Γράφει
Μιχάλης Αλεξανδρίδης
Η Καρυστιανού ξεκίνησε, ο Τσίπρας προανήγγειλε και θα ξεκινήσει τυπικά εντός εβδομάδας, ενώ ο Σαμαράς έβγαλε μπροστά «λαγούς» - αναφέρομαι στους πρώην αξιωματούχους της ΝΔ που εκδήλωσαν εγγράφως την πρόθεσή τους να δημιουργήσουν νέο σχήμα με ευθεία αναφορά στις ρίζες του κόμματος- και εισέρχεται στη φάση της ουσιαστικής αξιολόγησης πριν λάβει την οριστική του απόφαση.
Οι δύο στους τρεις αναμενόμενοι, φόρεσαν τις στολές τους και κατέβηκαν στο γήπεδο ενώ ο τρίτος προθερμαίνεται στην πλάγια γραμμή.
Βέβαια, η εκκίνηση των τριών, δεν θα αποσαφηνίσει στην τελική του μορφή το παζλ των μονομάχων ενόψει της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης, καθώς η είσοδος των νέων παικτών, ενδέχεται να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα επιφέρουν αλλαγές και ανακατατάξεις στα υπάρχοντα κόμματα.
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η χώρα έχει εισέλθει σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, με τους αθλητές να έχουν κατεβεί στο στίβο χωρίς να ξέρουν αν ο αγώνας στον οποίο θα αναμετρηθούν είναι τετρακοσάρης (εκλογές Σεπτέμβριο), οκτακοσάρης (Νοέμβριο), χιλιοπεντακοσάρης (Μάρτιος) ή τρεις χιλιάδες μέτρα στιπλ (τέλος μέγιστου ορίου τον Μάιο του 2027).
Ο μόνος που ξέρει το πού θα τοποθετηθεί το νήμα του τερματισμού είναι ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ο οποίος και μόνον εξ αυτού του γεγονότος, αποκτά ένα ακόμη πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών του.
Δεν μπορώ να μπω στο μυαλό του πρωθυπουργού, αλλά όσο και να ψειρίζω τα πράγματα, δεν βλέπω κανέναν λόγο να μην κάνει εκλογές το φθινόπωρο, πέραν του επιχειρήματος ότι θέλει να είναι συνεπής με τον εαυτό του: «Είπα τέλος τετραετίας, θα κάνω εκλογές στο τέλος της τετραετίας». Περνάει το καλοκαίρι όπου όλοι είμαστε χαλαροί και ευχαριστημένοι -διακοπές γαρ- έρχεται η ΔΕΘ με ανακοινώσεις νέων οικονομικών μέτρων και τσουπ εκλογές μέσα σε ένα κλίμα ότι τα καταφέραμε ως εθνική οικονομία πράγμα που επιτρέπει τη λήψη φιλολαϊκών μέτρων…
Όλα τα άλλα στοιχεία, συνηγορούν στο «όσο νωρίτερα τόσο το καλύτερο», καθώς αφενός τα νέα σχήματα Τσίπρα, Καρυστιανού και ίσως Σαμαρά θέλουν χρόνο για να ετοιμαστούν, να παρουσιάσουν θέσεις και να γεμίσουν ψηφοδέλτια, ενώ αφετέρου η κυβέρνηση προϊόντος του χρόνου θα βλέπει τα κοινωνικά προβλήματα να μεγεθύνονται και η δυσφορία των ψηφοφόρων να αυξάνεται.
* Επί της ουσίας τώρα και ανεξαρτήτως του πότε θα γίνουν οι εκλογές, αυτές θεωρώ ότι θα έχουν ενδιαφέρον σε τρία επιμέρους επίπεδα, τρεις διαφορετικές αναμετρήσεις μέσα σε μια κούρσα…
*
* Πρώτο επίπεδο, η αναμέτρηση της Νέας Δημοκρατίας με τον δικό της διπλό πήχη που είναι τοποθετημένος στο 25 και στο 30%. Εξηγούμαι: με πάνω από το 30%, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού και είτε τότε είτε μετά ενδεχόμενες δεύτερες εκλογές που θα του δώσουν λογικά μια νέα ώθηση, θα παραμείνει στο Μαξίμου μόνος του ή έστω με κάποιον …συνεταίρο. Αντίστοιχα, με κάτω από το 25%, η ΝΔ θα απωλέσει το μπόνους των εξτρά εδρών και θα διαμορφωθεί η πεποίθηση ότι βρίσκεται σε αποδρομή. Σε αυτήν την περίπτωση θεωρείται πιθανόν να υπάρξουν ανακατατάξεις στο κυβερνών κόμμα κι ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις.
* Δεύτερο επίπεδο, είναι ο αγώνας για τη δεύτερη θέση ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Η αναμέτρηση αυτή θα αφορά το αν ο πρώην πρωθυπουργός ή ο Νίκος Ανδρουλάκης θα είναι αυτός που θα απειλεί να εκπορθήσει στον Κυριάκο Μητσοτάκη από το Μαξίμου. Παρατηρώ ότι η αρχική επιλογή του Τσίπρα να εμφανιστεί με κεντροαριστερό προφίλ και να εγκαταλείψει τις ακρότητες μέσω του περίφημου ριμπράντιγκ και της δημιουργίας του νέου προσωποπαγούς του κόμματος, δεν του έδωσε ικανοποιητικά αποτελέσματα, πράγμα που τον ώθησε σε επιστροφή σε αριστερές βαθμίδες της πολιτικής κλίμακας και στην επιλογή να διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ και τα λοιπά κόμματα και κομματίδια που από αυτόν προέκυψαν, στην ανάγκη του να βρει στελέχη και ψηφοφόρους. Είχε προηγηθεί βεβαίως η όξυνση της αντιπολιτευτικής ρητορικής του ΠΑΣΟΚ που σκλήρανε τη στάση του απέναντι στην κυβέρνηση θέλοντας να καταλάβει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χώρο και να εξωθήσει των Τσίπρα στο λαϊκισμό και την υποσχεσιολογία.
* Τρίτο επίπεδο, ο αγώνας επιβίωσης των υπολοίπων που θα αναμετρηθούν όπως όλα δείχνουν στα μονοψήφια ποσοστά και κυρίως με το όριο του 3% για είσοδο στη βουλή. Με εξαίρεση το ΚΚΕ που έχει σταθερή εκλογική πελατεία και τον Κυριάκο Βελόπουλο που κατάφερε να αποκτήσει κάποια σταθερά και δεν δείχνει να κινδυνεύει, όλοι οι υπόλοιποι είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
* Ακόμη και η Μαρία Καρυστιανού που εμφανίζεται κάπως ψηλά τώρα, θεωρώ ότι δεν θα αντέξει στις απαιτήσεις της προεκλογικής περιόδου και θα βλέπει διαρκώς την επιρροή της να απομειώνεται. Αυτό είναι λογικό, καθώς ξεκινώντας από την γενική συμπάθεια κι αποδοχή ως τραγική μάνα που αγωνίστηκε για την διαλεύκανση της τραγωδίας των Τεμπών και την απόδοση δικαιοσύνης, φτάνει στην περιορισμένη στήριξη ως αιτούσα την ψήφο μας και υποσχόμενη να αλλάξει την χώρα. Είναι βέβαιος ότι η πορεία της επιρροής της θα είναι φθίνουσα, βλέποντας την αδυναμία της να μιλήσει για πολιτική και τους…περίεργους που μαζεύονται γύρω της βλέποντας την ως κύμα που μπορεί να το καβαλήσουν για να τους οδηγήσει εκεί που θα ήθελαν αλλά δεν μπορούν να φτάσουν. (Μέχρι κι ο Ψωμιάδης δήλωσε παρών)
Όσο για τους άλλους, Σαμαρά, Νατσιό, Κασιδιάρη, Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκη, ΣΥΡΙΖΑ, Πολάκη, Νέα Αριστερά και λοιπούς, ο θεός και η ψυχή τους.
Πρώτα από όλα όμως, η ψήφος μας!
* Δημοσιεύτηκε στη "ΜτΚ" στις 24.05.2026
