Kατακλύστηκαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με απόψεις που πολύ συχνά ακουμπούν στο θυμικό για την κάθοδο στην πολιτική της Μαρίας Καρυστιανού. Η κυρία Καρυστιανού είναι ήδη και μάλιστα εξόχως πολιτική, καθώς κινητοποιεί την «πόλη» και αντιδρά στα κακώς κείμενα και σε ό,τι την αδίκησε με πολιτικά μέσα και συλλογικότητες. Εκπροσωπεί με τραγικό τρόπο αδικημένους συμπολίτες της και τώρα επιζητά να το πράξει και πέρα από την τραγωδία των Τεμπών. Δεν ήταν, ως τώρα, κομματική. Και τον «κομματισμό» τον έχουμε στην Ελλάδα (πολλές φορές αδίκως) στιγματίσει με αρνητικό φορτίο, με εκδουλεύσεις, νεποτισμό, οικογενειοκρατία, διαφθορά, χρηματισμό, με χίλια όσα αδικήματα και ανήθικες συμπεριφορές.
Κι όμως είναι το κύριο συστατικό της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Η ποιότητά τους εξαρτάται από τη σχέση με το ιδεολογικό υπόβαθρο, από τους καιρούς, τις οικονομικές συνθήκες, από την εξέλιξη των πολιτικοκοινωνικών συστημάτων -τώρα από την τεχνολογία όλο και περισσότερο- και τις κοινωνικές ταγές. Είναι δυναμικά, σαν οργανισμός που εξελίσσεται με την κοινωνία.
Αυτό που συμβαίνει είναι ίσως ότι οι επαγγελματίες πολιτικοί αντιδρούν μη ψύχραιμα σε μία πολιτική γυναίκα που αναδείχθηκε μέσα από μα συλλογική και ομόφωνη αντίδραση, μέχρι που οι όποιες σκοπιμότητες άρχισαν να διαρρηγνύουν την ενότητα της πρώτης συλλογικότητας που ντε φάκτο γεννήθηκε από την τραγωδία.
Μου θυμίζει όλη τη συζήτηση την Αντιγόνη. Ήμουν αναφανδόν υπέρ του αιώνιου δικαίου και του άγραφου ηθικού νόμου, μέχρι που κάποια στιγμή ο Κρέοντας της είπε ότι δεν μπορεί να λέει βρισιές δύο φορές ατιμώρητα. Τότε, στα 15 μου, ίδρωσα στην καρέκλα μου, γιατί αντιλήφθηκα πως ο θεσμός, η κρατική εξουσία δεν μπορεί να ανεχθεί τα πάντα, χωρίς να διακινδυνεύσει σοβαρά το κύρος της. Σκέφτηκα πως για μία φορά ο Κρέοντας είχε δίκαιο.
Τώρα, τι θα γινόταν αν η Αντιγόνη ήθελε να εκθρονίσει τον Κρέοντα; Να γίνει αυτή η θεσμική εξουσία; Θα έχανε το ηθικό της πλεονέκτημα; Θα έπρεπε να υποτάξει τις ταγές του άγραφου ηθικού νόμου στην τελολογική προσέγγιση της θεσμικής, συντεταγμένης εξουσίας;
Αν μου λέγανε πως οι γονείς που ίδρυσαν το ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας «Πάνος Μυλωνάς» εκπροσωπώντας αρχικά όλους τους γονείς και τις οικογένειες που έχασαν άδικα (από παθητική συγκάλυψη και ανοχή της μη τήρησης του ΚΟΚ, της έκδοσης διπλωμάτων οδήγησης «κάτω από το τραπέζι», τα άθλια οδοστρώματα σε πολλά σημεία πολλών πόλεων, την επικίνδυνη αδιαφορία των οδηγών κ.λπ.) έναν νέο άνθρωπο-συγγενή τους στην άσφαλτο, κατεβαίνουν στην πολιτική θα έλεγα ναι. Τα τροχαία είναι η κύρια αιτία θανάτου για τους νέους σύμφωνα με στατιστικές στη χώρα μας. Θανάτου ή αναπηρίας.
Αν οι συμπολίτες μου που οργανώνονται σε συλλογικότητες για την άρση του αδίκου και για την αποφυγή μελλοντικών τραγωδιών θέλουν να εμπλακούν επίσημα στην πολιτική (άρα και κομματικά) προσωπικά το επικροτώ. Αντιδρούμε έτσι, γιατί πρόκειται για ίδρυση κόμματος; Γιατί κάποιος δεν εκφράζεται από τους υφιστάμενους σχηματισμούς (που συχνά πάσχουν από αξιόλογα στελέχη, αν δεν στραφούν στον «κομματικό σωλήνα»); Πρέπει όλοι να προέρχονται από πολιτική οικογένεια ή να είναι αυτοδημιούργητα alter ego του μέσου Έλληνα «καταφερτζή» ή να είναι μεγαλωμένοι και ευνοημένοι από ένα κόμμα για το εκλέγεσθαι;
Ή δεν μπορεί να επεκταθεί η πολιτική στάση; Δεν είναι απλά μία «αντίδραση», είναι ένας αυθόρμητος κοινωνικός ξεσηκωμός, ένα πρόταγμα των καιρών. Πρέπει, δηλαδή, σε ό,τι είναι θεσμικό, ακόμη κι όταν ξηλώνεται το θεσμικό πλαίσιο και συμβαίνουν γεγονότα που συγκλονίζουν και ξεχαρβαλώνουν το κράτος δικαίου να μην έχει δικαίωμα ο αντιδρών να πολιτευθεί; Πρέπει να «σκοτώνουν» τον χαρακτήρα ή να πρέπει να ξέρει να υποκρίνεται τόσο πολύ ή να μη νοιάζεται τόσο πολύ, ώστε να χωνευτεί σε έναν κομματικό σωλήνα, νίπτοντας τας χείρας σε ό,τι κι αν συμβεί; Πρέπει να μη δείχνει ευθιξία να είναι κάποιος τελείως ζαμανφού ή να καταλαμβάνεται -στο άλλο άκρο- από ιερή οργή για να διακριθεί στην πολιτική; Πού πήγαν οι αξίες μας;
Η Αντιγόνη είχε το ηθικό δίκαιο με το μέρος της, είχε αποδείξει επάρκεια στις πράξεις και τις δεσμεύσεις, υποστηρίζοντας τη στάση της και πληρώνοντας το πιο υψηλό τίμημα. Ηρωίδα σε ελληνική τραγωδία; Ναι.
Τι θα κάναμε αν έβαζε τον λαό να ξεσηκωθεί και άρπαζε τον Κρέοντα από το μούσι και τον εκθρόνιζε; Μα, βέβαια, γυναίκα τότε… χαροκαμένη αδερφή και τα λοιπά. Κι, όμως, ας αναλογιστούμε, θα μας ήταν λιγότερο συμπαθής και δικαιωμένη; Τα διαβάσαμε και αναλύσαμε αυτά μέσα στην καυτή νιότη μας που τα σύμβολα είχαν σημασία. Μα ακόμη έχουν.
Ναι. Το ζήτημα με μας είναι πώς θα έρθει και θα γίνει η κάθαρση.
