Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Γονείς του οι δάσκαλοι Παύλος κι Εριέττα- Ερμοφίλη. Δημοτικό στην Κατερίνη, εξατάξιο γυμνάσιο Α' Κατερίνης, Θ' και Πρώτο Θεσσαλονίκης από το οποίο αποφοίτησε.
Αν και σπούδασε Φυσική στο ΑΠΘ, τον κέρδισε η δημοσιογραφία, που έγινε το επάγγελμα του.
Ξεκίνησε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» του δημοσιογραφικού συγκροτήματος Ι. Βελλίδη.
Εργάστηκε έκτοτε σε διάφορες εφημερίδες, στο ραδιόφωνο, την τηλεόραση, γραφεία Τύπου, διαφήμιση, ευρωπαϊκά προγράμματα.
Υπήρξε γενικός διευθυντής της ΕΡΤ3 από το 93 έως το 2001.
Σήμερα είναι διευθυντής στην εφημερίδα «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της Κυριακής» και στο σάιτ emakedonia.gr και παράλληλα Πρόεδρος του ΔΣ της ΔΕΠΘΕ (δημοτικής εταιρείας πληροφόρησης Θεσσαλονίκης), στην οποία ανήκουν το ενημερωτικό FM100, η TV 100 και το έντεχνο FM 100,6
Έχει διατελέσει:
Έχει δύο παιδιά, τον Παύλο (γενν. 1988) και την Εριέττα (γενν. 2004).
Η βία στους νέους έχει ξεφύγει. Μπορεί να πρωτοεκδηλώθηκε το φαινόμενο στα γήπεδα, αλλά πλέον η βία βρίσκεται παντού όπου ζουν νέοι άνθρωποι. Στα σχολεία, στις γειτονιές, στους δρόμους, στα σπίτια, στα κέντρα διασκέδασης. Παντού
Η ηγετική φυσιογνωμία του, η διορατικότητα του και η εμπιστοσύνη που επέδειξε προς τους νεαρούς, συνέβαλε αποφασιστικά στο να γίνω εγώ και όλοι οι άλλοι της γενιάς μου αυτό που γίναμε
Η ιστορία ξεκίνησε από τον Περιφερειακό (κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ‘80), πέρασε από υποθαλάσσια, επέκταση αεροδιαδρόμου, δημιουργία ΧΥΤΑ, ιδιωτικοποίηση Αεροδρομίου και Λιμανιού, Μετρό, εξέλιξη ΟΑΣΘ και φτάσαμε τώρα στην εποχή της ΔΕΘ
Ας πρόσεχαν όσοι νόμισαν πως τα κενά… ξεχνιούνται και η ζωή συνεχίζεται χωρίς πειστικές απαντήσεις στα γιατί που την κηλίδωσαν
Τι μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο που ενώ θεωρητικά θρηνεί τονάδικο χαμό του συναδέρφου του ο οποίος πλήρωσε λάθη, παραλείψεις κι εγκληματική αδιαφορία των υπευθύνων, αντί να απαιτεί σκληρή τιμωρία των ενόχων να λέει «κάτω τα χέρια από τον εργοδότη μας»;
Ο ρόλος και ο λόγος της «Μακεδονίας» και του emakedonia.gr, είναι καθοριστικός και επιδραστικός. Αυτός είναι ο λόγος ύπαρξής μας και η χρησιμότητά μας. Αυτό έκανε το συγκρότημά μας εδώ και 115 χρόνια, αυτό κάνουμε σήμερα, αυτό θα συνεχίσουμε...
Στο τέλος της μέρας, ο λογαριασμός δεν είναι μόνο οικονομικός, είναι κοινωνικός και πολιτικός. Και η συζήτηση δεν είναι για λίγους, αλλά για όλους μας
Φαντάζομαι το δεκαθέσιο με τα παλικαράκια να κάνουν χαβαλέ πανευτυχείς. Και σε μια στιγμή, η καταραμένη ώρα, όλα τέλος. Τέλος γι’ αυτούς, δυστυχία για τους ανθρώπους τους που έμειναν πίσω με ένα γιατί για πάντα σφηνωμένο στο μυαλό τους
