Γράφει
Μιχάλης Αλεξανδρίδης
Η ζωή δεν δέχεται τα κενά. Δεν συμβιβάζεται με αυτά. Θα ‘λεγα ότι τα σιχαίνεται κιόλας. Κατά συνέπεια, αυτά καλύπτονται είτε άμεσα, είτε λίγο αργότερα.
Τα κενά που παραμένουν ακάλυπτα, είναι μόνον ο θάνατος. Αυτός που φεύγει, ή αυτή η κατάσταση που έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Οριστικά κι αμετάκλητα. Που έχει πεθάνει.
Στη ζωή τα κενά που δημιουργούνται, αποτελούν ελκυστικό πόλο έλξης. Κάποιος ή κάτι θα ορμήσει να το καταλάβει. Όχι κατ’ ανάγκη καλύτερο ή πιο ενδεδειγμένο από αυτό που έφυγε.
Αυτό παρατηρείται και στους ανθρώπους και τις μεταξύ τους σχέσεις. Τις φιλικές, τις εργασιακές, τις συνεταιριστικές, τις ανταγωνιστικές.
Σε κάθε είδους σχέση. Στο σπίτι, τον περίγυρο, τη δουλειά.
Όταν μένει κενός χώρος, ή όταν δίνεις χώρο, κάποιος θα χωθεί να τον καλύψει.
Γι’ αυτό και οι φρονίμως ποιούντες, όταν πρόκειται να φύγουν οι ίδιοι από κάπου, φροντίζουν να τακτοποιήσουν την διαδοχή τους εφόσον δεν θέλουν να μείνει ένα ελκυστικό κενό που θα ανοίξει την όρεξη σε ικανούς, λιγότερο ικανούς, ή ανίκανους να χιμήξουν για να τον καταλάβουν.
Τα σκέφτομαι αυτά καθώς κάθομαι να γράψω το σχόλιό μου, λίγες ώρες πριν τις προγραμματισμένες συγκεντρώσεις για την επέτειο των τριών χρόνων από το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών που συγκλόνισε τη χώρα κι εν πολλοίς άλλαξε τον τρόπο που μεγάλος αριθμός συμπολιτών μας έβλεπαν τα πράγματα.
Αυτά που συνέβησαν μετά την καταραμένη μέρα -την 28η Φεβρουαρίου του 2023- είναι μια ιστορία των «κενών» που προέκυψαν ξαφνικά, απρόσμενα κι απροειδοποίητα και τα οποία στη συνέχεια προκαλούν την τάση της ζωής να τα γεμίσει.
Πρώτα από όλα, έχουμε να κάνουμε με τα κενά που δεν γεμίζουν αλλά παραμένουν κενά. Αναφέρομαι φυσικά στην άδικη απώλεια των 57 ψυχών, το κενό των οποίων δεν μπορεί να γεμίσει, καθώς ο θάνατος δεν έχει επιστροφή. Τα κενά αυτά, που έκαναν όλους μας να κλάψουμε, αλλά που κάποιους άλλους -τους συγγενείς ή τους φίλους των θυμάτων- τους άλλαξαν για πάντα τη ζωή.
Δεύτερο, έχουμε να κάνουμε με τα εξίσου τρομακτικά κενά στην διαχείριση της ιστορίας από τις αρχές, που ανέλαβαν να διαλευκάνουν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το πολύνεκρο δυστύχημα. Όλα ανεπαρκή, όλα λάθος. Χαμένα ή εξαφανισμένα τα υλικά της καταγραφής, μπαζωμένος ο χώρος του τραγικού περιστατικού, μπαλάκι οι ευθύνες της δικαιοδοσίας ανάμεσα στις υπηρεσίες που όλοι προσπαθούσαν να φορτώσουν αλλού την ευθύνη της έρευνας.
Τρίτο κενό -ίσως το μεγαλύτερο- διαπιστώθηκε στην διερεύνηση ενδεχόμενων ευθυνών πολιτικών προσώπων από την βουλή. Τι να λέμε τώρα; Όλοι αθώοι, όλοι στον αφρό, όλοι καθαροί.
Τέταρτο κενό -για πολλούς το ακόμη μεγαλύτερο, για άλλους το επακόλουθο των προηγούμενων- στην αναζήτηση της απόλυτης αλήθειας από την δικαιοσύνη που οφείλει εκ του ρόλου της, όχι μόνο να την αποκαλύψει, αλλά να αποδώσει και τις αναλογούσες ευθύνες όπου αυτές ανήκουν, πείθοντας πως δεν εργάζεται για την συσκότιση των συνθηκών και την συγκάλυψη των υπαιτίων.
Αυτά τα κενά, όπως ήταν απολύτως φυσικό, προκάλεσαν πλημμυρίδα δράσεων- συνειδητών ή αυθόρμητων- για την κάλυψή τους, καθώς όπως προείπα η ζωή δεν συμβιβάζεται με τα κενά.
Κυνήγι μαγισσών, τερατώδη σενάρια, πληροφορίες- δήθεν εμπιστευτικές- για λαθρέμπορους πετρελαίου, για ξυλόλιο, για σκευωρία και μεθόδευση από πολύ ψηλά εκπορευόμενη, ενώ οι ευθύνες σαν μπαλάκι του τένις πήγαιναν από κυβέρνηση σε περιφέρεια, από αστυνομία σε δικαιοσύνη, από εμπειρογνώμονες σε ανακριτικές αρχές, από ΟΣΕ σε ΤΡΑΙΝΟΣΕ.
Στο τέλος και ως λογική κατάληξη όλων αυτών, τα κενά που διαπιστώθηκαν σε όλους τους φορείς της πολιτείας, αποτελούν ελκυστικό πόλο κάλυψης για κόμματα διαμαρτυρίας που παραλαμβάνουν το ένα μετά το άλλο την σκυτάλη, που προσπάθησαν δίχως όμως να καταφέρουν να τα γεμίσουν.
Μοιραία λοιπόν, η σκυτάλη περνά στα χέρια της Καρυστιανού, που βιώνοντας το μοναδικό κενό που δεν μπορούσε να καλυφτεί -αυτό της απώλειας της 20χρονης Μάρθης- θεωρεί ότι μπορεί ως ρομφαιοφόρος να λύσει τις παθογένειες, τις ανικανότητες, τις κουτοπονηριές και την καθεστωτική λογική της προβληματικής δημοκρατίας μας.
Ας πρόσεχαν όσοι νόμισαν πως τα κενά… ξεχνιούνται και η ζωή συνεχίζεται χωρίς πειστικές απαντήσεις στα γιατί που την κηλίδωσαν.
* Δημοσιεύτηκε στη «ΜτΚ» στη 01.03.2026
