Γράφει
Μιχάλης Αλεξανδρίδης
Μπήκαμε, κυριολεκτικά και μεταφορικά, στις ράγες του τελευταίου –ελπίζουμε– δράματος γύρω από το Μετρό της Θεσσαλονίκης. Για τις επόμενες τρεις εβδομάδες θα το στερηθούμε, κάτι που ασφαλώς δεν ενθουσιάζει κανέναν. Όμως αυτή τη φορά η ταλαιπωρία έχει έναν ξεκάθαρο σκοπό: να ολοκληρωθούν οι εργασίες που απαιτούνται για την επέκταση προς την Καλαμαριά.
Αν όλα εξελιχθούν όπως τα περιγράφουν ο Χρίστος Δήμας και ο Νίκος Ταχιάος, από τον Αύγουστο οι Θεσσαλονικείς θα μπορούν να φτάνουν στην παραλία της Καλαμαριάς γρήγορα, άνετα και με ασφάλεια. Να απολαμβάνουν τον καφέ τους, το φαγητό τους, τις βόλτες τους και τις καλοκαιρινές βραδιές δίπλα στη θάλασσα χωρίς την αγωνία της κίνησης και της αναζήτησης θέσης στάθμευσης.
Μετά από δεκαετίες αναμονής, καθυστερήσεων, αμφισβητήσεων και ατελείωτων εργοταξίων, το όνειρο φαίνεται πως πλησιάζει στην πραγματοποίησή του. Ένα δύσκολο και σύνθετο έργο που πολλοί κάποτε θεωρούσαν αδύνατο, δείχνει επιτέλους να ολοκληρώνεται.
Όμως ας μην γελιόμαστε. Το Μετρό δεν είναι μόνο οι σήραγγες, οι συρμοί και οι σταθμοί κάτω από τη γη. Το πραγματικό του νόημα είναι να λειτουργεί ως ένα ολοκληρωμένο, σύγχρονο σύστημα μεταφορών που εξυπηρετεί ολόκληρη την πόλη. Και γι’ αυτό απομένουν ακόμη αρκετά να γίνουν πάνω από τη γη.
Η Πόντου, για παράδειγμα, μπαίνει επιτέλους στην τελική ευθεία. Όπως ενημέρωσε η διοίκηση Αράπογλου, το έργο δημοπρατείται και αργά ή γρήγορα η καρδιά της Καλαμαριάς θα αποκτήσει έναν σύγχρονο οδικό άξονα που θα αλλάξει την εικόνα και τη λειτουργία της περιοχής. Ένα έργο-θρύλος, που είπε και η Δήμαρχος στην ημερίδα της «ΜτΚ» που κανείς δεν περίμενε να γίνει και μάλιστα πλήρως χρηματοδοτημένο από το κράτος, αλλά να πού το πέτυχε η δημοτική αρχή.
Την ίδια στιγμή, απαραίτητη παραμένει η σύνδεση της Πόντου με τη Γεωργικής Σχολής. Γιατί διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος το όλο εγχείρημα να αποδειχθεί μισό. Να μη μπορεί το Μετρό να εξυπηρετήσει αποτελεσματικά την Ανατολική Θεσσαλονίκη και να επιβαρυνθεί ακόμη περισσότερο η Καλαμαριά από κυκλοφοριακά βάρη που δεν της αναλογούν.
Ευτυχώς, φαίνεται πως στο Δημαρχείο αντιλήφθηκαν εγκαίρως τους κινδύνους του σχεδιασμού που προωθούσαν κάποια «σαΐνια» του ΟΣΕΘ και κατάφεραν να πείσουν και το Υπουργείο ότι χρειάζονται διορθωτικές κινήσεις πριν δημιουργηθούν νέα προβλήματα αντί για λύσεις.
Άλλωστε (και επιτρέψτε μου την προσωπική αναφορά) μπορεί ο παππούς μου, ο γυμνασιάρχης Κακουλίδης, να υπήρξε σπουδαίος άνθρωπος και να τιμάται δικαίως με το όνομά του σε δρόμο της πόλης, όμως η συγκεκριμένη οδός δεν είναι φτιαγμένη ούτε για ατελείωτες γραμμές λεωφορείων ούτε για οδηγούς που πρέπει να αποδείξουν καθημερινά ότι είναι… survivors για να τη διασχίσουν.
Γι’ αυτό ας κάνουμε εμείς κουράγιο και οι ιθύνοντες... σπριντ. Τρεις εβδομάδες είναι. Αν η ταλαιπωρία αυτή αποτελέσει το τελευταίο βήμα για να λειτουργήσει επιτέλους η επέκταση της Καλαμαριάς και να προχωρήσουν τα συνοδά έργα που χρειάζεται η περιοχή, τότε αξίζει τον κόπο.
Γιατί το ζητούμενο δεν είναι απλώς να έχουμε Μετρό. Είναι να έχουμε ένα Μετρό ολοκληρωμένο, λειτουργικό και χρήσιμο για την καθημερινότητα των πολιτών. Και αν όλα πάνε καλά, φαίνεται πως βρισκόμαστε πιο κοντά από ποτέ στο να το αποκτήσουμε. Μετά από τόσα χρόνια αναμονής, αυτό από μόνο του είναι ένας λόγος για να βλέπουμε το μέλλον με λίγη περισσότερη αισιοδοξία.
* Δημοσιεύτηκε στη «ΜτΚ» στις 31.05.2026
