Γράφει
Φωτεινή Καμπουρίδου
Το να λέμε «όχι» αποτελεί μία δεξιότητα, η οποία φαντάζει ακατόρθωτη αλλά είναι εξίσου απαραίτητη για την ισορροπία της ψυχικής μας υγείας όπως σημαντικό είναι και οτιδήποτε μας προκαλεί ευφορία, ευτυχία και όχι άσχημα συναισθήματα. Γιατί όμως ο καθένας από εμάς νιώθει ότι το «όχι» είναι δύσκολο;
Η απάντηση είναι πολύ απλή. Θεωρούμε ότι με την άρνηση δεν θα είμαστε αρεστοί, κάτι που όλοι το έχουμε ανάγκη, τα ενοχικά συναισθήματα που υπάρχουν σε όλους μας, ανθίζουν και φέρνουμε στην επιφάνεια τον φόβο της απόρριψης από τον περίγυρό μας.
Αρχικά ας σκεφτούμε πόσες καταστάσεις έχουμε να διαχειριστούμε καθημερινά είτε σε οικογενειακό είτε σε επαγγελματικό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου το να πεις όχι όσο και αν το επιθυμείς δεν είναι εφικτό για λόγους ανωτέρας βίας όπως θα μπορούσαμε να πούμε πολύ απλά.
Για παράδειγμα, στο εργασιακό περιβάλλον αν μας ζητηθεί κάτι το οποίο κατά κοινή ομολογία υπόκεινται στο πλαίσιο των καθηκόντων μας, είναι δύσκολο να αρνηθούμε καθώς η άρνηση αυτή μπορεί να επιφέρει αρνητικές συνέπειες. Χρειάζεται όμως και εδώ προσοχή γιατί δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι όπως σε όλα τα πλαίσια έτσι και στην εργασία το να θέτουμε τα όρια μας στο πλαίσιο του επιτρεπτού, είναι θεμιτό.
Είναι διαφορετικό, λοιπόν, να αρνηθούμε να αναλάβουμε μεγαλύτερο όγκο εργασίας κάποια στιγμή και είναι κάτι άλλο το να μην αποδεχτούμε να δουλεύουμε συνεχόμενα επιπλέον ώρες εκτός του ωραρίου μας και μάλιστα χωρίς απολαβές.
Σε κοινωνικό αλλά και σε οικογενειακό επίπεδο όπου συνήθως η πίεση είναι μεγαλύτερη, είναι πιο εύκολο το όχι ειδικά όσο μεγαλώνουμε και συνειδητοποιούμε την σημασία των δικών μας «θέλω» αλλά και των προσωπικών μας αναγκών.
Όλοι έχουμε βρεθεί σε καταστάσεις όπου μας έχει προταθεί μία έξοδος με φίλους ή το να παραστούμε σε μία κοινωνική υποχρέωση και έχουμε νιώσει ότι είναι πέρα των δυνάμεών μας να πάμε ή ακόμα πιο απλά να μην επιθυμούμε να πάμε.
Παρακάτω θα αναφερθούμε σε τρόπους μέσω των οποίων σιγά-σιγά και σταδιακά θα μας είναι εύκολο το «όχι».
- Δίνουμε έμφαση και αναγνωρίζουμε την αξία του προσωπικού μας χρόνου. Το να δεχόμαστε να κάνουμε κάτι το οποίο δεν επιθυμούμε, στερεί δικό μας προσωπικό χρόνο και συνεπώς θέτει σε δεύτερη μοίρα τις δικές μας προτεραιότητες.
- Μπορούμε να αρνηθούμε οτιδήποτε θεωρούμε ότι μας πιέζει, αρκεί να ήμαστε συνεπείς στην απόφασή μας με ευγένεια και όμορφο τρόπο πάντα.
- Αν δεν είμαστε σίγουροι και νιώθουμε άβολα, δεν είναι απαραίτητο να ανταποκριθούμε άμεσα είτε θετικά είτε αρνητικά, συνεπώς είναι απόλυτα δεκτό να πάρουμε τον χρόνο μας και να αποφασίσουμε για το τι πραγματικά θέλουμε όταν είμαστε έτοιμοι.
- Μία ακόμα πρακτική ανώδυνης άρνησης αφορά το να προτείνουμε εναλλακτικές λύσεις αν, για παράδειγμα, το πρόβλημά μας δεν είναι η πρόταση που έχουμε δεχτεί αλλά ο χρόνος στον οποίο πρέπει να υλοποιηθεί.
Συνοψίζοντας και έχοντας πάντα κατά νου ότι κανείς πέρα από εμάς δεν θα φροντίσει τον ίδιο μας τον εαυτό, ας μην απολογούμαστε αν χρειαστεί να πούμε όχι, ας μην έχουμε ενοχές και ας μην φοβόμαστε την αντίδραση των γύρω μας στο άκουσμα αυτής της λέξης.
Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να έχουμε ισορροπία με το «μέσα» μας αλλά και αγάπη για το πρόσωπό μας καθώς θα έχουμε ξεκάθαρες τις προτεραιότητές μας αλλά και το τι στα αλήθεια μας γεμίζει και θέλουμε στην καθημερινή μας ζωή.