Φτάσαμε στον Μάρτιο, βγήκε ο Φεβρουάριος -ελπίζω χωρίς ιδιαίτερες φασαρίες και προβλήματα. Αρχίσαμε να βαδίζουμε προς την Ανάσταση!
Την Ανάσταση ο καθένας και η καθεμία την αντιλαμβάνεται αλλιώς. Ο Πρόεδρος Τραμπ μετά από συνομιλίες και συμφωνίες θεωρεί ότι θα υπάρξει συμφωνία με το Ιράν. Φυσικά μετά από οφέλη των ΗΠΑ και μεταφορά του κόστους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από την άλλη η Ρωσία θα οριστικοποιήσει την κατάληψη εδαφών της Ουκρανίας. Και έτσι θα αλλάξουν τα σύνορα…
Εμείς από την πλευρά μας ανησυχούμε για αντίστοιχες διεκδικήσεις που ακούμε και μαθαίνουμε. Ελπίζω να μείνουν στο επίπεδο των λέξεων αλλά κανείς ποτέ δεν ξέρει. Σε ένα διεθνές περιβάλλον που βρίσκεται σε κρίση, η αναζήτηση συναίνεσης σε μία χώρα γίνεται με προγραμματικά αιτούμενα και όχι με διατύπωση κατηγοριών με όχημα την προφανή αντίδραση του συνόλου των πολιτών για το δυστύχημα στα Τέμπη που οδηγούν κάθε κόμμα να προσπαθεί να γίνει κύριος αντίπαλος της ΝΔ και της κυβέρνησης.
Ζούμε μία περίεργη περίοδο με προσδοκώμενη αναδιάρθρωση του κομματικού τοπίου στη χώρα μας. Η κυβέρνηση -που πρακτικά δεν έχει αντίστοιχο με αυτήν αντίπαλο- αντιμετωπίζει ποικίλες αντιδράσεις και πιέσεις από τα άλλα κόμματα που προσπαθούν να βρεθούν στη θέση του αντιπάλου.
Δυστυχώς -όπως πολλές φορές- δεν τίθεται το κεντρικό θέμα να αποκτήσουμε επιτέλους ανεξάρτητη διοίκηση που να λειτουργεί με κανόνες χωρίς πελατειακές και διαπλεκόμενες λειτουργίες.
Αν και από το 1828 και τη δολοφονία του Καποδίστρια έχουν αλλάξει πολλά, παραμένει πάντα η προσδοκία τακτοποίησης των «δικών μας παιδιών» σε θέσεις και η προσδοκία ρυθμίσεων που ξεκινούν από την ατομική και όχι από την συλλογική ανάγκη.
Όταν κάθε κόμμα προσπαθεί να προσελκύσει ψηφοφόρους με τις υποσχέσεις και χάρες, όταν ο καθένας και η καθεμία ανταλλάσσει την ψήφο που με προσδοκίες ατομικού οφέλους δεν μπορεί να γίνει τίποτα!
Αυτό είναι το κεντρικό θέμα και δυστυχώς δεν αρκεί ένα μόνο κόμμα -όσο δυνατό και αν είναι- να πετύχει το λεγόμενο Βεμπεριανό Κράτος. Χρειάζεται ευρύτερη συνεννόηση και τήρηση κανόνων και διαδικασιών. Φυσικά υπάρχει και το θέμα της ουσιαστικής αποκέντρωσης! Δηλαδή να αναλάβει τον ρόλο του και ο Δήμος και η Περιφέρεια! Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν συμμετείχε η Αυτοδιοίκηση στις αποφάσεις!
Κατά τα άλλα μέρες που είναι: Ο Τιτανικός βυθίστηκε από την σύγκρουση με παγόβουνο, το Σάμαινα χτύπησε σε υφάλους, στο Μάτι πνίγηκαν και κάηκαν άδικα, στις ΗΠΑ τράκαρε ελικόπτερο με αεροπλάνο! Δυστυχώς πάντα θα γίνονται τραγικά δυστυχήματα. Και φυσικά όποιος και όποια έχει ευθύνη πρέπει να παίρνει υπόψη την πραγματικότητα!
Όπως δεν δικαιούσαι να αφήνεις το αυτοκίνητο διπλοπαρκαρισμένο γιατί δεν έχει πάρκινγκ, να τρέχεις με 100 σε στροφές και δύσκολο δρόμο με τη δικαιολογία «να φτιάξουν τους δρόμους» έτσι δεν την κοπανάς για να πάρεις φαΐ στο παιδί σου.
Έτσι το τοπίο δεν θα αλλάξει. Αν θυμηθούμε το 1989 που όταν όλος ο πλανήτης ζούσε την κατάρρευση του ενός συστήματος διακυβέρνησης εμείς βλέπαμε πρωτοσέλιδα με ξεματιάστρες και καλόγερους θα καταλάβουμε ότι η προτεραιότητά μας είναι η αναζήτηση εσωτερικά και εξωτερικά συναινέσεων και όχι οι αυτάρεσκες μοναδικότητες!
