Γράφει
Μιχάλης Αλεξανδρίδης
Παρακολούθησα την συζήτηση της Πέμπτης στη Βουλή σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων για την δημοκρατία και τη λειτουργία των θεσμών στη χώρα μας και -λυπάμαι που θα το πω- και την βρήκα κατώτερη των προσδοκιών και των απαιτήσεών μου από την πολιτική μας ηγεσία.
Τα μοναδικά «καλά» που μου άφησε ήταν από τη μια η κίνηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Νίκου Ανδρουλάκη να εκφράσει τη διάθεσή του να αναβληθεί η συνεδρίαση -αυτός την είχε προκαλέσει- κάτω από το βάρος της αγωνίας και της θλίψης που προκάλεσε η ξαφνική σοβαρή περιπέτεια της υγείας του στενού συνεργάτη του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη Γιώργου Μυλωνάκη και από την άλλη η δήλωση του νέου υφυπουργού Μακάριου Λαζαρίδη πως αναγνωρίζει πως η πρόσληψή του στο παρελθόν δεν ήταν σύννομη και δέχεται να επιστρέψει στο δημόσιο εντόκως τα αχρεωστήτως καταβληθέντα ποσά που εισέπραξε.
Από εκεί και πέρα, «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε» ή για να ακριβολογώ, άλλα λόγια να μισούμαστε.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απηύθυνε σκληρές κατηγορίες και για πρώτη φορά σε τόσο υψηλούς τόνους προσωπικά στον πρωθυπουργό για όλα τα θέματα που περιλαμβάνονται σε αυτό που λέμε «λειτουργία δημοκρατικού πολιτεύματος». Για το θάψιμο της υπόθεσης των υποκλοπών, για την απαλλαγή από την εξεταστική επιτροπή της βουλής του Κώστα Καραμανλή για τα Τέμπη, για τη μη δίωξη των Βορίδη-Αυγενάκη με επιστολική ψήφο των βουλευτών της ΝΔ για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, για την έλλειψη σεβασμού των ανεξάρτητων αρχών, για την παρεμπόδιση της λειτουργίας της ευρωπαίας εισαγγελέως κλπ
Αντί απαντήσεως επί των συγκεκριμένων, ο πρωθυπουργός επικέντρωσε -καταγγέλλοντας με επίσης υψηλούς τόνους- την τοξικότητα στο δημόσιο διάλογο και αποδίδοντάς την καθ ολοκληρίαν στην αντιπολίτευση και στα μέσα ενημέρωσης που τον εχθρεύονται (αναφέρθηκε ονομαστικά στο Documento του Κώστα Βαξεβάνη). Επιπλέον, παρουσίασε ως βήματα βελτίωσης της λειτουργίας της δημοκρατίας, το έργο που έγινε στον τομέα της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, τις εξαγγελίες του για αναθεώρηση του συντάγματος και το μέτρο της απαγόρευσης χρήσης των σόσιαλ μίντια από έφηβους.
Δεν έχει καμία σημασία αν εγώ ικανοποιήθηκα από την συζήτηση στη βουλή για την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Αν δηλαδή με εξέφρασαν οι αιτιάσεις της αντιπολίτευσης και- ιδίως- αν με ικανοποίησαν οι εξηγήσεις που έδωσε ο πρωθυπουργός και οι υποσχέσεις του για το μέλλον.
Αυτό που έχει σημασία είναι αν μετά την συζήτηση και τις δεσμεύσεις που ανέλαβαν οι πολιτικοί μας αρχηγοί- και ιδίως η κυβέρνηση που διοικεί την εκτελεστική εξουσία- αλλάξει κατά τι η ζωή μας στην Ελλάδα. Το αν δηλαδή βελτιωθούν έστω και σε μικρό βαθμό η λειτουργία των θεσμών που θα μπορούσαν να επηρεάσουν θετικά την εντύπωση των πολιτών γι αυτό που λέμε κράτος δικαίου. Την αξιοκρατία, την ισονομία, την δικαιοσύνη, τον σεβασμό των δικαιωμάτων και γενικά όσα μπορούνε να βοηθήσουν τον πολίτη που ψάχνει το δίκιο του, να το βρίσκει…
Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει ως απότοκο της τελευταίας συζήτησης στην βουλή. Δυστυχώς. Για άλλη μια φορά παρακολουθήσαμε παράλληλους μονολόγους κατά τους οποίους όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί είπαν αυτά που είχαν ετοιμάσει να πουν και δεν αναζήτησαν συνθέσεις και συμφωνίες στο «δια ταύτα». Όσο για τις δευτερολογίες τους, εκεί ήταν που ξέφυγαν εντελώς σε χαρακτηρισμούς και δίκη προθέσεων.
Οπότε, αυτά που μένουν από την συζήτηση είναι τα δύο θετικά που προανάφερα (ο σεβασμός στην περιπέτεια της υγείας του Μυλωνάκη και η συγγνώμη του Μακάριου) και η εδραίωση της βεβαιότητας πως οι πολιτικοί μας αρχηγοί δεν πρόκειται να συμφωνήσουν στο παραμικρό. Απεναντίας θα συνεχίσουν να τα βλέπουν όλα καλώς καμωμένα οι μεν και να ανακαλύπτουν δικαιολογίες για εξόφθαλμα αρνητικά (της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας) και να τα βλέπουν όλα μαύρα οι της αντιπολίτευσης φορτώνοντας στην κυβέρνηση όλα τα κακά της μοίρας μας.
Ας μείνω λοιπόν στα δύο θετικά. Η έκφραση της συμπάθειας προς τον Μυλωνάκη και τον αγώνα που δίνει για τη ζωή του, αποκτά μεγαλύτερη σημασία καθώς συνδέεται- όχι μόνον από την κυβερνητική πλευρά- με την βάναυσή επίθεση που δέχτηκε εσχάτως ως δήθεν εμπλεκόμενος με υπόθεση παιδεραστίας…
Τις ειλικρινείς ευχές μας για ταχύτατη ανάρρωση και σύντομη επιστροφή στα σημαντικά καθήκοντα που έχει επωμισθεί στο κέντρο της κυβέρνησης.
Αναφορικά τώρα με την υπόθεση του Μακάριου Λαζαρίδη, δεν σας κρύβω ότι με ενόχλησε ιδιαίτερα το θέμα που αποκαλύφτηκε με την παράνομη σύμβασή εργασίας που συνήψε με υπουργείο για δύο χρονικές περιόδους στο παρελθόν. Περισσότερο με ενόχλησε η πεισματική επιμονή του για αρκετές μέρες στο να προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα για το ίδρυμα που αποφοίτησε, την ποιότητα των σπουδών που υποτίθεται έκανε. Ακόμη περισσότερο με ενόχλησαν οι αναφορές του στους τεμπέληδες αριστερούς, στο ότι δεν φταίει αυτός αλλά η υπηρεσία (οι δημόσιοι υπάλληλοι δηλαδή) που του πρόσφεραν παράνομη σύμβαση, όπως και η πλήρης κάλυψη που έσπευσαν να του προσφέρουν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και αρκετά στελέχη της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.
Κορυφαία ενόχληση ένιωσα όταν είδα- τις πρώτες μέρες της τελευταίας βδομάδας- τα κυρίαρχα σάιτ της χώρας να προσπαθούν να υποβαθμίσουν το θέμα ωσάν να μην συμβαίνει τίποτα και να περνούν μια λογική, «σιγά το πράγμα», τι το σκαλίζετε τώρα αφού έτσι κι αδίκημα να είναι έχει παραγραφεί, έτσι κι αλλιώς για να είναι υπουργός δεν απαιτείται κανένα πτυχίο και άλλα παρόμοια που δεν περιποιούν καμιά τιμή στο δημοσιογραφικό επάγγελμα.
Μετά από όλα αυτά, η αιφνιδιαστική αλλαγή της στάσης του υφυπουργού λίγες ώρες πριν την συζήτηση στη Βουλή, ζήτησε δημόσια συγγνώμη και παραδέχτηκε πως δεν διέθετε τα απαραίτητα προσόντα για την πρόσληψή του, καθώς και η διαβεβαίωσή του ότι θα επιστρέψει τα αχρεωστήτως καταβληθέντα και μάλιστα εντόκως, μου έκανε θετική εντύπωση.
Ακόμη θετικότερη εντύπωση μου έκανε η πεποίθησή μου ότι αυτήν την αλλαγή συμπεριφοράς του την υπαγόρευσε το Μαξίμου.
Να υπογραμμίσω ωστόσο τέσσερα μόνο σημεία:
1. Είναι αργά για να ξεχαστούν όσα έγιναν. Αν αυτό το έκανε εξ αρχής, θα κέρδιζε την συμπάθεια όλων, αλλά η εκ των υστέρων παραδοχή του αυτονόητου και το γεγονός ότι αυτή έγινε υπό το βάρος της πίεσης της κοινής γνώμης και λίγο πριν την συζήτηση στην βουλή για το κράτος δικαίου, με κάνει να θεωρήσω ότι αυτό θα αποτελεί μια κηλίδα που θα την κουβαλά μονίμως επάνω του. Το ακόμη χειρότερο, ότι ο πρωθυπουργός που πιστώνεται την υποχρέωση του Μακάριου να αλλάξει ρότα, θα επιβαρυνθεί από την απόφασή του να τον διατηρήσει στο υπουργικό συμβούλιο παρά την αποκάλυψη.
2. Εκτέθηκαν ανεπανόρθωτα θα έλεγα -αν και στην Ελλάδα σε σύντομο χρόνο συνηθίζουμε να καταπίνουμε καμήλες- τα μέσα ενημέρωσης που προσπάθησαν να τον καλύψουν φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να κατηγορούν όλους τους προηγούμενους για ανάλογες πρακτικές, ώστε να συγχωρεθεί το συγκεκριμένο δια του συμψηφισμού. Ουδένα από αυτά τα μέσα ενημέρωσης ζήτησαν συγνώμη από το κοινό τους, αποδεχόμενα εμμέσως πλην σαφώς ότι έτσι νοούν την δουλειά τους…
3. Όλοι εμείς που έχουμε φοιτήσει σε πανεπιστήμια όπως κι όλοι εκείνοι που σπούδασαν σε δημόσια ή ιδιωτικά Ινστιτούτα Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΙΕΚ), κέντρα ελευθέρων σπουδών ή οποιοδήποτε ίδρυμα μεταλυκειακής εκπαίδευσης, γνωρίζαμε άριστα κι από την αρχή ποια ήταν τα επαγγελματικά μας δικαιώματα και σε ποιες θέσεις του δημοσίου είχαμε πρόσβαση και σε ποιες όχι. Η θέση ειδικού επιστημονικού συμβούλου δεν ήταν ποτέ προσβάσιμη και δεν θα μπορούσε, όπως είναι λογικό από άνθρωπο με τις σπουδές του κ. Λαζαρίδη.
4. Καλό θα είναι να αποσαφηνίσει όχι ο νέος υφυπουργός αλλά η κυβέρνηση, αν θεωρεί υποχρέωση ενός παράνομα διορισμένου να επιστρέψει όλο το ποσόν που εισέπραξε- εφόσον θα έπρεπε να ακυρωθεί η σύμβαση που υπόγραψε- ή το επιπλέον που πήρε με το «μαϊμού πτυχίο». Υπάρχουν λογικά επιχειρήματα με αμφότερες τις εκδοχές, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ότι στο διοικητικό δίκαιο αν ακυρωθεί μια σύμβαση ως μη σύννομη- ή παράνομη- εκπίπτει ολόκληρη κι όχι εν μέρει.
* Το άρθρο γράφηκε την Παρασκευή, πριν την παραίτηση του Μακάριου Λαζαρίδη το Σάββατο
* Δημοσιεύτηκε στη "ΜτΚ" στις 19.04.2026
