Είθισται και οι πολιτικοί ηγέτες να κάνουν τον ετήσιο απολογισμό τους. Και αν δεν τον κάνουν αυτοί, τον κάνουν οι σχολιαστές. Έτσι, ας δούμε τι πέτυχε ο πρόεδρος Τραμπ στον ένα χρόνο που κυβερνά τις ΗΠΑ, ώστε να έχουμε και μία εικόνα για το τι θα περιμένουμε στη συνέχεια, με δεδομένο πως το 2026 είναι μία κρίσιμη χρονιά λόγω των ενδιάμεσων εκλογών.
Ας αρχίσουμε από τα δύσκολα. Στην Ουκρανία, ενώ επαίρετο πως θα τερματίσει τον πόλεμο μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, όλα δείχνουν πως απέτυχε. Ο πόλεμος συνεχίζεται και η Ρωσία τον έχει κλιμακώσει, όχι επί του πεδίου των στρατιωτικών επιχειρήσεων, αλλά κτυπώντας κατοικημένες περιοχές.
Στις διαπραγματεύσεις δεν έχει κουνηθεί η βελόνα καθόλου, καθώς ο Ζελένσκι δεν είναι διατεθειμένος να δώσει αυτό που ζητά ο Πούτιν. Το Ντονμπάς, το οποίο οι ρωσικές δυνάμεις μετά από τέσσερα χρόνια πολέμου, αδυνατούν να καταλάβουν. Ας σημειωθεί πως στον Β’Π.Π. ο «κόκκινος στρατός», μέσα σε τέσσερα χρόνια, είχε φτάσει στο Βερολίνο.
Ο πρόεδρος Τραμπ με μία αλλοπρόσαλλη τακτική ουσιαστικά, αν και μεσολαβητής, φαίνεται να προωθεί τις θέσεις του Πούτιν, ενισχύοντας έτσι την καχυποψία των Δυτικών συμμάχων του Ζελένσκι. Διότι ο μεσολαβητής πάντα τηρεί ίσες αποστάσεις για να διεκπεραιώσει τον ρόλο που ανέλαβε.
Ο Τραμπ έφτασε στο σημείο να προσφέρει 800 δισεκατομμύρια δολάρια στην Ουκρανία για να παραδώσει το Ντονμπάς. Αυτό μόνον μεσολάβηση δεν είναι. Από την άλλη πλευρά κυνηγά τον σκιώδη ρωσικό στόλο πετρελαιοφόρων για να γονατίσει οικονομικά τη Ρωσία, αλλά και για να προωθήσει το υγροποιημένο φυσικό αέριο. Είπαμε, όταν βλέπεις την πολιτική με όρους ενός μεγάλου deal, τα πάντα μεταφράζονται σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια.
Στη Μέση Ανατολή ο πρόεδρος έχει να επιδείξει το σχέδιο ειρήνευσης, το οποίο έστω με το ζόρι, εισέρχεται στη δεύτερη φάση του, αν και δεν έχει ολοκληρωθεί η πρώτη. Δηλαδή η Χαμάς δεν έχει παραδώσει τα όπλα της. Οι Ισραηλινοί, στη λεγόμενη κίτρινη ζώνη που ελέγχουν, ακόμα βρίσκουν τούνελ που τα ανατινάζουν. Η δε μακέτα που επέδειξε στο Νταβός ο πλανητάρχης για τη νέα Γάζα είναι μια χολιγουντιανή υπερπαραγωγή.
Τα υπόλοιπα μένει να τα δούμε, αν και αυτό που συζητείται ευρέως είναι οι αντοχές της σχέσης Τραμπ-Νετανιάχου. Υπάρχουν ενδείξεις πως ο Αμερικανός Πρόεδρος άρχισε να καλοβλέπει το τρίγωνο Σαουδική Αραβία-Κατάρ-Τουρκία, αν κρίνουμε από τις εξελίξεις στη Συρία. Εκεί οι ΗΠΑ έχουν υιοθετήσει πλήρως τις θέσεις της Τουρκίας αφήνοντας χωρίς στήριγμα, για μια ακόμα φορά, τους Κούρδους της βορειοανατολικής Συρίας.
Στο Ιράν η πολιτική Τραμπ βρίσκεται εν εξελίξει. Ενώ κτύπησε στοχευμένα το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, τώρα δίστασε να επέμβει για να στηρίξει τους αντιφρονούντες διαδηλωτές. Είναι σαφές πως επικρατούν δεύτερες σκέψεις στο μυαλό του Αμερικανού Προέδρου. Απλώς θα απειλήσει με βομβαρδισμούς ή δε θα μείνει μόνο στα λόγια; Το ρίσκο μίας επέμβασης είναι μεγάλο.
Κατά τα άλλα βλέπουμε να ξετυλίγεται συνεχώς η πολιτική των δασμών με αβέβαια αποτελέσματα, καθώς ουδείς γνωρίζει τελικά τι θα ισχύσει. Είναι μία μορφή πολιτικής πίεσης που ασκείται σε κράτη που ο πρόεδρος μάλλον δε τα έχει σε εκτίμηση. Για την Ευρώπη θα τα πούμε την επόμενη Κυριακή.
