Γράφει
Μιχάλης Αλεξανδρίδης
Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ οι εργασίες του οποίου ολοκληρώνονται σήμερα στην Αθήνα, δεν προκάλεσε το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, ούτε συγκέντρωσε επάνω του τα μικρόφωνα και τις κάμερες των μέσων ενημέρωσης.
Αυτό μπορεί να οφείλεται σε πολλούς λόγους.
Είτε επειδή τα θέματα της καθημερινότητας, που εξελίχθηκαν επί τω χείρω με το ξέσπασμα του πολέμου στη Μέση Ανατολή, απασχολούν πιεστικά τους πολίτες,
είτε επειδή οι δημοσκοπήσεις δεν ανιχνεύουν αύξηση εκλογικής επιρροής του ΠΑΣΟΚ και πιθανότητα νίκης του, που θα σηματοδοτούσε κυβερνητική αλλαγή,
είτε επειδή τα μέσα ενημέρωσης στη χώρα μας ακολουθούν πιστά και συνειδητά την ατζέντα που υποδεικνύει το Μαξίμου,
είτε επειδή το ΠΑΣΟΚ κι ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν κατάφεραν να πείσουν πώς αποτελούν εναλλακτική λύση για τη διακυβέρνηση της χώρας και πως οι θέσεις και οι προτάσεις τους επηρεάζουν -και τώρα και στο μέλλον- την πορεία των πραγμάτων.
Βεβαίως οι σκεπτόμενοι πολίτες γνωρίζουν ότι ο ρόλος της αντιπολίτευσης είναι απολύτως χρήσιμος σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, αφενός επειδή μια εξουσία όταν είναι ανεξέλεγκτη εύκολα παρεκκλίνει και αφετέρου γιατί ο καθημερινός έλεγχος της αντιπολίτευσης λειτουργεί τουλάχιστον διορθωτικά προς την κυβέρνηση και κατά συνέπεια, πάντα προς όφελος των πολιτών. Όπως και γνωρίζουν πως έχει μεγάλη σημασία στην ομαλή και ανοδική πορεία της χώρας, η αξιωματική αντιπολίτευση να ασκείται από ένα κόμμα που τηρεί με ευλάβεια τις συνταγματικές αρχές, τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό και τους κανόνες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Ένα κόμμα με ξεκαθαρισμένη δομή, με λειτουργίες, με παράδοση, που θέτει ως στόχο να κερδίσει εκλογές προτείνοντας συγκεκριμένο πρόγραμμα με μετρήσιμους στόχους, αποφεύγοντας την έξαλλη συμπεριφορά, τον εκτός ορίων καταγγελτικό λόγο και την αχαλίνωτη υποσχεσιολογία.
Χωρίς οξείες εσωτερικές αντιπαραθέσεις κι εμφυλιοπολεμικό κλίμα, το τρέχον συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, δεν αποτελεί… σημαντική είδηση για τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Άλλωστε δεν παίζεται σε αυτό κάποιο σημαντικό διακύβευμα, καθώς δεν τίθεται θέμα αλλαγής ηγεσίας, ενώ το δίλημμα που πήγε να επιβληθεί τεχνικά, το αν μετεκλογικά θα συνεργαστεί με τη Νέα Δημοκρατία, απαντήθηκε ομόφωνα και κατηγορηματικά χωρίς να απειλήσει να διχάσει και να διασπάσει τα ηγετικά κλιμάκια του κόμματος.
* Όσοι είχαν στο μυαλό τους συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία για να καθίσουν σε υπουργικές καρέκλες, είτε σιώπησαν είτε πήγαν μόνοι τους αποδεχόμενοι την ανοιχτή πρόσκληση που απευθύνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στους εκ ΠΑΣΟΚ προερχόμενους. Οι υπόλοιποι, μαζί με την συντριπτική πλειοψηφία των μεσαίων στελεχών, κατανοούν ότι το κόμμα τους θα υπάρχει μόνον εφόσον αποτελεί το αντίπαλο δέος της ΝΔ και την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.
* Δίχως, λοιπόν, η εκλογή αρχηγού να περιλαμβάνεται στη θεματολογία του συνεδρίου, το ενδιαφέρον μετατοπίζεται σε τρία πράγματα:
Στην προγραμματική πρόταση του κόμματος. Αυτό δηλαδή που θα προτείνει στην ελληνική κοινωνία, επιδιώκοντας να πείσει σημαντικό τμήμα των πολιτών να το υιοθετήσουν.
Στην κομματική ηγεσία, τα στελέχη δηλαδή που θα επιλεγούν για τα κορυφαία καθοδηγητικά όργανα (Κεντρική Επιτροπή και ιδίως το Πολιτικό Γραφείο).
Στην πολιτική συμμαχιών που θα ακολουθήσει το κόμμα. Το πώς δηλαδή θα πορευτεί απέναντι στη ΝΔ αλλά -και κυρίως- απέναντι στα κόμματα της λεγόμενης προοδευτικής αντιπολίτευσης (ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, κόμμα Τσίπρα κά)
* Πέραν αυτών που θα απασχολήσουν -ταλαιπωρήσουν- τους συνέδρους, το κρίσιμο θέμα είναι η επόμενη μέρα για το ΠΑΣΟΚ. Το αν δηλαδή βγει από το συνέδριο ενωμένο, συσπειρωμένο και αποφασισμένο να ξεκινήσει μια μακρά προεκλογική εκστρατεία, θέτοντας αναγκαστικά υψηλά των πήχη των προσδοκιών, που δεν μπορεί να είναι αλλού παρά στο «νίκη έστω και με μια ψήφο διαφορά». Ο προσδιορισμός αυτού του στόχου, ενώνει τα κομμάτια του ΠΑΣΟΚ, βγάζοντας από την ατζέντα των προβληματισμών το τι θα κάνει μετά τις εκλογές (με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει). Όσοι πλέον επιμένουν να θέτουν αυτό το ερώτημα, αυτόματα θεωρούνται εκτός καθώς θα χαρακτηριστούν εκφραστές ηττοπάθειας μη πιστεύοντας στη νίκη.
* Αυτό το σύνθημα-στόχος, βοηθά ποικιλότροπα όλες τις πτέρυγες. Βοηθά τον Νίκο Ανδρουλάκη που αφενός τον απαλλάσσει από γκρίνιες κι αμφισβητήσεις και αφετέρου του επιτρέπει να αποφεύγει το ερώτημα που εντέχνως του απευθύνουν οι δημοσιογράφοι για το τι θα κάνει μετά τις εκλογές και αν θα συνεργαστεί με τη Νέα Δημοκρατία.
Βοηθάει και τους… δελφίνους του, που γνωρίζουν ότι στην περίπτωση που το κόμμα τους γνωρίσει βαριά ήττα (μεγάλη απόσταση από τη ΝΔ ή ακόμη απώλεια της δεύτερης θέσης), θα νομιμοποιηθούν να θέσουν πάραυτα θέμα αλλαγής ηγεσίας.
* Με τα σημερινά δεδομένα, οι εκλογές απέχουν έναν ολόκληρο έτος. Είναι πολύς χρόνος για την πολιτική στην οποία μπορούν να συμβούν πολλές ανατροπές είτε εξαιτίας της παγκόσμιας ρευστότητας, είτε των λεγόμενων σκανδάλων (ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές κλπ), είτε από τις δυσκολίες που προβλέπεται να αντιμετωπίσει η εθνική οικονομία μετά την αποχώρηση του διχτιού ασφαλείας που προσέφεραν οι χρηματοδοτήσεις του ταμείου ανάκαμψης. Άλλωστε ακόμη δεν ξέρουμε καλά καλά πόσα και ποια κόμματα θα διεκδικήσουν την ψήφο των πολιτών…
* Όσο κι αν ειδικά στην πολιτική «ποτέ δεν μπορείς να πεις ποτέ» επί της ουσίας αυτό που ξεκαθαρίζει στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ είναι ότι δεν πρόκειται να υπάρξει κυβερνητική συνεργασία με τη ΝΔ. Είτε είναι πρώτο το ΠΑΣΟΚ (πράγμα που σήμερα φαντάζει τελείως απίθανο) είτε είναι δεύτερο αναλαμβάνοντας τον ρόλο της σοβαρής κι αξιόπιστης αντιπολίτευσης. Αν τώρα βρεθεί στην τρίτη θέση, τότε οι κλυδωνισμοί θα είναι αναπόφευκτοι. (Κάποιοι θα αλληθωρίσουν προς ΝΔ, κάποιοι θα σπεύσουν προς τον Τσίπρα ή τον όποιον δεύτερο και οι υπόλοιποι θα βράζουν στο ζουμί τους).
* Δημοσιεύτηκε στη "ΜτΚ" στις 29.03.2026
