Η διαδρομή ενός Έλληνα ιατρού από το Brain Drain στο Brain Regain
Η ιστορία του Πέτρου Πατού και ο επαναπατρισμός των Ελλήνων που εγκατέλειψαν την χώρα
Συγκίνηση, θρήνος και οργή για τα αναπάντητα «γιατί» ήταν τα συναισθήματα που κυριαρχούσαν χθες το βράδυ, Σάββατο στο σταθμό του ΟΣΕ στη Θεσσαλονίκη, την ώρα που είχε γίνει το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη τρία χρόνια πριν.
Γονείς, συγγενείς και φίλοι συγκεντρώθηκαν μπροστά στην είσοδο του σταθμού όπου δεν έφτασαν ποτέ τα παιδιά τους το μοιραίο βράδυ και άναψαν κεριά στην μνήμη των 57 θυμάτων.
«Πήγε 11:10, τέτοια ώρα είχαν ξεκινήσει από την Λάρισα και πλησίαζαν στο σημείο» σκέφτηκε δυνατά οι μητέρες του Γιώργου Παπάζογλου, Δέσποινα Γκανίδου. Στις 23:18, την ώρα της σύγκρουσης όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι των αδικοχαμένων επιβατών φώναξαν δυνατά και επαναλαμβανόμενα «ήτανε έγκλημα!».
Αμέσως μετά, η Δέσποινα Γκανίδου και ο πατέρας της Ελισάβετ Χατζηβασιλείου, Νίκος Χατζηβασιλείου φώναξαν τα ονόματα των 57 θυμάτων και τις ηλικίες τους, με τους συγκεντρωμένους να ανταποκρίνονται με το «παρόν» και το «παρούσα».
Νωρίτερα, εκτός από την Δέσποινα Γκανίδου πραγματοποίησε ομιλία με βαθιά συγκίνηση και η μητέρα της Φραντζέσκας Μπέζα. «Σήμερα στεκόμαστε μετά από τρία χρόνια με σεβασμό και βαθιά θλίψη στη μνήμη των παιδιών που χάθηκαν στο σιδηροδρομικό δυστύχημα» ήταν τα πρώτα της λόγια.
Δέσποινα Γκανίδου και Νίκος Χατζηβασιλείου διαβάζουν τα ονοματεπώνυμα των 57 νεκρών:
Απόσπασμα της ομιλίας της κας Γκανίδου και της μητέρας της Φ. Μπέζα:
