Πρωινός καφές με τον αθλητικογράφο Γιάννη Πάγκο (βίντεο)

Αθλητικός ο σημερινός πρωινός καφές. Λίγο το Μουντιάλ που ξεκίνησε, λίγο η λάμψη που προσφέρει τις τελευταίες ημέρες η αθλητική Θεσσαλονίκη και έτσι ο σημερινός μας καλεσμένος είναι ο αθλητικογράφος Γιάννης Πάγκος.

Κάθε μέρα τον ακούμε στα ερτζιανά από τη συχνότητα του Metropolis και κάθε Δευτέρα τον βλέπουμε να συνδιαλέγεται με τον Ντέμη Νικολαΐδη στη NOVA.

Στην κουβέντα μας θυμήθηκε τις αλάνες επί της οδού Παπάφη, όπου έπαιζε μικρός ποδόσφαιρο και τη φωνή του Γιάννη Διακογιάννη από το Μουντιάλ το 1982, ενώ έκανε και τις προβλέψεις του τόσο για το φετινό Mουντιάλ όσο και για την αθλητική Θεσσαλονίκη, που -όπως λέει- θα ζήσει ξανά τις καλές εποχές της δεκαετίας του ‘90.

Να ξεκινήσουμε από αυτό: πίνεις πρωινό καφέ; Υπάρχει στη ζωή σου;

Ναι, πίνω. Αν βρω και έτοιμο, δηλαδή δεν τον φτιάξω εγώ, αλλά τον αγοράσω. Αλλά πίνω, μου αρέσει και προτιμώ τον σκέτο.

Σκέτο τι;

Φρέντο εσπρέσο σκέτο, με ένα πάγο. Και αυτή είναι η παραξενιά μου, ο ένας πάγος. Γιατί είμαι λίγο θυμωμένος με τα παγόβουνα που βάζουν για παγάκια (γελάει).

Χειμώνα καλοκαίρι αυτό;

Ναι, χειμώνα καλοκαίρι.

Γεννημένος που;

Στη Θεσσαλονίκη.

Το 1972;

Ναι, τον Αύγουστο.

Ποια περιοχή;

Στην αρχή της Παπάφη. Πρόλαβα αλάνες και παίζαμε στις αλάνες. Και πρόλαβα να παίζουμε απέναντι στις άλλες γειτονιές και να γίνονται τα ντέρμπι των ονείρων μας. Ήμουν θυμωμένος επίσης, με τα πάρκα, με τα πράσινα και με τα γκαζόν που δεν μας αφήνανε να παίζουμε. Και ερχόταν και σφυρίζανε. Αν δε σφυρίζανε αυτοί, που τη δουλειά τους κάνανε οι άνθρωποι και κάποιοι τους έλεγαν να το κάνουν, η Ελλάδα θα έπαιρνε EURO πολύ πριν το 2004. Αν, δηλαδή, η γενιά της αλάνας έπαιζε σε χορτάρι.

Στο σπίτι πως ήταν; Η οικογένεια, ο μπαμπάς, η μαμά;

Ο μπαμπάς είχε γραφείο μεταφορών. Η μαμά δούλευε σε ένα χρυσοχοείο, αλλά μετά αφοσιώθηκε περισσότερο στο σπίτι.

Αδέλφια;

Ναι, μία αδερφή μικρότερη.

Σχολείο πού πήγες;

Εδώ στο κέντρο. Στην αρχή το δημοτικό ήταν στην Παπάφη και μετά στο κέντρο.

Ο αθλητισμός υπήρχε πάντα στη ζωή σου;

Ναι, μου άρεζε πολύ. Θεωρώ κι εγώ ότι είμαι ένας από αυτούς που τους αδίκησε το σύστημα και δεν έκαναν μεγάλη καριέρα.

Σε τι άθλημα;

Στο ποδόσφαιρο. Το πίστευα αυτό μέχρι που έπαιξα δίπλα σε κανονικούς ποδοσφαιριστές και κατάλαβα ότι δε θα μπορούσα να κάνω περισσότερα πράγματα.

Τι θέση έπαιζες;

Ήμουνα ένα box to box χωρίς να υπάρχει τότε ο όρος. Δηλαδή, δεν ήξερα ότι είμαι box to box, αλλά μετά (γελάει) που έγινε γνωστός αυτός ο όρος κατάλαβα ότι αυτό ήμουνα. Box to box.

Δηλαδή, 6άρι και 8άρι;

Οδηγάω την μπάλα, που λένε τώρα οι προπονητές. Έκοβα.

Και έκανες και παιχνίδι;

Και αριστεροπόδαρος. Νομίζω γενικά ότι οι τεχνίτες είναι και αριστεροπόδαροι. Οι άλλοι, τουλάχιστον. Εγώ όχι.

Αθλητικογραφία ή δημοσιογραφία προτιμούσες; Ή τα αθλητικά ήταν πάντα η αγάπη σου;

Αθλητικά, πάντα. Αλλά μου άρεσε, το θυμάμαι σαν εικόνα αυτό, να πιάνω μια μεγάλη εφημερίδα, μεγάλη σε σχήμα εννοώ, όπως ήταν η Μακεδονία και η Θεσσαλονίκη, να την ρίχνω κάτω στο πάτωμα και να βουτάω κυριολεκτικά και μεταφορικά στις σελίδες της. Δηλαδή, η κίνηση ήταν βουτηχτή, αλλά και ουσιαστική.

Γήπεδο σε ποιο πήγαινες;

Σε όλα.

Σε όλα;

Ναι. Και στου Απόλλωνα Καλαμαριάς, βέβαια. Γιατί πρόλαβα πολύ έντονα τον Απόλλωνα Καλαμαριάς, με Χάρρυ Κλυνν. Και πήγαινα στην Καλαμαριά, στο Χαριλάου, αλλά και στο Καυταντζόγλειο και την Τούμπα. Και φυσικά σε όλα τα κλειστά, παντού.

Πιο καλός αθλητής μάλλον, παρά μαθητής, θα ήσουν;

Κοίτα, μαθητής δεν λέω ότι ήμουν και ο καλύτερος. Πέρασα στο πανεπιστήμιο στη Φιλοσοφική, απλά δεν την τελείωσα. Ήμουν Ιστορικό- Αρχαιολογικό, αλλά -Δόξα τω Θεώ- πήγε καλά η δουλειά από νωρίς και πέντε μαθήματα πριν το τέλος το άφησα.

Πρώτη δουλειά;

Δημοτικό ραδιόφωνο Καλαμαριάς, 9,34.

Ραδιόφωνο, δηλαδή.

Ναι. Και Αργώ μετά. Τηλεόραση.

Από εκεί ξεκίνησε και η πορεία σου στην τηλεόραση;

Ναι. Βέβαια η τηλεόραση μπορεί αυτό να μην το έμαθε (γελάει). Ίσως να το κατάλαβε πολύ αργότερα η τηλεόραση ότι κάνω τηλεόραση. Αλλά εγώ έλεγα ότι κάνω τηλεόραση από την αρχή.

Γραπτή δημοσιογραφία;

Κάποια κείμενα έδινα στην αρχήν στην εφημερίδα Θεσσαλονίκη για τα ερασιτεχνικά και σε μια εφημερίδα που κράτησε λίγο και λεγόταν «η Ελλάδα σήμερα». Και μετά όταν βγήκε το Sportime του Ανδρουλιδάκη, με έναν πεφωτισμένο άνθρωπο, τον Χάρη τον Ξύδη ως διευθυντή, ήμουν εκεί. Στο γραφείο της Θεσσαλονίκης και με επικεφαλής τον Βασίλη Μάστορα.

Και έκανες ρεπορτάζ Ηρακλή;

Έκανα ρεπορτάζ Ηρακλή και Απόλλωνα Καλαμαριάς. Και γενικά και ποδόσφαιρο και μπάσκετ.

Τι σε τράβηξε στη δημοσιογραφία;

Στην αρχή η αγάπη για τον αθλητισμό. Ότι μπορούσα να βλέπω από τόσο κοντά πράγματα και από αυτή τη σκοπιά. Αλλά από ένα σημείο και μετά οι ιστορίες όλων αυτών των πρωταγωνιστών, των αθλητών, μου άρεσαν πάρα πολύ. Και εκεί ήθελα να παίζω. Να παίζω και εγώ μαζί τους.

Έκανες και ραδιόφωνο και τηλεόραση και εφημερίδα. Η κλίση σου που είναι;

Είναι διαφορετικά πολύ. Σήμερα αγαπάς το ραδιόφωνο την ώρα που είσαι για αυτό το λόγο. Απλά νιώθω κι εγώ ότι έτσι είναι: επειδή προλάβαμε και εσύ και εγώ να περάσουμε από την εφημερίδα, όπως ήταν τότε, νομίζω ότι εκεί μαθαίνεις τη δημοσιογραφία σε μία άλλη μορφή. Που δεν μπορεί να σου την δώσει το ραδιόφωνο και η τηλεόραση. Κι αυτό είναι πολύτιμο αγαθό. Το κουβαλάς μετά.

Το ραδιόφωνο είναι λίγο πιο άμεσο. Τώρα είσαι στο Μetropolis κάθε μέρα με τον Γιώργο Ζαΐρη από τις 11 μέχρι τη 1

Ναι. Το ραδιόφωνο είναι ένα πολύ άμεσο. Και στο ραδιόφωνο θα πρέπει να αποβάλλεις έναν καθωσπρεπισμό που μπορεί να έχει ο γραπτός σου λόγος. Και θα πρέπει να γίνεις λίγο πιο οικείος στον ακροατή. Για να γίνεις η παρέα του.

Η συνεργασία σου με τη NOVA πόσα χρόνια είναι;

Σίγουρα μια δεκαετία. Πριν τη NOVA και μετά την Αργώ, ήταν ο ΣΚΑΙ και ο ΑΛΦΑ. Όταν είχε το πρωτάθλημα ο ΣΚΑΙ είχαμε τον Χάρη Αλευρόπουλο ως διευθυντή αθλητικού τμήματος. Εκεί ο Χάρης δεν φοβήθηκε να ρίξει στα βαθιά μικρά παιδιά, νεαρής ηλικία. Εις εξ αυτών και εγώ.

Εσύ με ποιον αθλητικογράφο μεγάλωσες ως εικόνα; Με τον Γιάννη Διακογιάννη ή αργότερα με κάποιον άλλο;

Ναι, σίγουρα με Διακογιάννη. Πρώτο Μουντιάλ που θυμάμαι είναι το 1982 στην Ισπανία.

Αυτό θυμάσαι; Το 1982 με την Ιταλία;

Πολύ καλά. Και τότε ταυτίστηκα πάρα πολύ, χωρίς να μπορώ να το αποκωδικοποιήσω, με τη γοητεία του Διακογιάννη σε αυτό που έκανα.

Ποια ήταν η γοητεία του;

Νομίζω οι εικόνες που δημιουργούσε με το λόγο του. Που συμπλήρωναν τις εικόνες που έδινε η τηλεόραση. Δηλαδή, ενώ περιέγραφε την εικόνα η τηλεόραση, ο Διακογιάννης σου έδινε άλλα δύο πράγματα σχεδόν ταυτόχρονα και ξαφνικά έμπαινες σε μια τρίτη διάσταση. Αυτό ήταν μοναδικό.

Πρώτο Μουντιάλ που θυμάσαι ήταν αυτό το 1982. Το πιο καλό Παγκόσμιο Κύπελλο ποιο ήταν;

Λόγω Μαραντόνα σίγουρα το 1986. Ναι, ήταν πολύ έντονο αυτό. Ναι, και στην Ιταλία. Δεν έχω ξεπεράσει ποτέ όσα χρόνια και αν περάσουνε την προσωπική ιστορία του Σκιλάτσι. Πώς βρέθηκε ξαφνικά τόσο ψηλά μέσα στους προβολείς και μετά ψάχναμε να δούμε τι έγινε.

Και που βρέθηκε μετά.

Ναι. Σίγουρα κάτι έκανε ο άνθρωπος. Όχι τόσο σπουδαίο. Αλλά οι ήρωες της μιας βραδιάς είναι αυτό που μου άρεσε πολύ.

Όλα αυτά τα χρόνια γνώρισες ανθρώπους. Η δημοσιογραφία είναι και οι άνθρωποι των συνεντεύξεων. Ποιος σου έχει μείνει πιο έντονα;

Κοίτα, θα πρέπει να δώσω σίγουρα τα credits στον Κυριάκο Θωμαΐδη που με πίστεψε πάρα πολύ, όταν ήμουν μικρός. Και ο Βασίλης Μάστορας. Επίσης ήταν συναρπαστικό όταν ανακάλυπτα το πολυεπίπεδο του Ντίνου Καραμητρούση, με τον οποίον ήμασταν στο ίδιο γραφείο. Και επίσης θεωρώ ότι τα ελληνικά του Μάκη Βοϊτσίδη ή του Στέλιου Γρηγοριάδη είναι τοπ. Και μιλώ γι’ αυτούς που γνώρισα εγώ. Δεν λέω ότι είναι μόνο αυτοί, αλλά είναι σημαντικοί.

Από ανθρώπους ή στιγμές του αθλητισμού; Τι θα ξεχώριζες; Στιγμές που σου έμειναν στο μυαλό.

Δεν ξέρω, αν αυτό είναι διαστροφικό, αλλά περισσότερο θυμάμαι τα λάθη που έκανα ως στιγμές. Δηλαδή, δεν πειράζει, αλλά δεν ντρέπομαι για αυτή την ιστορία. Εκείνη την ώρα ντράπηκα πολύ.

Τι συνέβη;

Ήταν ένα καλοκαίρι που επιτράπηκε η τρίτη αλλαγή στο ποδόσφαιρο. Μέχρι τότε ήμασταν στις δύο αλλαγές. Και ήμουνα στην περιγραφή ενός παιχνιδιού στην Βουλγαρία. Δε θυμάμαι αν ήταν Λέφσκι ή Σλάβια Σόφιας, όμως πάντως σίγουρα έπαιζε ο Ολυμπιακός. Και είναι το καλοκαίρι που έχει πάρει τον Γιουσκόβιακ. Εγώ δεν ξέρω πώς, δεν είχα μάθει ότι επιτράπηκε η τρίτη αλλαγή. Και κάνει τις δύο αλλαγές ο Σταύρος Διαμαντόπουλος, ο προπονητής του Ολυμπιακού και ο Γιουσκόβιακ ήταν στον πάγκο και συνέχιζε την προθέρμανση. Και εγώ, δυστυχώς μεγαλόστομα, είπα στον αέρα ότι θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε το ντεμπούτο του Γιουσκόβιακ. Βέβαια, μετά ο Γιουσκόβιακ συνέχιζε την προθέρμανση.

Και μπήκε.

Εγώ θεωρούσα ότι συνέχιζε γιατί ήταν μια περίοδο προετοιμασίας και ίσως ήθελε να αναπληρώσει κάποια χαμένα σπριντ του πρωινού. Έ, μετά όταν μπήκε ως αλλαγή, ήρθε ένας συνάδελφος και μου λέει ότι επιτρέπονται πλέον τρεις αλλαγές. Αυτό μου είχε μείνει πάρα πολύ. Μου έμεινε γιατί, ακόμη και στη στιγμή που είσαι σίγουρος ή νιώθεις πολύ καλά, επειδή δημοσίως εκτίθεσαι σε ότι κάνεις, πάντα θα έρθει ένα απρόσμενο που μπορεί να σε γκρεμοτσακίσει. Αν μου έλεγες εκείνη τη στιγμή ότι θα την πατούσα έτσι, δε θα σε πίστευα. Αλλά ήταν ένα πολύ μεγάλο μάθημα και το θυμάμαι πολύ έντονα.

Η πιο ωραία στιγμή που σου έχει μείνει;

Ωραία στιγμή; Σίγουρα η άφιξη των Ολυμπιονικών που είχαμε εδώ στη Θεσσαλονίκη. Όταν ήρθαν τα παιδιά, δηλαδή η Τασούλα, η Βούλα, ο Μελισσανίδης, οι διαδοχικοί Ολυμπιακοί αγώνες ή όταν έρχονταν τα παιδιά της Άρσης Βαρών. Θυμάμαι τον Βαλέριο Λεωνίδη. Με τον Βαλέριο έχουμε δώσει κάποια στιγμή ένα ραντεβού για μια συνέντευξη στο ξενοδοχείο ABC και μας περίμενε στην ρεσεψιόν. Φτάνουμε με τον συνάδελφο τον τεχνικό και ο ίδιος ο Βαλέριος, Ολυμπιονίκης ον, προθυμοποιήθηκε να σηκωθεί να πάρει αυτός τον τρίποδα για να τον ανεβάσει. Θα μου πεις βέβαια αυτό ήταν ένα πούπουλο για τον Βαλέριο, αλλά αυτές οι στιγμές μου έχουν μείνει πολύ έντονα.

Τώρα το Μουντιάλ το βλέπεις φαντάζομαι. Πώς το κρίνεις;

Κοίτα, επειδή το προηγούμενο του Κατάρ ήταν το πρώτο που έγινε χειμώνα, έλεγα ότι μάλλον θα την πατήσουμε και θα μας φανεί κάτι πολύ ξένο. Στο τέλος ένιωσα ότι έζησα ένα από τα πιο δυνατά Μουντιάλ της ζωής μου. Αυτό γιατί το λέω; Γιατί τώρα νιώθω ότι μου είναι ξένο όλο αυτό το Μουντιάλ σήμερα με τις 48 ομάδες. Δεν προλαβαίνω να αναπνεύσω και πάμε στα επόμενα παιχνίδια. Ή δεν προλαβαίνει και ο παίκτης να αναπνεύσει. Πριν τρεις εβδομάδες έπαιζαν τελικό Champions League και τώρα Μουντιάλ. Ακόμη δεν έχω συνηθίσει με αυτό.

Είναι πολλές οι ομάδες, δηλαδή;

Ναι, ακόμη δεν το έχω συνηθίσει. Βέβαια στο τέλος μπορεί να προκύψει ένα Μουντιάλ που θα είναι πολύ καλό. Αλλά δεν το έχω συνηθίσει αυτό και νιώθω ότι κάνουμε πλέον τα πάντα για να μιλήσει πάρα πολύ έντονα η εικόνα. Δηλαδή, έχουμε εικόνες από παντού. Στα social media ανεβαίνουν συνέχεια πράγματα. Δυσκολεύεσαι να κάνεις focus σε κάτι. Σου έχουν ιστορίες από παντού. Ιστορίες παιχτών. ένα πλάνο υπέροχο, που όλα από μόνα τους είναι πανέμορφα. Αλλά αν κάνω τρία βήματα πίσω και προσπαθήσω να εστιάσω κάπου, λίγο με δυσκολεύει.

Υπάρχει κάτι που κάνεις focus ήδη; Εκτός από ότι δεν υπάρχει focus.

(γελάει) Δεν έχω δει όλες τις ομάδες ακόμη.

Γεμάτα γήπεδα πάντως.

Α, ναι. Γεμάτα. Απλά, δε μου αρέσει όταν ο αθλητισμός γίνεται βαλβίδα αποσυμπίεσης στα προβλήματα που μπορεί να έχει ο καθένας στην καθημερινότητά του. Και σου λένε: «εντάξει, θα δεις μπάλα το βράδυ και θα ξεχαστείς». Καλό είναι φυσικά αυτό, είναι διέξοδος ο αθλητισμός. Απλά, νιώθω ότι το κάνουν πλέον λίγο με το στανιό.

Φαβορί υπάρχει;

Εγώ θέλω να το πάρει η Αγγλία. Δεν ξέρω αν είναι φαβορί. Ας το πάρει η Αγγλία και με Γερμανό προπονητή. Και εμείς με Γερμανό προπονητή μια χαρά πράγματα είχαμε κάνει.

Και τώρα με το VAR δεν έχει περίπτωση αδικίας για να το χάσει η Αγγλία.

(Γελάει). Τώρα με το VAR θα ξέρουμε σίγουρα, αν περάσει η μπάλα τη γραμμή ή όχι.

Τι θα άλλαζες στη διοργάνωση; Λιγότερες ομάδες;

Θα πήγαινα σε λιγότερες ομάδες. Αλλά θα μου πεις, αν είχαμε λιγότερες ομάδες πώς θα γράφανε την ιστορία τους η Αιτή, το Κουρασάου και το Πράσινο Ακρωτήρι που ήδη μας χαρίσανε και ωραίες στιγμές; Αν θα άλλαζα κάτι, θα ήταν αυτό. Το άλλο βέβαια έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Εννοώ να αλλάξεις τους παίχτες για να τους αφήσεις να παίζουν με τη φαντασία τους. Τώρα είναι πολύ τα πράγματα...

…στιλιζάρισμένα.

Ναι, πολύ.

Τακτικά.

Τακτικά, έχει πολύ τακτική.

Πάμε στη NOVA. Με τον Ντέμη Νικολαΐδη πόσα χρόνια είστε μαζί στην εκπομπή;

Μια πενταετία.

Δείχνεται ένα ταιριαστό τηλεοπτικό ζευγάρι.

Ναι. Είναι για μένα υπερόπλο.

Υπερόπλο. Δηλαδή;

Γιατί έχει κάτι το οποίο δεν το αγοράζεις. Δεν μπορείς να αγοράσεις την αξιοπιστία εύκολα. Πρέπει να την κερδίσεις. Δηλαδή, ξέρεις την αγάπη του για την ΑΕΚ και ότι μπορεί να μιλάει -που το κάνει δημόσια -σε πρώτο πληθυντικό. Όταν ο Ντέμης αναλύει ένα παιχνίδι, μπορεί να πει ότι σήμερα δεν παίξαμε καλά. Αν το πω εγώ για κάποιον, θα πει ο άλλος: «Ωπ, κάτσε ρε μεγάλε, δεν κρατάς τα στοιχειώδη. Δηλαδή τις αποστάσεις». Ο Ντέμης όμως έχει κερδίσει την αξιοπιστία. Και ξέρουν όλοι ότι αυτό που θα πει είναι για τον ίδιο δίκαιο και είναι η άποψή του. Και είναι υπέροχο αυτό το πράγμα. Και είναι δοτικός, είναι γενναιόδωρος. Δεν θα πει ποτέ ότι «τώρα μιλάω εγώ, εσύ κάτσε στην άκρη». Ίσα ίσα θα σε βάλει στην εικόνα.

Δημοκρατικός, δηλαδή.

Πολύ. Και από τους ποδοσφαιριστές που έχω γνωρίσει, δε λέω ότι είναι ο μόνος, αλλά σίγουρα από τους λίγους που διαβάζει συνέχεια βιβλία. Το θέλει, το ζητάει. Του είναι απαραίτητο αυτό, η γνώση.

Πόσες μεταδόσεις έχεις κάνει;

Α, δεν ξέρω.

Δεν τις μετράς. Πώς προετοιμάζεσαι γι΄ αυτές ή πηγαίνεις έτσι;

Όχι, προετοιμάζεσαι σίγουρα. Και μετά από αυτό με τις τρεις αλλαγές...

Σου αρέσει και η στατιστική.

Μου αρέσει η στατιστική, αν και μπορεί να εκνευρίζω κάποιους με τη συχνότητα. Δηλαδή, μπορεί να μην έχω ισορροπία, όταν βάζω στατιστικά σε ένα παιχνίδι και ζητώ συγγνώμη γι' αυτό. Προετοιμάζεσαι, αλλά... Αυτό για μένα είναι το μυστικό. Δηλαδή, μπορεί να διαβάζεις δέκα πράγματα και να μην πεις κανένα από τα δέκα. Αν το παιχνίδι σε πάει αλλού, δε χρειάζεται να μάθουμε, όπως δυστυχώς το κάνω, ότι εσύ έχεις διαβάσει δέκα πράγματα.

Θέλει το συγκεκριμένο εκείνη τη στιγμή.

Ναι. Και ας μη μάθει ποτέ κανείς ότι είσαι διαβασμένος.

Η στατιστική είναι πλέον βασισμένη σε βιβλία, είναι στο μυαλό σου ή το βρίσκεις πλέον στο ίντερνετ όπου όλα τα μαθαίνες;

Κοίτα, σίγουρα το ίντερνετ είναι όπλο. Αν την ώρα της μετάδοσης είσαι σε ένα γήπεδο με 25 χιλιάδες κόσμο, δεν θα υπάρχει ίντερνετ. Όσο γρήγορες γραμμές και να έχει, μπορεί να μπουν όλοι. Οπότε μπορεί να σε προδώσει. Ποτέ δε θα σβήσει το χαρτί και το στιλό για μένα.

Θεσσαλονίκη. Πώς την βλέπεις; Αθλητικά καταρχήν και ποδοσφαιρικά...

Αθλητικά νομίζω ότι τώρα ζούμε ατμόσφαιρα δεκαετίας του ‘90. Νιώθεις ότι έρχεται από παντού ένα κύμα: ποδόσφαιρο, μπάσκετ, ομάδες. Αυτό είχαμε να το ζήσουμε χρόνια, νομίζω από το ‘90. Άρα, πάμε τέσσερις δεκαετίες πίσω.

Εννοείς ποδόσφαιρο: με Ηρακλή, Άρη και ΠΑΟΚ.

Ναι.

Και μπάσκετ, την αναγέννηση, όπως φαίνεται, του Άρη, αλλά και την ενίσχυση του ΠΑΟΚ.

Και την επιστροφή του Ηρακλή στην Α1, από πέρσι βέβαια, αλλά αυτή είναι η δεύτερη σεζόν. Ο ΠΑΟΚ και ο Άρης έφεραν προπονητές που είναι επιπέδου Ευρωλίγκα χωρίς να παίζουν Ευρωλίγκα. Ασχέτως που αύριο μπορεί να παίξουν. Αλλά αυτή τη στιγμή δεν μπορείς να πείσεις εύκολα έναν προπονητή «ευρωλιγκάτο» να έρθει.

Και τώρα έχεις Σπανούλη και Τρινκιέρι στη Θεσσαλονίκη.

Και έχουν οι ομάδες και ισχυρές διοικήσεις. Ενώ και στο ποδόσφαιρο υπάρχει ανταγωνισμός. Και ο Απόλλων Καλαμαριάς ανέβηκε στη Β’ Εθνική. Εννοείται.

Το ξεχνάμε.

Νιώθω ότι η πόλη ζει ξανά σε επίπεδο αθλητισμού τη δεκαετία ‘90 ξανά. Απλώς θα ήθελα έτσι, σα μια ευχή, η πόλη να ξεφύγει από το εμπόριο της αδικίας, στο οποίο η ίδια έβαζε τον εαυτό της δεκαετία ‘90.

Εννοείς απέναντι στην Αθήνα;

Απέναντι στην Αθήνα. Εγώ δε λέω ότι δεν υπήρξαν αδικίες. Αδικίες υπάρχουν παντού. Απλά νιώθω ότι η Θεσσαλονίκη το εμπόριο της αδικίας το εκτόξευσε. Όπου δεν τα καταφέρναμε σε κάτι, αντί να ψάξουμε να βρούμε το γιατί δεν τα καταφέρναμε, λέγαμε: αδικούμασταν. Λες και η Αθήνα με το που ξημέρωνε σηκωνόταν το πρωί και έλεγε πώς θα αδικήσω σήμερα τη Θεσσαλονίκη.

Ένα ερώτημα που δεν ξέρω αν απαντιέται εύκολα είναι ο φανατισμός. Πώς θα μπορούσε να μετριαστεί; Είδαμε πέντε ωραίους αγώνες στο μπάσκετ, από τους οποίους όμως τελικά αυτό που έμεινε δεν ήταν η νίκη του Ολυμπιακού, αλλά το μπουνίδι που έπεσε στη φισούνα. Υπάρχει περίπτωση να δούμε πιο ευρωπαϊκές εικόνες στην Ελλάδα;

Δεν ξέρω. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξος για αυτό. Και δεν είμαι πολύ αισιόδοξος γιατί με χαρακτηριστική ευκολία αλλάζουμε τα κουστούμια. Δηλαδή, στην Ευρώπη ο ίδιος άνθρωπος, εγώ ας πούμε, ακόμη και όταν οδηγάω ή όταν περνάω τη διάβαση των πεζών, είμαι άλλος άνθρωπος. Ακόμη και τώρα, εν έτει 2026, γυρίζει κάποιος και στην Ευρώπη και μπορεί να σου πει ότι εκεί σταματάνε στις διάβασες πεζών. Το 1980 αυτό ήταν ενδιαφέρον, αλλά τώρα είμαστε στο 2026. Έξω είμαστε όλοι μια χαρά, εδώ όταν γυρίζουμε γινόμαστε άλλοι άνθρωποι. Επίσης θα ήθελα, δοθείσης της ευκαιρίας, επειδή είχαμε τα ντέρμπι και βλέπαμε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό στο μπάσκετ. Αν αύριο προχωρήσει το αναγεννησιακό του μπάσκετ στη Θεσσαλονίκη για το οποίο λέγαμε και κουβαλήσει μαζί του αυτό τον φανατισμό, ε θα σημαίνει ότι μάλλον δεν θα έχουμε καταφέρει τίποτα.

Πάμε στον ιδιώτη Γιάννη Πάγκο. Στον ελεύθερο χρόνο τι κάνεις;

Μου αρέσει η γυμναστική. Δεν μου αρέσει να κάθομαι. Παλιά στη δημοσιογραφία για να βρεις μια πληροφορία έπρεπε και εγώ δεν ξέρω τι να κάνεις, αλλά τότε υπήρχαν οι φωτισμένοι δημοσιογράφοι που σου έλεγαν τι γίνεται στην άλλη άκρη του κόσμου -και ήταν και αξιόπιστοι -, έ, τώρα δεν δέχομαι να υπάρχει τόση πληροφορία τριγύρω. Γι’ αυτό και στον ελεύθερο χρόνο μου ψάχνω να την βρω.

Άρα, ψάχνεις πολύ.

Μου αρέσει να ψάχνω την πληροφορία.

Υπάρχει κάτι με το οποίο χαλαρώνεις;

Η μουσική με χαλαρώνει.

Τι μουσική;

Και τα rhythm’n’blues μου αρέσουν και η τζαζ. Όλα θα τα ακούσω

Πιο πολύ ξένα, δηλαδή;

Ναι, περισσότερο ξένα.

Υπάρχει αγαπημένο τραγούδι;

Ναι, Ελληνικό θα πω όμως. Το «Έλα στο όνειρο μου» με τους Κατσιμιχαίους.

Έχεις κάποιο μότο στη ζωή σου, κάτι που ακολουθείς ή μια φράση που σε χαρακτηρίζει;

(Σκέφτεται). Δεν μου αρέσει να μετράω τις καλές στιγμές. Μου αρέσει να θυμάμαι τα λάθη.

Αυτό για σένα περισσότερο.

Για μένα. Άμα μου το έλεγε ότι το κάνει κάποιος, θα το έλεγα: ξεκόλλα.

Θέλεις να ψάχνεις, να βρίσκεις και να διορθώνεσαι.

Ναι, αυτό. Επειδή μου αρέσει η αυτοβελτίωση. Δεν βρίσκω άλλον τρόπο. Αγαπώ το να ψάχνεις να βρεις. Ναι, και να θυμάμαι τα λάθη μου.

Για το τέλος έχουμε την ερώτηση με το μαγικό ραβδί. Αν το είχες τι θα άλλαζες στον ελληνικό αθλητισμό που δεν αλλάζει εύκολα;

Μακάρι να το είχα. Αν μπορούσα να αλλάξω κάτι, γιατί νομίζω ότι χρειάζεται μαγικό ραβδί για να αλλάξει αυτό, είναι να θυμόμαστε πάντα ότι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές είναι αυτοί που παίζουν. Δηλαδή, ο ποδοσφαιριστής, ο μπασκετμπολίστας, οι βολεϊμπολίστας, ο οποιοσδήποτε. Γιατί τριγύρω, γύρω από το άθλημα και γύρω από το παιχνίδι, είναι λογικό να υπάρχει πολύς κόσμος, οι οποίοι όμως κακώς θέλουν να πάρουν το ρόλο του πρωταγωνιστή από τους πραγματικούς πρωταγωνιστές. Αυτό θα άλλαζα. Θα τους έκανα αυτούς, όπως πρέπει να είναι βέβαια και δε θα έπρεπε να χρειάζεται κανείς γι’ αυτό το μαγικό ραβδί, πραγματικούς πρωταγωνιστές.