Γράφει
Φωτεινή Καμπουρίδου
Τα χαρισματικά παιδιά αποτελούν ένα μικρό ποσοστό της κοινωνίας, όμως, αν τα αντιληφθούμε εγκαίρως, λειτουργούν μόνο θετικά στην κοινωνία μας.
Πώς μπορούμε να καταλάβουμε αν ένα παιδί είναι χαρισματικό και όχι απλά έξυπνο ή ταλαντούχο. Αρχικά τα χαρισματικά παιδιά είναι σε θέση να συνομιλούν χρησιμοποιώντας ολοκληρωμένες προτάσεις πριν την ηλικία του ενός (1) έτους. Κατά τη διάρκεια της Α’ Δημοτικού είναι σε θέση να λύσουν προβλήματα μαθηματικών της ΣΤ’ Δημοτικού. Ακόμα, παρατηρούμε ότι κατά τη διάρκεια συνομιλίας μαζί τους, διαθέτουν την αντίληψη και την ωριμότητα ενός ενήλικα παρόλο που όπως είναι φυσικό προτιμούν να συναναστρέφονται με παιδιά ίδιας ηλικίας με αυτά. Με λίγα λόγια έχουν έναν αυξημένο τρόπο σκέψης σε σύγκριση με συνομηλίκους τους.
Ένα παιδί μπορεί να είναι ευφυές και ταλαντούχο χωρίς απαραίτητα να είναι χαρισματικό. Με πιο απλά λόγια ένα παιδί με ταλέντο έχει ανεπτυγμένη την ικανότητα να διαπρέπει σε ένα συγκεκριμένο τομέα, ενώ το ευφυές παιδί διακατέχεται από την τάση να επιλύει, για παράδειγμα, πιο άμεσα διαφόρων ειδών προβλήματα.
Συνεχίζοντας, η ταχύτητα αντίληψης, το κριτικό πνεύμα, η ευκολία κατανόησης αλλά και η ταχύτητα επεξεργασίας δεδομένων, αποτελούν τα πιο εύκολα παρατηρούμενα χαρακτηριστικά τους. Επίσης τα χαρισματικά παιδιά είναι δημιουργικά. Για παράδειγμα, δεν θα επαναπαυθούν βρίσκοντας μόνο μία λύση σε ένα πρόβλημα αλλά θα λειτουργήσουν παραπέρα έχοντας κατά νου ότι υπάρχει και άλλη λύση την οποία και θα βρουν. Δεν θεωρούν, λοιπόν, ως δεδομένο ότι βρίσκοντας την μία απάντηση το πρόβλημα είναι «τελειωμένο».
Συμπληρωματικά μαθαίνουν να διαβάζουν μόνα τους, να κάνουν μαθηματικές πράξεις, να αναλύουν σύνθετες σημασίες λέξεων και όλα αυτά γιατί έχουν το «έχουν» μέσα τους ως κάτι έμφυτο. Δεν σημαίνει δηλαδή ότι κάποιος ενήλικας θα ασχοληθεί περισσότερο ή λιγότερο μαζί τους για να αναπτύξουν όλα τα παραπάνω.
Πολλοί αναρωτιούνται αν η χαρισματικότητα είναι κληρονομική. Η απάντηση είναι όχι. Ο ρόλος της οικογένειας, όμως, είναι ενθαρρυντικός εφόσον εγκαίρως μπορέσουν να συνειδητοποιήσουν ότι το παιδί τους είναι χαρισματικό, καθώς θα είναι σε θέση να το βοηθήσουν προσφέροντας του περισσότερα και πιο ουσιαστικά ερεθίσματα. Τα χαρισματικά παιδιά θέλουν χώρο και όχι πίεση σε συνδυασμό με μη αποθάρρυνση αλλά και η ενθάρρυνση να γίνεται εντός των πλαισίων.
Συνοψίζοντας ας μην ξεχνάμε ότι ο καθένας από εμάς είτε ενήλικας είτε παιδί αποτελεί μία ξεχωριστή προσωπικότητα, διαφορετικοί ο ένας από τον άλλον. Είναι στο χέρι το δικό μας ως γονιών να αφουγκραστούμε το παιδί μας, τις ανάγκες και να κατανοήσουμε το αν έχει κάποια χαρακτηριστικά χαρισματικού ανθρώπου και με την καθοδήγησή μας να το βοηθήσουμε να ανθίσει. Ταυτόχρονα, όμως, κάθε παιδί έχει το δικαίωμα αλλά και την δυνατότητα να εξελιχθεί σε κάτι μοναδικό έχοντας ως συνοδοιπόρους το περιβάλλον του τόσο το οικείο αλλά και το σχολικό.
*Δημοσιεύθηκε στη «ΜτΚ» στις 15.03.2026
