Γράφει
Νίκος Ηλιάδης
Την περασμένη Πέμπτη συνέβησαν δύο περιστατικά εκφοβισμού και προπηλακισμού σε βάρος καθηγητών πανεπιστημίου. Στο πρώτο θύμα ήταν η ομότιμη καθηγήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ, Βάνα Νικολαΐδου Κυριανίδου. Μέλη του “Ρουβίκωνα” έκαναν “παρέμβαση” στο σπίτι της γράφοντας υβριστικά συνθήματα σε βάρος της. Ο λόγος είναι ότι η κυρία Νικολαΐδου Κυριανίδου δεν είναι “φρόνιμη” καθώς οι απόψεις τις οποίες εκφράζει κατά καιρούς δεν βρίσκουν σύμφωνους όσους έχουν την ευθύνη του ελέγχου της διακίνησης των ιδεών στους χώρους των πανεπιστημίων. Μια σειρά θέσεις της, όπως η απαλλαγή των πανεπιστημίων από τους “αιώνιους” φοιτητές, η αφαίρεση του τίτλου του επίτιμου διδάκτορα του ΕΚΠΑ από τον Βλαντιμίρ Πούτιν, και άλλες, είναι εκτός γραμμής.
Χειρότερα ήταν όσα συνέβησαν νωρίτερα, την ίδια μέρα, στο κτίριο διοίκησης του ΑΠΘ. Εκεί, συγκεντρώθηκαν ομάδες φοιτητών, συνεπικουρούμενες και από ορισμένα μέλη ΔΕΠ (!) προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για το πλαίσιο λειτουργίας των φοιτητικών εστιών το οποίο αποφάσισε ομόφωνα η Σύγκλητος του Ιδρύματος. Όταν ο αρμόδιος αντιπρύτανης Ιάκωβος Μιχαηλίδης πήγε να συνομιλήσει μαζί τους καθυβρίστηκε, προπηλακίστηκε και χρειάστηκε να μεταφερθεί στο γειτονικό ΑΧΕΠΑ καθώς ένιωσε αδιαθεσία.
Το πλέον ανησυχητικό είναι ότι, με εξαίρεση δύο, τρεις καθηγητές, κανείς άλλος από τους χιλιάδες που εργάζονται στο ΑΠΘ, καθώς και κανένα συλλογικό όργανο, πλην της Πρυτανείας, δεν προέβη σε δήλωση ή στην έκδοση κάποιας ανακοίνωσης αποδοκιμασίας αυτού του απαράδεκτου περιστατικού. Κι αυτό είναι το χειρότερο όλων. Είτε από φόβο (που να μπλέκουμε τώρα...) είτε ακόμη και από ιδεολογικές αγκυλώσεις, τα στόματα παραμένουν ερμητικά κλειστά. Η σιωπή εν προκειμένω, δεν είναι χρυσός. Αποτελεί έμμεση αποδοχή και νομιμοποίηση αυτών των επικίνδυνων πρακτικών.
Σε πιάνει θλίψη αναλογιζόμενος ότι στα ίδια αμφιθέατρα που παλαιότερα, σε πολύ πιο δύσκολες εποχές υψώνονταν θαρραλέες αντικαθεστωτικές φωνές από εμπνευσμένους δασκάλους, τώρα επικρατεί φόβος, αμηχανία, αδιαφορία.
Το αποτέλεσμα είναι, τα πανεπιστήμια, τα οποία θα έπρεπε να αποτελούν τον κατ' εξοχήν χώρο της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, να “αστυνομοκρατούνται” από τις ισχνότατες, πλην θορυβώδεις μειοψηφίες, συχνά, μάλιστα, συνεπικουρούμενες και από ανθρώπους που καμία σχέση δεν έχουν με το πανεπιστήμιο.
Αφορμή για τον προπηλακισμό του κ. Μιχαηλίδη στάθηκε η απόφαση της Συγκλήτου να θεσπίσει ένα πλαίσιο λειτουργίας των φοιτητικών εστιών το οποίο προβλέπει ορισμένους περιορισμούς. Για παράδειγμα, δεν επιτρέπονται τα κατοικίδια, το κάπνισμα, παρεμβάσεις στη διαρρύθμιση των δωματίων κ.ά. Θεσπίζονται, παράλληλα, συστήματα ελεγχόμενης εισόδου/εξόδου, επιτρέπεται διοργάνωση εκδηλώσεων μόνο στους κοινόχρηστους χώρους, απαγορεύεται η φιλοξενία στα δωμάτια συγγενών ή τρίτων κ.ο.κ. Προκειμένου, δε, να μπορεί ένας φοιτητής ή μία φοιτήτρια να μείνει στις εστίες, θα πρέπει να υπογράψει ότι αποδέχεται αυτούς τους όρους παραχώρησης.
Το τι γινόταν, και σε μικρότερο βαθμό εξακολουθεί και τώρα να γίνεται, στις διάφορες φοιτητικές εστίες σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Γιάννενα κ.λπ., είναι γνωστά. Ένα σημαντικό μέρος των δωματίων καταλαμβάνονταν είτε από φοιτητές/τριες που θα έπρεπε να είχαν ολοκληρώσει τις σπουδές τους είτε ακόμη και από άτομα που δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με το πανεπιστήμιο. Στερώντας, έτσι, το δικαίωμα διαμονής σε παιδιά οικονομικά ευάλωτων οικογενειών για τα οποία η εξεύρεση στέγης είναι προϋπόθεση για να μπορέσουν να σπουδάσουν.
Η ενοχική ανοχή των αρμοδίων απέναντι σε αυτές τις καταστάσεις οφειλόταν και στην αδιαφορία τους για το χάλι που επικρατούσε στις φοιτητικές εστίες οι οποίες είχαν αφεθεί στο έλεος της εγκατάλειψης για πολλά χρόνια.
Η πολιτεία εμφανίζεται τώρα έτοιμη να διαθέσει τα αναγκαία κονδύλια ώστε οι συνθήκες διαμονής στις εστίες να είναι ανθρώπινες. Λογικό, επομένως, είναι τα όργανα διοίκησης του πανεπιστημίου να θέλουν να διασφαλίσουν ότι αυτό θα τηρηθεί και πως στις εστίες θα μένουν αυτοί που πραγματικά το έχουν ανάγκη.
Τώρα, εάν κάποια σημεία του πλαισίου λειτουργίας φαίνονται στους φοιτητές υπερβολικά αυστηρά υπάρχουν πολλοί τρόποι για να διαμαρτυρηθούν και να επιδιώξουν τυχόν αλλαγές. Σε αυτούς δεν μπορεί να περιλαμβάνονται όμως, προπηλακισμοί και βιαιοπραγίες.
