγμή η ιδιοκτήτρια του περιπτέρου έπιασε τη γιαγιά μου και λίγο συνωμοτικά της είπε: «Κυρά Καλλιόπη, τι συμβαίνει με το Χρηστάκι; Έχει μπλέξει πουθενά και παίρνει τόσες εφημερίδες;».

Μια παιδική εικόνα από την Κατερίνη; Τι σου έρχεται στο μυαλό;

Μια μικρή πόλη, δορυφόρος της Θεσσαλονίκης. Μια φιλική και ανθρώπινη πόλη μέχρι ένα όριο που πρέπει να κάνει το βήμα προς μια μεγαλύτερη πόλη, με τους περιορισμένους ορίζοντες της επαρχίας. Και γενικά ο χώρος που επέλεξα να λειτουργήσω επαγγελματικά είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Η δημοσιογραφία;

Η δημοσιογραφία και τα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Και μάλιστα είναι ένα από τα ζητήματα που τώρα που μεγάλωσα και έφτασα στα 58 μου, θέλω να ασχοληθώ και ασχολούμαι. Το πώς τα τοπικά Μέσα Ενημέρωσης θα πάρουν τη θέση που έχουν και στην Ευρώπη και στο σύγχρονο κόσμο. Είναι δυνατά, ανεξάρτητα και αποτελεσματικά. Και δεν εξαιρώ από αυτόν τον κανόνα και τη Θεσσαλονίκη. Με στενοχωρεί πάρα πολύ ότι η πόλη, στην οποία μεγάλωσα επαγγελματικά από τα ’98, μέχρι σήμερα έχασε τον πλουραλισμό της και τη βεντάλια των μέσων που υπήρχαν στο παρελθόν.

Το πρώτο δικό σου επαγγελματικό πείραμα ήταν ένα δημοτικό ραδιόφωνο στην Κατερίνη το 1986;

Το ‘86, μαθητής ακόμα στην τρίτη τάξη του λυκείου. Για χάρη του δημοτικού ραδιοφώνου δεν έδωσα το τελευταίο μάθημα των πανελληνίων εξετάσεων. Βρέθηκα σε μία ομάδα που ήδη πριν από το Μάρτιο το ‘87' συνέστησε το πρώτο δημοτικό ραδιόφωνο της Κατερίνης. Δήμαρχος ήταν τότε ένας πρώην βουλευτής της Ένωσης Κέντρου του Γεώργιου Παπανδρέου. Ο Θεόφιλος Καμπερίδης, ένα άνθρωπος με σημαντική δραστηριότητα στα χρόνια της δικτατορίας όταν και έφυγε στην Αμερική. Και παρά το μύθο ότι ο Fm100 και ο 9.84 είναι οι πρώτοι δημοτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί, ο πρώτος δημοτικός ραδιοφωνικός σταθμός που εξέπεμψε το καλοκαίρι το ‘86 ήταν το δημοτικό ραδιόφωνο της Κατερίνης.

Εκεί είναι η πρώτη δημοσιογραφική δουλειά σου;

Όχι, η πρώτη ήταν από μαθητής ακόμη ήταν η ενασχόληση και με το μαθητικό συνδικαλισμό και με το τοπικό Τύπο. Δηλαδή, έγραφα σε τοπικές εφημερίδες κι από εκεί μπήκε η ρετσινιά. Ήταν όλα μια μίξη.

Από μια τέτοια οικογένεια, εσύ πολιτικά που βρισκόσουν;

Πάντα με τον πατέρα μου. Πάντα αριστερά. Ο αδερφός μου λοξοκοιτούσε λίγο προς τη μητέρα μου. Αλλά οι εποχές ήταν τέτοιες που η πολιτική τουλάχιστον μέσα στις οικογένειες δεν είχε μίσος, ένταση και λεκτική βία. Δηλαδή, ήταν μάθημα ζωής οι πολιτικές διαφωνίες του πατέρα μου και της μητέρας μου. Ήταν μορφωμένοι άνθρωποι -δε βρίσκονται πια στη ζωή- και έπαιρνες από αυτό. Πήγαινες πιο μπροστά, δεν πήγαινες πίσω.

Με τη Θεσσαλονίκη σιγά σιγά δημιουργήθηκε μια επαγγελματική σχέση. Ενώ ζούσες ακόμη στην Κατερίνη.

Στη Θεσσαλονίκη με τράβηξε η σύντροφος της ζωής μου. Ήτανε η πρώτη που το επιχείρησε, γιατί είχε κάνει παράλληλα μια πολύ σημαντική καριέρα στον χώρο του ραδιοφώνου στη Θεσσαλονίκη και είναι και πολύ γνωστή στην πόλη και με πολύ καλές επιδόσεις…

…η Μαρία Αμανατίδου. Πώς σε τράβηξε;

Γνωριστήκαμε και θα το πω και ας μη με παρεξηγήσουν. Έκανα χρήση διευθυντικού δικαιώματος στον τηλεοπτικό σταθμό Δίον στην Κατερίνη, όπου εργαζόταν και αυτή εκεί.

Πως;

Φέρνοντάς την κοντά μου χωρίς να ασκήσω εξουσία πλέον. Παραιτηθήκαμε μετά και οι δύο από το κανάλι, γιατί δε μπορούσαμε να είμαστε μαζί και της έγινε πρόταση το 1998 από το συγκρότημα της Μακεδονίας όταν λειτούργησε ο ραδιοφωνικός σταθμός να έρθει εδώ. Και η Μαρία πηγαινοερχόταν κάθε μέρα από τη Θεσσαλονίκη στην Κατερίνη. Εγώ από την άλλη δεν ξεκίνησα από την ΕΡΤ-3 την επαγγελματική μου δραστηριότητα, ξεκίνησα από τα Νέα ως ανταποκριτής, τις 24 ώρες του συγκροτήματος Κοσκωτά στη συνέχεια και στην ΕΡΤ-3 ως ανταποκριτής Πέλλας, Ημαθίας και Πιερίας…

…αλλά όλα αυτά από την Κατερίνη;

Σωστά. Και κάποια στιγμή το 1997-1998 αποφασίζουμε να μετακομίσουμε στη Θεσσαλονίκη.

Πως ήταν εδώ η εκκίνηση, αν και την ήξερες την πόλη;

Την πόλη και τους ανθρώπους τους ήξερα, δεν είχα μάθει να δουλεύω σε ωράριο και σε χρονικό πλαίσιο. Ήμουνα ελεύθερος στην επαρχία να κάνω 3 και 4 δουλειές, χωρίς να βρίσκομαι πίσω από ένα γραφείο. Και βέβαια αυτό ήταν το πολύτιμο στοιχείο του ρεπορτάζ, το οποίο συμβουλεύω και σε όλα τα νέα παιδιά. Όση ακαδημαϊκή επάρκεια και να αποκτήσουν, το πεζοδρόμιο πάντα θα είναι πολύ καλό σχολείο για να αντιλαμβάνεσαι τι γίνεται και τι είναι αυτό που θα γράψεις.

Πάντως καριέρα έκανες…

…στη Θεσσαλονίκη…

…και πίσω από την κάμερα και στο στούντιο.

Εδώ τώρα στη Θεσσαλονίκη το ωράριο πραγματικά δεν μου καλοκάθισε. Δούλευα ταυτόχρονα και στην ΕΡΤ-3 και στην Μακεδονία αρχικά ως υπεύθυνος και ως αρχισυντάκτης περιφερειακού ρεπορτάζ. 6 και 7 ώρες στο γραφείο της Μακεδονίας το πρωί και μετά άλλες 7 με 8 ώρες στην ΕΡΤ. Δεν ήμουν συνηθισμένος, το συνήθισα όμως. Από αυτό που δόθηκε η ευκαιρία να εξελιχθώ στην τηλεόραση. Και να πω ότι της οφείλω ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της αγάπης, της επιβεβαίωσης, της αντιπάθειας. Όλων αυτών που δημιουργεί η αναγνωρισιμότητα.

2 και 3 άνθρωποι που βοήθησαν στην εξέλιξή σου ποιοι ήταν;

Με βοήθησε -και δεν τού το έχω πει- πάρα πολύ ο Μιχάλης Αλεξανδρίδης. Και δεν είναι κολακεία στον διευθυντή σας γιατί παρά τις περί του αντιθέτου εισηγήσεις κομματικών παραγόντων του ΠΑΣΟΚ, με προσέλαβε το 1998 ως ανταποκριτή, γιατί δούλευα ταυτόχρονα στον Αγγελιοφόρο. Και να πούμε εδώ ότι ο κύριος υπαίτιος που ήρθα στη Θεσσαλονίκη και μπήκα και στην ΕΡΤ είναι ο Νίκος Ασλανίδης που ήταν αρχισυντάκτης στον Αγγελιοφόρο που δούλευα και όπου είχα πολύ καλές επιδόσεις. Και στο κυριακάτικο φύλλο ήταν η Νούλα η Ξανθοπλά. Επίσης ο Κλέαρχος ο Τσαουσίδης που -και ανοίγω εδώ μια παρένθεση- είχα την τιμή και τη χαρά σε μία εκδήλωση πολιτική να τον φιλοξενήσω στην τελευταία φορά που μίλησε εν ζωή. Τους οφείλω πολλά που δεν άκουσαν τις νομαρχιακές και πολιτικές σειρήνες του ΠΑΣΟΚ. Και το λέω και είμαι υπερήφανος γι' αυτό. Γιατί λένε: «Πως μπήκατε στη ΕΡΤ;», μιλούν για κομματόσκυλα, κλπ, κλπ. Αναγνωρίζω τη γενναιότητα στον Μιχάλη σε αυτό και στον Δημήτρη τον Κατσαντώνη, που τον διαδέχτηκε, το γεγονός ότι την ημέρα που παραιτήθηκε ο Αλεξανδρίδης από την ΕΡΤ είχα το θράσος να τον καλέσω σε τηλεοπτική εκπομπή που έκανα στην Κατερίνη, διότι και ο Μιχάλης έχει ρίζες στην Κατερίνη, κάτι που προφανώς κάποιος θα αυτολογοκρινότανε εν όψει του νέου γενικού διευθυντή Δημήτρη Κατσαντώνη. Και το διασκεδάσαμε αφάνταστα και δεν άνοιξε ρουθούνι. Ξέρεις είναι τα τελειώματα της εποχής Σημίτη, όπου πολλά πράγματα απελευθερώθηκαν, κορέστηκαν οι χειραγωγήσεις, ακόμα και τα συμφέροντα τότε είχαν κουραστεί να δίνουν μάχες χαρακωμάτων.

Δύσκολη στιγμή στην ΕΡΤ; Φαντάζομαι ήταν το κλείσιμο ή κάποια άλλη στιγμή;

Δεν ήταν δύσκολη, ήταν σημάδι ανεξίτηλο που δεν σβήνει. Όχι για την προσωπική επίδραση που είχε στον καθένα από εμάς, αλλά για τον τρόπο που έγινε. Εμείς, Νίκο, επειδή είμαστε κοντά ηλικιακά, μεγαλώσαμε με τη βεβαιότητα ότι ζούμε σε μία ώριμη δημοκρατία που δεν κάνει ακροβασίες. Και οι εξόφθαλμες παρεμβάσεις δεν ήταν πλέον από το 1974 και μετά μέσα στη ζωή μας. Το μαύρο, που θύμιζε πραγματικά χούντα, «εμάς ο Σαμαράς καλό μας έκανε με το μαύρο». Αν δεν έριχνε μαύρο στις οθόνες των Ελλήνων, δεν θα υπήρχε το κίνημα συμπαράστασης που υπήρξε για το κλείσιμο της ΕΡΤ. «Το καλό μας έκανε» το λέω σε εισαγωγικά και μεταφορικά. Παρότι με τον Σαμαρά βρεθήκαμε στη Βουλή, όπου μπορεί και να ανταλλάσσουμε κάποιες τυπικές καλημέρες, δεν θα του το συγχωρήσω ποτέ.

Πέραν από αυτή τη στιγμή κάποια δύσκολη στο ρεπορτάζ που θυμάσαι;

Πάρα πολλές. Η πιο δύσκολη στιγμή που έχω ζήσει είναι το Γιάκοβλεφ.

Και εγώ το θυμάμαι αυτό πολύ έντονα.

Η πτώση του Γιάκοβλεφ στα Πιέρια όρη και η αναζήτησή του μετά για πολλές ημέρες σε συνθήκες πολύ δύσκολες. Επίσης ένα πολύνεκρο ορειβατικό ατύχημα πάλι στα Πιέρια, όπου 7 ορειβάτες χάσανε τη ζωή τους. Θυμάμαι τη Σύνοδο Κορυφής στη Χαλκιδική ως μια πολύ σημαντική στιγμή και για τα τοπικά Μέσα Ενημέρωσης της Θεσσαλονίκης, αλλά και για τη χώρα. Θυμάμαι με πολύ αγάπη τις συνεντεύξεις που έκανα από ανθρώπους που εκτιμούσα και μου δόθηκε αυτή η δυνατότητα. Και στην ΕΡΤ χαίρομαι που πριν περάσω το Ρουβίκωνα της πολιτικής είχα τη δυνατότητα με εξαιρετικούς συνεργάτες, γιατί είναι πάρα πολλοί άνθρωποι που βοήθησαν σε αυτό, να κάνουμε δύο σπάνια και μοναδικά ντοκιμαντέρ για τις γυναίκες της Μακρονήσου. Πολλά είναι αυτά που θυμάμαι, αλλά είναι πολλά και τα χρόνια. Από το 1998 μέχρι το 2018 με 2019 που σταμάτησα.

Και το 2019 κτυπάει το τηλέφωνο και είναι ο Τσίπρας και αρχίζει η πολιτική περιπέτεια;

Ημέρα Πέμπτη, καλεσμένος στην εκπομπή είναι ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης, μέλος της Ισραηλίτικής κοινότητας, ο Χασδάι Καπόν. Και χτυπάει το τηλέφωνό μου στις 9 παρά 3. 9 η ώρα ξεκινούσε η εκπομπή. Είχα το τηλέφωνο του τότε πρωθυπουργού, το σηκώνω με μεγάλη έκπληξη και απορία. Τόλμησα, επειδή το χιούμορ πάντα ήταν κάτι που μας συνέδεε και του λέω: «Πρόεδρε, δεν βλέπεις την εκπομπή, έτσι;». Γέλασε και μου είπε: «Θα σου εξηγήσω εγώ για ποια εκπομπή πρόκειται» και μου ζήτησε την επόμενη ημέρα να είμαι στην Αθήνα. Να μην τα πολυλογώ: ήταν η πρόταση για υποψήφιος περιφερειάρχης. Και για να μην κάνω το παλικαράκι και το λέοντα και τον γενναίο. Δύσκολα απέναντι σε έναν πρωθυπουργό μπορείς να πεις όχι, ακόμα και αν ξέρεις ότι αυτό που σου ζητάει είναι μια προδιαγραμμένη, αν όχι θυσία, αλλά κάτι που πρέπει να γίνει γιατί πρέπει να γίνει. Δεν είχε καταφέρει ο κομματικός μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ τότε -εγώ δεν ήμουν ενταγμένος στα κομματικά, δεν εντάχθηκα ποτέ σε κόμματα- να βρει υποψήφιο για τις περιφερειακές εκλογές ή μάλλον είχε δώσει κάποιος υπόσχεση που δεν την τήρησε…

…Οπότε ήσουν κάτι σαν το εξιλαστήριο θύμα ή το πρόβατο επί σφαγή, γιατί είχες αντίπαλο τον πολύ ισχυρό Τζιτζικώστα.

Ναι, δεν ήταν μόνο απέναντι ο Τζιτζικώστας. Ήταν και η συμφωνία των Πρεσπών που άφησε το αποτύπωμά της σε εκείνες τις εκλογές.

Το μετάνιωσες εκείνο το ΝΑΙ;

Όχι, δεν το μετάνιωσα, γιατί πολλοί νομίζουν ότι ήταν ο προθάλαμος για να γίνω ο βουλευτής. Δεν ήταν έτσι και θέλω να θυμίσω λίγο τα γεγονότα. Δεν το μετάνιωσα γιατί καταφέραμε σε πολύ δυσμενές περιβάλλον να εκλεγούμε αξιωματική αντιπολίτευση στην Περιφέρεια, με ένα ποσοστό 13 και 14%. Εντάξει ο Τζιτζικώστας με το «δε θα βάλω πινακίδες που να λένε Βόρεια Μακεδονία» και όλα αυτά με τις περικεφαλαίες και τα λοιπά, είχε πάρει 60%+ . Εμείς καταφέραμε να είμαστε αξιωματική αντιπολίτευση, με ένα ποσοστό που ακόμα και οι πιο δοτικοί δημοσκόποι του ΣΥΡΙΖΑ δε μας έδιναν με τίποτα. Και τότε σκέφτηκα ότι το καλό είναι στην πολιτική όταν ανοίγεις ένα μετερίζι, όταν ανοίγεις μια πόρτα, να μείνεις σε αυτή. Και από απειρία έκανα μια Συνέντευξη Τύπου την επόμενη μέρα και το πρώτο ερώτημα που μου έθεσαν οι δημοσιογράφοι ήτανε το εξής: «Τώρα θα πας στις εκλογές για βουλευτής;» Και είπα: «Όχι, θέλω να μείνω στην Περιφέρεια». Αυτό κάποια εσωκομματικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησαν να το χρησιμοποιήσουν για να πλήξουν άλλους συναδέλφους που είχαν κατέβει στην τοπική αυτοδιοίκηση και ήθελαν να προχωρήσουν στη Βουλή, με αποτέλεσμα να μου τεθεί ένα δίλημμα ότι αν επιμείνεις ότι εσύ θα μείνεις μόνο στην Περιφέρεια, θα κάνεις κακό και σε άλλους που τους χρειαζόμαστε. Και έτσι βρέθηκα πολύ χαλαρά στην εκλογική μάχη του Ιουλίου του 2019 που δεν απείχε και πολύ από τις περιφερειακές.

Και βγήκες σχετικά άνετα.

Ξέρεις κάτι; Βγήκα βουλευτής όχι χωρίς να το θέλω, αλλά χωρίς να το καταλάβω και χωρίς να το επιδιώξω τόσο συστηματικά όσο το επιδίωξα το 2023. Θα σου ακουστεί λίγο περίεργο, αλλά το 2023 ήταν πιο δύσκολο.

Τι εννοείς;

Ήταν πιο δύσκολη η επανεκλογή γιατί είχα συνείδηση του κίνδυνου. Το ‘19 είχα άγνοια κινδύνου. Δηλαδή το ‘19 δεν το είχα ζήσει, δεν ήμουν ποτέ πριν υποψήφιος βουλευτής. Δίναμε μια μάχη πραγματικά συλλογική και πιο συγκροτημένη, με έντονα τα χαρακτηριστικά του να αλλάξουμε και να συνεχίσει η πορεία αλλαγής. Όχι ότι δεν κουράστηκα, απλά δεν το κατάλαβα.

Το ‘23 τι ήταν διαφορετικό; Ότι είχατε 4 χρόνια κακή αντιπολίτευση;

Θα σου πω. Ο πιο αρνητικός καθοριστικός χρόνος για το ΣΥΡΙΖΑ είναι το 2019 με ‘23. Εκεί χάθηκε χρόνος που θα μπορούσαν να γίνουν πράγματα, έτσι ώστε να μην έρθει η πολύ σκληρή ήττα το ‘23. Υποτιμήσαμε το Μητσοτάκη, υποτιμήσαμε τι σημαίνει μια μονοκομματική κυβέρνηση χωρίς ηθικές αναστολές και χωρίς καμία αναστολή στην αδιαφάνεια της πελατειακής σχέσης και τη διαφθορά. Ίσως ήτανε και μεγάλο το σοκ της ήττας του ‘19. Θέλει χρόνο για να γραφτεί η ιστορία γι’ αυτό το διάστημα, αλλά μας πήρε η κάτω βόλτα. Δεν ξέρω αν το έχει πει κάποιος άλλος συνάδελφός μου αυτό, αλλά τα περισσότερα προβλήματα που ζήσαμε μετά ήτανε προϊόντα απότοκα της περιόδου 2019-23.

Την κριτική προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη αυτής της περιόδου την έχω αντιληφθεί. Κάτι που του αναγνωρίζεις;

Είναι επίμονος, μεθοδικός και απίστευτα οργανωτικός στη χειραγώγηση της χώρας. Είναι ο πιο επιτυχημένος πρωθυπουργός στο να γίνεται αποδεκτό το παραμύθι και η αναντιστοιχία μεταξύ πραγματικότητας και εικόνας που ο ίδιος παρουσιάζει. Σε αυτό βοηθούν πολλοί, αλλά ο ίδιος το ενορχηστρώνει. Το έχει το ψέμα, αλλά και το φάγωμα, όπως λέμε, το έχει έτοιμο.

Ένα κομμάτι είναι ο Μητσοτάκης. Γιατί όμως η αντιπολίτευση δεν κατάφερε να αναπτυχθεί; Αυτό που οφείλεται;

Γιατί πιστεύω ότι η πρώτη φορά κυβερνώσα αριστερά υπερ-τροφοδότησε πολλά και μεγάλα εγώ.

Ήταν κακή;

Η διακυβέρνηση ήταν εξαιρετικά αποτελεσματική, τηρουμένων των συνθηκών που είχε να αντιμετωπίσει.

Αλλά ήταν μεγάλα τα εγώ μετά;

Αμέσως μετά το τέλος αυτής της διακυβέρνησης δημιουργήθηκαν μεγάλα ισχυρά εγώ. Ή ομάδες πολιτικής επιρροής που δεν βοήθησαν το 32% του ‘19 όχι μόνο να μείνει, αλλά και να ενισχυθεί. Ξέρεις, κάτι. Βλέπω τώρα στην κίνηση του Αλέξη Τσίπρα -και το σέβομαι αυτό- να προσπαθεί να κάνει αυτό που δεν έκανε το 2019-23.

Δηλαδή;

Να έχει περισσότερη ανάγκη την κοινωνία, τις συλλογικότητες, τους δήμους, τους φορείς. Αυτό που λέμε τους ανθρώπους της καθημερινής πόρτας και όχι μια ομάδα ανθρώπων πολιτικής επιρροής που μπορείς να τους πεις και αυλή.

Αυτό προσπαθεί να κάνει τώρα. Εσύ δεν είσαι εκεί όμως.

Όχι.

Γιατί;

Γιατί νιώθω ότι δύο αξίες έχω στη ζωή μου αδιαπραγμάτευτες: την εντιμότητα και την αξιοπρέπεια. Αν θα ήμουνα στη θέση σου, γιατί δεν με εγκαταλείπει ποτέ αυτό το σαράκι, το πρώτο σχόλιο που θα έκανα, θα ήταν να αναρωτιόμουν πως γίνεται ένας εν ενεργεία βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ενός κόμματος δηλαδή, να πηγαίνει στην διαδικασία υπογραφής ιδρυτικής διακήρυξης ενός άλλου κόμματος; Ανοίγω εδώ μια παρένθεση πολύ σημαντική. Οι πρώτες κουβέντες του Αλέξη Τσίπρα όταν παραιτήθηκε, απευθυνόμενος και προς όλους εμάς, ήταν ότι κάποια στιγμή θα ξανασυναντηθούμε. Αυτό το πιστεύω ακόμα. Αλλά για την εκδήλωση της Τρίτης και το ότι δεν πήγα είναι γιατί το θεωρώ ανορθόδοξο. Και δεν πιστεύω ότι αν πήγαινε κάποιος βουλευτής θα τον έδιωχναν. Είναι ορισμός της διάκρισης των γεγονότων. Ελπίζω και εύχομαι στις 6 Ιουνίου να έχουν διαμορφωθεί οι συνθήκες και ο χρησμός και η διαβεβαίωση Τσίπρα-Φάμελλου ότι κάποια στιγμή θα ξανασυναντηθούμε να είναι μπροστά μας ως πολιτική πραγματικότητα.

Σε ένα σχήμα Κεντροαριστεράς με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα που θα έχει και ένα μεγάλο κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ, θα μπορούσες να δεις τον εαυτό σου;

Ναι, αλλά να προέρχεται μέσα από μια συντεταγμένη απόφαση του κόμματος που με τίμησε όσο τίποτε άλλο με την είσοδό μου στην πολιτική. Εγώ δεν πρόκειται να συμβάλλω ούτε να υιοθετήσω σε καμία περίπτωση πολιτικές που προσδοκούν τη διάλυση ή την αυτοδιάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Πολύ δε περισσότερο αυτές τις ανοησίες που ειπώθηκαν -δεν ξέρω γιατί -για περιουσιακά στοιχεία, ονόματα, μπραντ, πρωτοδικεία, κτλ. Αυτά είναι αστειότητες. Αυτά τα αλλάζει η ιστορία, δεν τα αλλάζει το Πρωτοδικείο ή το υποθηκοφυλακείο.

Άρα, τον Χρήστο Γιαννούλη που θα τον δούμε στις εκλογές του 2027;

Ή υποψήφιο σε ένα ενωτικό ψηφοδέλτιο όλων των προοδευτικών δυνάμεων. Είδα τον Αλέξη να κρατάει την μπάλα της Μπαρτσελόνα. Λοιπόν, είμαι της άποψης…

…ότι χρειάζεται και η μπάλα της Ρεάλ;

Όχι, αυτοί όλοι δεξιοφέρνουν. Είναι η βασιλική εκδοχή. Αλλά πιστεύω ότι η Μπαρτσελόνα μεγαλούργησε όταν είχε μέσα και το Ροναλντίνιο και τον Μέσι. Όταν είχε μια πλήρη εντεκάδα, με τους καλύτερους. Ένας από τους πρώτους χαρακτηρισμούς που είχα αποδώσει -και από άλλους κατηγορήθηκα και από άλλους επαινέθηκα- ήταν ότι ο Αλέξης μου θυμίζει τον Πούσκας. Επειδή είναι και Παναθηναϊκός ο ίδιος. Ο Πούσκας ήταν ο μεγαλύτερος προπονητής που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα. Και είχε καταφέρει να συνδυάσει μυθικά πρόσωπα. Όπως ο Δομάζος, ο Αντωνιάδης, ο Οικονομόπουλος, ο Φυλακούρης. Θρυλικές μορφές του ελληνικού ποδοσφαίρου. Εγώ, λοιπόν, νιώθω ότι το προοδευτικό αυτό ψηφοδέλτιο είναι η Μπαρτσελόνα του μέλλοντός μας. Συντεταγμένα σε ό,τι αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ από την πλευρά μου. Εάν δεν είμαι εκεί, θα με βρείτε σπίτι μου.

Τα προσωπικά για το τέλος έχουμε. Είπες για τη Μάρια.

Και τα άλλα προσωπικά είναι. Ξέρεις ότι δυστυχώς πολλοί δεν ξέρουν ότι δεν είμαστε αναίσθητοι, δεν είμαστε γαϊδούρια. Έχουμε συναισθήματα, επηρεαζόμαστε από αυτά που ζούμε, από αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο και κάθε φορά αυτό σε φορτίζει και σου γεμίζει τις μπαταρίες της καλής ενέργειας. «Ότι φίλε, είσαι βουλευτής, όχι για τον εαυτό σου, αλλά για να υπηρετήσεις τους ανθρώπους». Και αυτό είναι το πιο προσωπικό που βιώνω τα τελευταία 7,5 χρόνια. Ότι τα καταφέρνω να μην είμαι ένας ιδιοτελής καλοπερασάκιας βουλευτής, αλλά να βρεθούν και 5 άνθρωποι που να πουν ότι μας βοηθήσατε σε κάτι.

Αυτό είναι και το καλό της πολιτικής που έχεις δει τα 7 χρόνια που είσαι βουλευτής;

Είμαι περήφανος μόνο για αυτά που δεν έγιναν ποτέ συνέντευξη. Δεν έγιναν ποτέ ερώτηση σε ιδιωτικό πάνελ, στα οποία σχεδόν στα όρια της κατάχρησης συμμετέχω. Είμαι πάρα πολύ περήφανος για τα σιωπηλά «ευχαριστώ» και για την αγάπη που εισπράττεις από ανθρώπους που δεν έχουν μιλήσει στη τηλεόραση ούτε ένα δευτερόλεπτο. Θα σου αποκαλύψω για πρώτη φορά και ας με ελέγξει η ΑΑΔΕ και ο οποιοσδήποτε. Το 2023 ήμουνα τόσο ενοχλημένος από την αισθητική κατρακύλα των εκλογών, με τα έξοδα, με το που γεμίζαμε τους δρόμους με αυτοκόλλητα και ψηφοδέλτια τα μπαρμπρίζ. Κάποια στιγμή επισκέφθηκα μία ομάδα εθελοντών, η οποία μόλις είχε γυρίσει από την Τουρκία από τον μεγάλο σεισμό που είχε γίνει εκεί. Και στο πιο πολύτιμο εργαλείο τους, που ήταν ένα δρεπάνι, για να σώσουν τον κόσμο, είχε σπάσει το διαμαντάκι. Και δεν μπορούσαν να βρούνε 900 ευρώ για να το αντικαταστήσουν. Είχαν σώσει πάρα πολύ κόσμο στην Τουρκία. Εκνευρίστηκα με τον εαυτό μου, γιατί την ίδια ώρα δεχόμουνα συνέχεια τηλέφωνα από παρασιτικά μέσα ενημέρωσης και από ιστοσελίδες για να τους ενισχύσω για τις εκλογές. Και λέω: «δεν πάτε στο διάβολο». Γράψτο όπως σου το λέω. Διέθεσα τα 900 ευρώ με την δέσμευση ότι δε θα το μάθει κανένας. Και δεν το έμαθε ποτέ κανένας.

Και πήραν το διαμαντάκι για να μπορούν να σώσουν και άλλες ζωές.

Δεν άφησα κανένα περιθώριο να το μάθει κανείς. Τρία άτομα το ξέρανε.

Τώρα θα το μάθουν περισσότεροι.

Τώρα δε με νοιάζει. Είμαι περήφανος, γιατί με 900 ευρώ θα μπορούσα να έχω τη φάτσα μου για ενάμιση μήνα σε ένα περιφερειακό κανάλι. Και επίσης χαίρομαι ότι δεν έχω δώσει ούτε μία δραχμή για τέτοιου είδους διαφήμιση. Γιατί τώρα ας μην υποκρινόμαστε ότι είναι καθαρό το πλαίσιο των εκλογών...

Με τη Μαρία ήταν έρωτας από την πρώτη στιγμή;

Από μένα καψούρα.

Από αυτήν;

Έρωτας που έγινε καψούρα, αλλά με πολύ επιμονή και μεθοδικότητα. Εκεί δοκίμασα πρώτη φορά το πολιτικό μου ταλέντο.

Στην Κατερίνη όλα αυτά;

Στην τηλεόραση, στο Δίον Chanel της Κατερίνης. Όπου η Μαρία σπουδάζει και δουλεύει ταυτόχρονα. Ήθελε να φύγει στην Αθήνα για να σπουδάσει θέατρο. Και ο πανέξυπνος μπαμπάς της, Θεός συγχωρέστον, ένας απίστευτος λαϊκός άνθρωπος, της έστησε μια παγίδα έξω από το θέατρο του Δίου σε μια παράσταση. Εκεί της είπε: «Εντάξει, να πας στην Αθήνα να σπουδάσεις. Έλα, να σου γνωρίσω ένα παιδί που είναι στο Δίον Chanel εδώ πέρα. Αν θες να δοκιμάσεις». Κι έτσι ήρθε στο Δίον Chanel.

Και ξεκίνησε ο έρωτας της ζωής της. Πότε έγιναν αυτά;

Το 1995.

Και ο γάμος;

Παντρευτήκαμε το 2002.

Και το 2004 ήρθε ο Πάρις;

Και 8 Ιουλίου του 2004 έρχεται ό,τι πολυτιμότερο υπάρχει. Είναι ο δικαστής μου.

Είναι σκληρός;

Είναι άτεγκτος. Με φωνάζει «καλώς τον δεξιό πατέρα».

Είναι ΑΝΤΑΡΣΥΑ και πέρα, φαντάζομαι.

Όχι. Είναι ο μόνος που κατάφερε -και χαίρομαι για αυτό- μετά από πάρα πολλά χρόνια, στο Ιστορικό- Αρχαιολογικό του ΑΠΘ, όπου τώρα παίρνει το πτυχίο του, να εκλέξει έδρα ως ανεξάρτητος. Χωρίς καμία κομματική στήριξη. Ούτε εγώ δεν το ήξερα.

Είναι τα παιδιά που οργάνωσαν την πρώτη εκδήλωση, χωρίς να το ξέρω, της Μαρίας Καρυστιανού στο πανεπιστήμιο. Εκεί ο Πάρης ήταν ο επικεφαλής παράταξης που έκανε την εκδήλωση -χωρίς κόμματα- και ήταν μόνο η Καρυστιανού. Εμένα μου απαγόρεψε να πάω. Είμαι βλέπεις ο καπιταλιστής. Και η εισαγωγή του Πάρη: «Καλησπέρα σας. Ευχαριστούμε πάρα πολύ που ήρθατε». Σαν τσαμπιά ο κόσμος εν τω μεταξύ. «Είμαι ο Πάρης». Και συντόνιζε την εκδήλωση.

Ούτε δημοσιογράφος, ούτε πολιτικός πήγε να γίνει.

Κάποια στιγμή του μπήκε μια ιδέα για τη δημοσιογραφία, του την κόψαμε νωρίς. Με δημοκρατικές διαδικασίες. «Είμαι ο Πάρης». Με λίγα λόγια δεν είπε ούτε το επίθετό του. Βέβαια κάποιοι που ήταν μέσα το ξέρανε. Αλλά στον κόσμο είπε: «Είμαι ο Πάρης». Κάποια στιγμή συναντιόμαστε στο αεροδρόμιο με την Καρυστιανού. Και συστηνόμαστε φιλικά. Λέει: «Σας παρακολουθώ». Λέω: «Θέλω να σας πω ότι αυτός στην εκδήλωση ήταν ο γιος μου», Και μου απαντάει και η ίδια: «Ρε συ, δεν κατάλαβα ποτέ αυτό το παιδί, γιατί μας έλεγε συνέχεια, είμαι ο Πάρης. Δεν ήθελε να πει το επίθετό του. Τον μίσησα και τον λάτρεψα».

Καρυστιανού. Τι λες;

Με στεναχώρησε το γεγονός. Φοβάμαι μήπως η εμπλοκή της με την πολιτική αποδυναμώσει την προσπάθεια το έγκλημα των Τεμπών να παίξει καθοριστικό ρόλο στην αλλαγή πολλών πραγμάτων και πολλών παθογενειών που δεν τις αντιμετωπίζουμε πιάνοντας τον ταύρο απ' τα κέρατα. Αυτό με φοβίζει. Από εκεί και πέρα δικαίωμά της είναι, δεν θα την κρίνω εγώ, δεν έχουμε πολιτικό βηματισμό με αυτό που περιγράφει. Εύχομαι και ελπίζω ότι είναι άλλη συνθήκη η μαμά της Μάρθης και άλλο το επικεφαλής κόμματος.

Παρότι βλέπω ότι είσαι χαλαρός-υπάρχει κάτι που σε χαλαρώνει ακόμα πιο πολύ στη ζωή σου;

Οι ερασιτεχνικές πτήσεις και ο εξομοιωτής πτήσης

Πόσο καιρό το κάνεις;

Από το 1994. Ταξίδεψα στην Αγγλία μαζί με τη Μαρία, που με έβριζε, μόνο και μόνο για να κάνω μία εκπαίδευση δύο ημερών σε εξομοιωτή. Είναι εικονικές πτήσεις. Δηλαδή, σα να χάνεις τον ορίζοντα.

Χαλαρώνεις;

Είναι αδρεναλίνη. Που σου αποτρέπει οποιαδήποτε άλλη σκέψη. Έτσι χαλαρώνεις. Καθαρίζει το μυαλό.

Ομάδα; Άρης, έτσι;

Μεταξύ μας; Ο πατέρας μου και ο αδερφός μου σχεδόν με «κακοποίησαν» με τον ΠΑΟΚ. Ήτανε συνέχεια ο πατέρας μου, Θεός συγχωρέστον, μαζί με τον αδερφό μου και ήξερα ότι κάθε Κυριακή όταν μέναμε στην Κατερίνη με περίμενε το δίλημμα: ή θα κάτσεις σπίτι ή θα έρθεις μαζί μας στην Τούμπα. Μιλώ για τη δεκαετία του ’70 και του ‘80. Για καλή μου τύχη τότε υπήρχαν κάτι μικρές πορτοκαλαδίτσες σε σχήμα μπάλας, στις οποίες έβρισκα παρηγοριά και υπόσχεση ότι ανεξαρτήτως αποτελέσματος ακολουθεί ή Ηρακλιώτης, το παλιό ζαχαροπλαστείο ή ψητό κοτόπουλο Ιωαννίνων στη Κέννεντι, στου Βάσσου.

Άρης πως έγινες;

Από το μπάσκετ. Το 1986 εκμεταλλεύτηκα την ίδρυση του δημοτικού ραδιοφώνου της Κατερίνης και είχα διαπιστευθεί στην μεγάλη πορεία του Άρη για το πρώτο Final Four της Γάνδης την εποχή της Μαρινέλλας, του Γκάλη, του Γιαννάκη, του Φιλίππου.

Και του Ακροάματος.

Και Ακρόαμα. Αυτό με σημάδεψε. Ήμουνα και διαιτητής μπάσκετ, έφτασα μέχρι την Α2, αλλά μετά βάλανε ασυμβίβαστο μεταξύ δημοσιογραφίας και διαιτησίας και σταμάτησα. Και εκείνη η ατμόσφαιρα του Παλέ με τον Άρη με σημάδεψε.

Αθλητισμός πέρα από τη διαιτησία, υπάρχει στη ζωή σου;

Μόνο άνω και κάτω σιαγόνας, με το χέρι που παίρνει την πετσούλα το ψητό (γελάει).

Αγαπημένο τραγούδι υπάρχει;

Ναι, το «Ένα αστείο είναι η ζωή» της Τάνια Τσανακλίδου.

Και μότο ζωής;

Αισιοδοξώ από απόγνωση.

Για το τέλος η ερώτηση με το μαγικό ραβδί. Τι θα άλλαζες στην πολιτική και τη δημοσιογραφία που δεν αλλάζει εύκολα;

Αν είχα το μαγικό ραβδί θα χρησιμοποιούσα τη δύναμή του να μετατρέψει τους στρατευμένους αναποτελεσματικά δημοσιογράφους στην υπηρεσία της πολιτικής με την έννοια της ευθύνης και όχι της υποχρέωσης.