Γράφει
Παύλος Αβραμόπουλος
«Η είδηση ότι άνθρωποι του Όρμπαν ενημερώνουν τη Μόσχα για τις συνεδριάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου σε κάθε λεπτομέρεια δεν θα έπρεπε να προκαλεί έκπληξη». Η φράση του Ντόναλντ Τουσκ, λίγες εβδομάδες πριν από τις ουγγρικές εκλογές, αποτύπωνε με τον πιο καθαρό τρόπο το κλίμα καχυποψίας που είχε διαμορφωθεί στην Ευρώπη. Στην ουσία ο Ντόναλντ Τουσκ αποτύπωνε με την περιγραφή αυτή την απόσταση που είχε δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια ανάμεσα στη Βουδαπέστη και τον ευρωπαϊκό πυρήνα.
Το εκλογικό αποτέλεσμα, με την ήττα του Όρμπαν και την επικράτηση του Πέτερ Μαγιάρ, κλείνει έναν πολιτικό κύκλο δεκαέξι ετών. Και ταυτόχρονα ανοίγει έναν νέο, με μεγάλες προσδοκίες αλλά και ακόμα μεγαλύτερες δυσκολίες.
Η νίκη του Μαγιάρ είναι σημαντική. Είναι σημαντική επειδή ανατρέπει μία ισχυρή και εδραιωμένη εξουσία και κυρίως γιατί δείχνει ότι, ακόμη και σε περιβάλλοντα όπου οι θεσμοί έχουν πιεστεί και η δημόσια σφαίρα έχει περιοριστεί, η πολιτική αλλαγή παραμένει εφικτή. Είναι μία ένδειξη ότι η δημοκρατική εναλλαγή δεν έχει χαθεί από τον ευρωπαϊκό χάρτη.
Ωστόσο, η αλλαγή προσώπων δεν συνεπάγεται αυτόματα και αλλαγή συνθηκών.
Τα χρόνια διακυβέρνησης Όρμπαν άφησαν ένα βαθύ αποτύπωμα στο εσωτερικό της χώρας. Οι παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη, η πίεση προς τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, η αναδιάταξη των θεσμών με τρόπο που ενίσχυε την εκτελεστική εξουσία, έχουν διαμορφώσει ένα περιβάλλον που δεν ανατρέπεται εύκολα. Η αποκατάσταση της θεσμικής ισορροπίας απαιτεί χρόνο, συνέπεια και πολιτική βούληση.
Το ίδιο ισχύει και για τις σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η Ουγγαρία βρέθηκε επανειλημμένα σε τροχιά σύγκρουσης με τις Βρυξέλλες, είτε για ζητήματα κράτους δικαίου, είτε για τη στάση της απέναντι στη Ρωσία. Η δυσπιστία που καλλιεργήθηκε δεν είναι εύκολο να εξαφανιστεί από τη μία μέρα στην άλλη. Η επαναπροσέγγιση θα χρειαστεί σαφή βήματα, αποδείξεις αξιοπιστίας και μία σταθερή επιλογή ευρωπαϊκής κατεύθυνσης.
Ο Πέτερ Μαγιάρ καλείται, επομένως, να διαχειριστεί μία διπλή πρόκληση. Από τη μία, να επαναφέρει την εμπιστοσύνη στο εσωτερικό της χώρας, ενισχύοντας τη λειτουργία των θεσμών και αποκαθιστώντας την αίσθηση κανονικότητας. Από την άλλη, να επανατοποθετήσει την Ουγγαρία μέσα στην Ευρώπη ως έναν αξιόπιστο εταίρο.
Καμία από τις δύο αυτές αποστολές δεν είναι εύκολη. Και καμία δεν μπορεί να επιτευχθεί άμεσα.
Η εκλογική νίκη είναι η αρχή. Όχι το τέλος.
Γιατί η δημοκρατία δεν κρίνεται μόνο στις κάλπες, αλλά και στην ικανότητα των θεσμών να λειτουργούν, των ισορροπιών να τηρούνται και της εμπιστοσύνης να αποκαθίσταται.
Η Ουγγαρία έκανε ένα σημαντικό βήμα. Τώρα ξεκινά το πιο δύσκολο κομμάτι: να μετατρέψει την πολιτική αλλαγή σε ουσιαστική αποκατάσταση.
Και αυτό είναι ένα στοίχημα που δεν αφορά μόνο τη Βουδαπέστη, αλλά συνολικά την Ευρώπη.
*Δημοσιεύθηκε στη «ΜτΚ» στις 19.04.2026
