Το αποστολικό ανάγνωσμα της σημερινής Κυριακής, προερχόμενο από την προς Εβραίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου (Εβρ. 13:7-16), μας οδηγεί στο κέντρο της εκκλησιαστικής ζωής: την έξοδο προς τον Χριστό. Ο Απόστολος δεν καλεί απλώς σε μία εσωτερική ευσέβεια, αλλά σε μία δυναμική κίνηση: να εξέλθουμε «έξω από το στρατόπεδο», δηλαδή έξω από τις βεβαιότητες, τις κοινωνικές ασφάλειες και τις θρησκευτικές αυτάρκειες, για να συναντήσουμε τον Χριστό που έπαθε «έξω από την πύλη» (πρβλ. Εβρ. 13:12).
Ο Χριστός δεν σώζει τον κόσμο από θέση ισχύος, αλλά με την «έξοδό» Του, την Ενανθρώπισή Του και παλεύοντας από το περιθώριο, δηλαδή τον Σταυρό Του και τον «ονειδισμό» Του. Γι’ αυτό και όπως λέει ο Ίδιος: «όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας αρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθεί» (Μαρκ. 8:34).
Η Εκκλησία, ως Σώμα Χριστού, δεν μπορεί να παραμένει κλεισμένη στον εαυτό της. Κατέχει το πλήρωμα της Αλήθειας, τον Χριστό, στον Οποίον «κατοικεί σωματικά όλο το πλήρωμα της θεότητας» (Κολ. 2:9), όμως αυτή η Αλήθεια δεν είναι ιδιοκτησία προς φύλαξη, αλλά φως προς μετάδοση.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος το λέει με παρρησία: «Τίποτε δεν είναι πιο ψυχρό από έναν χριστιανό που δεν ενδιαφέρεται για τη σωτηρία των άλλων» (PG 61, 46). Η έξοδος προς τον Χριστό, πρέπει για τούς χριστιανούς να σηματοδοτεί και την έξοδο προς τον κόσμο για την σωτηρία του.
Η μαρτυρία της Ορθόδοξης Εκκλησίας προς τους εκτός αυτής δεν είναι συμβιβασμός της Πίστης, διότι, όπως λέγει χαρακτηριστικά ο άγιος Μάρκος επίσκοπος Εφέσου, ο Ευγενικός: «στα θέματα της πίστης δεν υπάρχει χώρος για υποχώρηση ή συμβιβασμό» (PG 160, 1017C), αλλά συνέπεια της αγάπης.
Και ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διδάσκει ότι η αλήθεια χωρίς αγάπη δεν οδηγεί στη σωτηρία, διότι η αγάπη είναι ο τρόπος ύπαρξης του Θεού (PG 90, 964).
Άλλωστε, ο ίδιος ο Χριστός προσέγγισε τους «εκτός»: μίλησε με τη Σαμαρείτιδα, κάθισε στο τραπέζι με τελώνες και αμαρτωλούς, όχι για να επικυρώσει την πλάνη τους, αλλά για να καλέσει σε μετάνοια: «Δεν ήρθα να καλέσω δικαίους, αλλά αμαρτωλούς σε μετάνοια» (Λουκ. 5: 32).
Γι’ αυτό και, όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, η μαρτυρία της Αλήθειας απαιτεί διάκριση και πραότητα: να λέγεται χωρίς βία, με σεβασμό στο πρόσωπο του άλλου (Λόγος ΛΒ΄)
Αυτή η στάση γίνεται κανόνας ζωής για την Εκκλησία σε όλες τις εποχές. Γι’ αυτό και η Εκκλησία δεν φοβάται τον διάλογο, διότι δεν στηρίζεται στη δική της δύναμη, αλλά στη χάρη του Χριστού, «ο οποίος είναι ο ίδιος χθες, σήμερα και στους αιώνες» (Εβρ. 13: 8).
Τελικά, η έξοδος «έξω από το στρατόπεδο» είναι η φυσική στάση της Εκκλησίας, όταν ζει εσχατολογικά: «Δεν έχουμε εδώ μόνιμη πατρίδα, αλλά αναζητούμε τη μέλλουσα» (Εβρ. 13: 14). Αυτή η στάση συνιστά «θυσία δοξολογίας» και έμπρακτης αγάπης και αυτή είναι η κατεξοχήν οδός της Εκκλησίας διαχρονικά, από τους Αποστόλους μέχρι και σήμερα: οδός εξόδου και σταυρού. Όχι με στήριγμα τον φόβο, αλλά την αγάπη και την ορθόδοξη μαρτυρία, που απευθύνεται σε όλους.
