Ζούμε μία ιδιαίτερα επικίνδυνη κατάσταση. Με αναφορά στην ευρεία γειτονιά μας η επίθεση στο Ιράν από το Ισραήλ με την συνδρομή των ΗΠΑ μας κάνει να ανησυχούμε και να φοβόμαστε.
Θα θυμηθώ τον Αλβέρτο Αϊνστάιν. Ο Αϊνστάιν έβλεπε τον πόλεμο ως μία «ασθένεια» του πολιτισμού που απαιτεί τη δημιουργία ενός παγκόσμιου οργανισμού για τη διατήρηση της ειρήνης.
Η διασημότερη ρήση του, «Δεν ξέρω με τι όπλα θα γίνει ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος, αλλά ο Δ’ θα γίνει με ξύλα και πέτρες», υπογραμμίζει την πεποίθησή του ότι ένας πυρηνικός πόλεμος θα οδηγούσε στον αφανισμό του πολιτισμού.
Ο πολιτισμός απαιτεί να προχωρήσουμε προς την παγκοσμιοποίηση -όπως είδαμε να προχωράμε στο παρελθόν, ενισχύοντας την συμμετοχή όλων στα σχέδια και τις αποφάσεις, αναιρώντας αποκλεισμούς λόγω θρησκείας, φυλής, φύλου, ηλικίας και άλλων χαρακτηριστικών.
Η δυνατότητα του καθενός και της καθεμίας να έχει λόγο για την ζωή του και τα θέματά του, να διαβουλεύεται και να συναποφασίζει είναι το κεντρικό θέμα του ανθρώπινου πολιτισμού και της ύπαρξής μας.
Η αταξική κοινωνία που ονειρεύτηκαν οι πρωτεργάτες της δεν σημαίνει ότι όλοι και όλες είναι ακριβώς ίδιοι. Σημαίνει ότι δεν διακρίνονται λόγω των διαφορών τους! Άλλωστε όλες σχεδόν οι θρησκείες αναφέρονται στον δικό τους παράδεισο, ένα τόπο αιώνιας ευτυχίας, αγαλλίασης και παρουσίας του Θεού (της απόλυτης δύναμης), όπου πηγαίνουν οι ψυχές των δικαίων μετά θάνατον Παράδεισος εν ζωή; Οι πρωτεργάτες του Μαρξισμού -της κοινωνικής θρησκείας, ήθελαν να γίνει ο Παράδεισος στην σημερινή κοινωνία!
Τι γίνεται σήμερα; Ο καθένας θεωρεί ότι η δύναμη του θα οδηγήσει στην καταβαράθρωση του άλλου που τον ονομάζει και τον θεωρεί αντίπαλο! Φτάσαμε στο δύσκολο σήμερα. Άραγε θυμόμαστε την Ουκρανία; Η χάθηκε μέσα στις επιχειρήσεις στον Περσικό; Μήπως είναι μία ευκαιρία για να πετύχει το σχέδιο ανατροπής συνόρων και να φοβηθούμε τα ξύλα και τις πέτρες που έλεγε ο Αλβέρτος; Θα επιδράσει στις επερχόμενες εκλογές στις ΗΠΑ η όλη δράση των στρατιωτικών τους μέσων; Το φοβάμαι ακούγοντας τις αντιδράσεις στο εσωτερικό.
Στο Ιράν φυσικά η αλλαγή εξουσίας μόνο ηλικιακά διαφέρει. Ο γιος του δικτάτορα ανέλαβε να συνεχίσει το έργο αναζήτησης του δικού του παραδείσου. Και για μας η αναμενόμενη αύξηση των καυσίμων είναι το αφάνταστο μαρτύριο. Θα ανέβει η θερμοκρασία και θα έχουμε κάποια οικονομία, αλλά…
Εμάς μας αφορά κατά τα άλλα; Φυσικά αφού αναφερόμαστε στην ευρεία μας γειτονιά, μας αφορά. Η Κύπρος που δέχεται επιθέσεις και προβλήματα και κινδυνεύει από την πιθανότητα μετακίνησης πληθυσμών δεν μας αφήνει αδιάφορους. Ο κίνδυνος μίας ανάφλεξης είναι αφάνταστα σοβαρός. Μέχρι που;
Φυσικά όπως μέσα σε κάθε χώρα, έτσι και στη δική μας, τα κόμματα αναζητούν δυστυχώς να ξεχωρίσουν και όχι να αναζητήσουν συναινέσεις! Αυτό είναι το δυστύχημα του κομματικού μας συστήματος. Άραγε τι θέλουν τα κόμματα και οι κυβερνήσεις; Τι προτείνουν;
Ελπίζω και εύχομαι να τελειώσει γρήγορα ότι συμβαίνει και να μην αφήσει πολλά ρημάδια. Και να μην μας κάνει να ξεχάσουμε τα δικά μας…
* Δημοσιεύτηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 08.03.2026
