Μέμος Μπεγνής: Δεν μπορείς να αγαπάς έναν άνθρωπο και να τον ευνουχίζεις

Ένα ζευγάρι που θέλει να κάνει οικογένεια αλλά έχει οικονομικά προβλήματα. Ένας γιος… μαμάκιας, μία σύζυγος με μπόλικη υπομονή και μία πεθερά παρεμβατική που εισβάλει στο σπίτι και τα κάνει όλα άνω κάτω. Αυτές τις οικείες σε πολλούς σχέσεις θέτει στο μικροσκόπιο η «Μαύρη Γαλότσα», η κωμωδία σε κείμενο και σκηνοθεσία της Βάσιας Αργέντη που ήρθε για λίγες ημέρες στη Θεσσαλονίκη.

«Πρόκειται για την κλασική ελληνική οικογένεια που δυστυχώς υπάρχει ακόμη» σημειώνει στη «ΜτΚ» ο Μέμος Μπεγνής, ο οποίος συμπρωταγωνιστεί στην παράσταση μαζί με την Ελένη Καστάνη και την Αντιγόνη Νάκα. «Το τραγικό με την Ελληνίδα μάνα είναι ότι συχνά υφίσταται από τον άντρα της λεκτική βία, ίσως και σωματική, και μεγαλώνει τον γιο της με τον ίδιο ακριβώς τρόπο» σημειώνει ο ηθοποιός. «Σίγουρα έχουν γίνει βήματα μπροστά, αλλά είναι μεγάλος ο αριθμός των αγοριών που ζουν μέσα από τη μαμά και πολλές μαμάδες που μεγαλώνουν τους γιους τους έτσι. Αυτό είναι το τραγικό κατά τη γνώμη μου και πρέπει να ξεπεραστεί. Σε πολλές περιπτώσεις ο γιος μένει στο σπίτι μέχρι τα 30-35, όταν στο εξωτερικό απογαλακτίζεται πολύ νωρίτερα. Και αυτό είναι το υγιές κατά τη γνώμη μου. Σαφώς παίζει ρόλο και ο οικονομικός παράγοντας αλλά δεν πρόκειται για καινούριο φαινόμενο, συνέβαινε και παλαιότερα. Γι’ αυτό πιστεύω ότι είναι πρωτίστως θέμα νοοτροπίας. Αν το παιδί το μεγάλωσε έτσι ώστε να έχει τα φόντα και τις βάσεις να προχωρήσει και να ανοίξει τα φτερά του, δεν τίθεται οικονομικό θέμα» εξηγεί.

«Ένα παιδί πρέπει να μεγαλώνει ελεύθερο, να αφουγκράζεται τα ‘θέλω’ του» συνεχίζει ο ηθοποιός. «Πολλές φορές το ‘θέλω’ του είναι να μη δημιουργήσει οικογένεια και αυτό είναι απολύτως θεμιτό. Δεν σημαίνει ότι έχει πρόβλημα, αντιθέτως, σημαίνει ότι είναι συνειδητοποιημένο άτομο. Δυστυχώς μεγαλώνουμε σε μία κοινωνία που μας βάζει σε καλούπια: Σχολείο, πανεπιστήμιο, γάμος, παιδιά, σπίτι, αυτοκίνητο, θάνατος. Δεν είναι αυτό η ζωή, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Ο καθένας έχει διαφορετικά ‘θέλω’. Όταν αφουγκραστούμε το μέσα μας, καταλάβουμε τι μας αρέσει και το κάνουμε πραγματικότητα, τότε θα είμαστε ευτυχισμένοι. Αν κάνουμε πράγματα επειδή ‘πρέπει’, το πιθανότερο είναι να γεμίσουμε κόμπλεξ. Τα παραδείγματα είναι γύρω μας. Το παιδί πρέπει να μεγαλώσει έτσι ώστε να είναι ελεύθερος άνθρωπος και όχι εξαρτώμενος».

Για τον ίδιο, η οικογένεια είναι καθοριστική στη διαμόρφωση του χαρακτήρα. «Είναι το άλφα και το ωμέγα. Το πρόβλημα είναι η παιδεία, η οποία, κατά τη γνώμη μου, είναι ανύπαρκτη στη χώρα μας, όχι μόνο μέσα στις οικογένειες αλλά γενικότερα. Δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να γίνουν γονείς. Κι όμως, πολλοί γίνονται επειδή ‘πρέπει’, λόγω κοινωνικών πιέσεων και όλα αυτά τα ταμπού διαιωνίζονται» υπογραμμίζει και προσθέτει πως «το παιδί θέλει μόνο αγάπη. Δεν έχει σημασία αν έχει δύο μαμάδες, δύο μπαμπάδες ή τρεις γονείς. Αν μεγαλώνει με αγάπη, θα γίνει ένας υγιής άνθρωπος».

Ο ίδιος πάντως πάντα έκανε στη ζωή του αυτό που ήθελε και φυσικά σημαντικό ρόλο έπαιξε σε αυτό το γεγονός ότι μεγάλωσε σε σπίτι χωρίς πίεση. «Υπήρχε ανησυχία αλλά όχι καταναγκασμός. Αυτό μου έδωσε ελευθερία. Και στη συνέχεια το καλλιέργησα μόνος μου. Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις τι θέλεις. Είναι θέμα ψυχικής υγείας» λέει χαρακτηριστικά.

Πώς καταλαβαίνεις, όμως, τι θέλεις; Απλά ακούς το μέσα σου, απαντά. «Είναι μία διαδρομή. Πρέπει πάντα να ακούμε και να βλέπουμε τον εαυτό μας στο μέλλον, πώς μας φανταζόμαστε, και αν αυτό που φανταζόμαστε μας ταιριάζει ή μας τρομάζει».

Δεν υπάρχει «υγιής ζήλια»

Στην παράσταση θίγεται επίσης το ζήτημα της ζήλιας, την οποία ο κ. Μπεγνής χαρακτηρίζει ως κάτι «αρρωστημένο». «Αλίμονο, το να κάνεις τον βίο αβίωτο ενός ανθρώπου θεωρείται ενδιαφέρον. Δεν υπάρχει ‘υγιής ζήλια’. Άλλο το παιχνίδι και το χιούμορ. Ζήλια είναι ο έλεγχος, ο ευνουχισμός του άλλου. Αυτό είναι βαθιά προσωπικό πρόβλημα και χρειάζεται βοήθεια. Προφανώς αυτός που ζηλεύει δεν έχει λύσει τα θέματα με τον εαυτό του, δεν έχει αυτοπεποίθηση. Και μέσα από αυτό πιστεύει ότι κάνει κάτι σωστό, ενώ αυτό που καταφέρνει είναι να διαλύσει τον άλλον άνθρωπο. Δεν μπορείς να αγαπάς έναν άνθρωπο και να τον ευνουχίζεις σε τέτοιο βαθμό ώστε να προσέχει τι λέει, πού κοιτάει και πώς το λέει για να μην σε πειράξει εσένα».

Η τηλεόραση και η αναγνωρισιμότητα

Ο Μέμος Μπεγνής καθιερώθηκε από νωρίς στο καλλιτεχνικό στερέωμα μέσω του «Άκρως Οικογενειακόν», μία από τις πιο επιτυχημένες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης που παίζεται σε επανάληψη μέχρι σήμερα. Ήταν μόλις 26 ετών και τον γνώριζε ήδη όλη η Ελλάδα. «Δεν με ζόρισε ούτε με πίεσε η αναγνωρισιμότητα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα επαφή με τον κόσμο, γιατί ήμουν πιανίστας. Όταν κάναμε επιδείξεις και εξετάσεις, πάντα υπήρχε κοινό από κάτω, οπότε είχα συνηθίσει να εκτίθεμαι. Όταν αυτό έγινε πιο μεγάλο λόγω της τηλεόρασης, μου φάνηκε πολύ φυσιολογικό. Σαν φυσική συνέχεια αυτού που έκανα όταν ήμουν μικρός. Άλλαξε η κλίμακα, βέβαια, γιατί η τηλεόραση είναι πολύ δυνατό μέσο, αλλά δεν μου προκάλεσε ποτέ πρόβλημα ή προβληματισμό. Δεν μου προξένησε άγχος».

Μάλιστα, ακόμη και σήμερα, όταν πετύχει την σειρά στο zapping, θα κάτσει να τη δει. «Έχουν περάσει 25 χρόνια. Τώρα, βέβαια είναι διαφορετικά τα πράγματα, είναι όμορφο όμως να υπάρχει ακόμη αυτή η σειρά, γιατί σε αυτήν οφείλουμε την αναγνωρισιμότητά μας και στις νεότερες γενιές οι οποίες δεν βλέπουν τόσο τηλεόραση πια, αλλά βλέπουν τα… κλασικά, απ’ ό,τι ξέρω και απ’ ό,τι βλέπω. Οπότε μου αρέσει που το βλέπω αυτό».

Έπειτα δηλώνει πως δεν έχει προτίμηση ανάμεσα στο θέατρο και την τηλεόραση. «Επειδή και τα δύο κλαδιά είναι του ίδιου δέντρου, δεν είναι κάτι που ξεχωρίζω. Είναι διαφορετικοί οι τρόποι. Άλλες δυσκολίες, άλλες ευκολίες το καθένα αλλά μου αρέσουν εξίσου» εξηγεί.

Αυτή την περίοδο ο Μέμος Μπεγνής κάνει περιοδεία με τη «Μαύρη Γαλότσα», ενώ στην Αθήνα παίζει στην παράσταση «Νίκος Ξυλούρης - Ο Αρχάγγελος της Κρήτης» στο θέατρο ΗΒΗ με τον Αιμιλιανό Σταματάκη και την Άλκηστη Πρωτοψάλτη σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη. Συνεπώς δεν υπάρχει χρόνος για τηλεόραση αυτή τη σεζόν. Δεν πειράζει, όμως, γιατί όπως λέει χαρακτηριστικά «ζω ένα όνειρο φέτος με την Άλκηστη. Είναι η αγαπημένη μου. Το να συνεργάζομαι και να τραγουδάω μαζί της στη σκηνή είναι για μένα πολύ μεγάλο πράγμα».

*Δημοσιεύθηκε στη «ΜτΚ« στις 25/1/2026