Μπορεί να γκρινιάζουμε όλοι εμείς οι δημοσιολογούντες για τα στραβά, τα ανάποδα και τα κακά της Ελλάδας, αλλά η χώρα μας έχει και τα ωραία που φαίνονται σε κάτι τέτοιες μέρες, όπως αυτές του Πάσχα. Τα έζησα στη Σκιάθο των Σποράδων, όπου είχα να πάω από το 1978. Τότε ήμουν μαθητής και το καλοκαιρινό μου ταξίδι εκεί ήταν το πρώτο μου χωρίς γονείς. Μαζί με δύο συμμαθητές.
Φυσικά καμία σχέση με το τότε η σημερινή Σκιάθος. Λίγα πράγματα αναγνώρισα. Την οδό Παπαδιαμάντη που είναι η κεντρική του νησιού και που τώρα είναι σχεδόν πεζόδρομος. Και φυσικά το Μπούρτζι που είναι ένα μικρό κάστρο σα νησάκι ανάμεσα στο παλιό και το καινούργιο λιμάνι. Εκεί είχαμε κοιμηθεί ένα βράδυ μετά από μια περιπετειώδη βραδιά το 1978. Με υπνόσακους... Σήμερα παραμένει σχεδόν το ίδιο, μόνο πιο σουλουπωμένο. Και με ένα ωραίο καφέ να αγναντεύει όλο το βόρειο Αιγαίο.
Τα ωραία βέβαια της Ελλάδας δεν είναι μόνο οι φυσικές ομορφιές της που δε χάνονται όσα χρόνια και αν περάσουν και όσες ανθρώπινες επεμβάσεις και αν γίνουν. Είναι πρώτα από όλα οι άνθρωποί της. Έναν τέτοιο γνώρισα αυτές τις ημέρες στη Σκιαθο στην προσπάθειά μου να κλείσω ένα ρεζερβέ σε μαγαζί για την Κυριακή του Πάσχα. Για το παραδοσιακό αρνάκι!
Έλα όμως που σχεδόν τα πάντα ήταν κλειστά. Τελικά τη λύση μου την έδωσε ο Παναγιώτης, ένας εναλλακτικός και «έξω καρδιά» Θεσσαλονικιός στο μαγαζί του οποίου φάγαμε το Σάββατο μετά την Ανάσταση μαγειρίτσα. Όταν άκουσε ότι ψάχνουμε μαγαζί για το μεσημέρι της Κυριακής δε δίστασε και μας έκανε την πρόταση: «Θα ρθείτε στο Γυαλό. Το μαγαζί δεν έχει ανοίξει ακόμη, αλλά θα έρθουν μερικοί φίλοι για να γιορτάσουμε μαζί το Πάσχα. Είστε καλεσμένοι μου».
Δεν τον ήξερα τον Παναγιώτη. Ούτε αυτός με ήξερε. Όμως από την αρχή τον συμπάθησα. Γιατί εκτός από το «έξω καρδιά» είχε και αυτήν την τάση της ανοιχτοσιάς και του προσφέρειν που χωρίς να γίνεται φορτικός σε κερδίζει. Made in Greece.
Πήγαμε στου Παναγιώτη. Στη διπλανή παραλία από τη Σκιάθο. Και περάσαμε
με άλλα 40 άτομα ένα από τα πιο ωραία και ζεστά Πάσχα των τελευταίων ετών. Με λελογισμένο πασχαλινό τραπέζι. Ανθρώπινο και πανέμορφο.
«Είναι στο ελληνικό dna μας», που λένε. Και θα το διαπίστωσαν και οι Γερμανοί και Βρετανοί που ήταν επίσης καλεσμένοι
Αυτή είναι η ωραία Ελλάδα!
