Γράφει
Νίκος Ηλιάδης
Η περιπέτεια του Μακάριου ξεκίνησε το Σάββατο του Λαζάρου και ολοκληρώθηκε δεκαπέντε μέρες αργότερα, το Σάββατο... του Λαζαρίδη. Γιατί χρειάστηκαν δύο εβδομάδες για να γίνει το αυτονήτο; Η παραίτηση δηλαδή του υφυπουργού; Διότι πολύ απλά, η κυβέρνηση έχει χάσει τα αντανακλαστικά της. Αυτά που διέθεται κατά την πρώτη περίοδο της διακυβέρνησης.
Θυμίζω ότι το Δεκέμβριο του 2019, έξι μήνες περίπου μετά τις εκλογές, ο Αντώνης Διαματάρης παραιτήθηκε από τη θέση του υφυπουργού Εξωτερικών αρμόδιου για τον Απόδημο Ελληνισμό, έπειτα από απαίτηση του Μεγάρου Μαξίμου, μετά το σάλο που προκλήθηκε σχετικά με την ανακρίβεια του βιογραφικού του, συγκεκριμένα για τη μη κατοχή μεταπτυχιακού τίτλου από το πανεπιστήμιο Κολούμπια. Δηλαδή, για ένα παρόμοιο, πάνω κάτω, παράπτωμα, αν και αυτό του Λαζαρίδη είναι βαρύτερο καθώς έχει και ποινική διάσταση αφού, όπως ομολόγησε ο ίδιος, εισέπραξε παρανόμως χρήματα από το ελληνικό δημόσιο.
Αναζήτησα το βιογραφικό του προκειμένου να δω τις σπουδές του και την επαγγελματική διαδρομή του. Για το πρώτο αφιερώνει πέντε λέξεις, όλες κι όλες «Σπούδασα Πολιτικές Επιστήμες και Δημοσιογραφία» Τεχνηέντως αφήνει να αιωρείται η εντύπωση ότι είναι κάτοχος πανεπιστημιακών πτυχίων ενώ αυτός σπούδασε σε ένα Εργαστήριο Ελευθέρων Σπουδών. Εξίσου νεφελώδης είναι και η περιγραφή της επαγγελματικής διαδρομής του: «Εργάστηκα σε εφημερίδες, περιοδικά και ραδιοφωνικούς σταθμούς ως συντάκτης, αρχισυντάκτης, διευθυντής σύνταξης και σύμβουλος έκδοσης». Πού, πότε, πόσο; Άγνωστο.
Αντιθέτως, περιγράφει με λεπτομέρεια όλες τις (έμμισθες) κομματικές θέσεις στις οποίες τοποθετήθηκε την τριετία 2016-2019 έως ότου εκλεγεί βουλευτής Καβάλας. Αποκρύπτει, όμως, επιμελώς από το βιογραφικό του τις (έμμισθες) θέσεις στις οποίες διορίστηκε, ως ειδικός επιστημονικός συνεργάτης στα υπουργεία Παιδείας και Διοικητικής Μεταρρύθμισης, για σχεδόν μια δεκαετία, από το 2007 ως το 2016. Γιατί άραγε;
Σε ό,τι αφορά δε, τα 14.027 ένσημα που κατέχει, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, εάν υπολογίσει κανείς την ηλικία του (γεννηθείς τον Ιούλιο του 1969), και το χρόνο των σπουδών του, θα έπρεπε σήμερα να βρισκόμαστε περίπου στο 2038, υπολογίζοντας μάλιστα, ότι εργαζόταν αδιαλείπτως και με πλήρη απασχόληση.
Με λίγα λόγια, εδώ και μια εικοσαετία ο Λαζαρίδης βιοπορίζεται, και μάλιστα αρκετά πλουσιοπάροχα, επειδή βρέθηκε στο σωστό βαγόνι, ενός κομματικού συρμού. Κρατικοδίαιτος με τρεις διαφορετικούς πρωθυπουργούς (Καραμανλή, Σαμαρά, Μητσοτάκη). Κρατικοδίαιτη και η σύζυγός του (άγνωστο για πόσο διάστημα) η οποία κατέλαβε τη θέση του στο υπουργείο Παιδείας, την επομένη της παραίτησής του.
Το δυστύχημα, όμως, για το πολιτικό μας σύστημα είναι ότι τύποι σαν τον Λαζαρίδη, είναι χιλιάδες. Άνθρωποι οι οποίοι απομυζούν κρατικό χρήμα με μοναδικό προσόν την κομματική τους ιδιότητα. Πολλοί, δε, εξ αυτών, καταφέρνουν και φτάνουν ως και στη σύνταξη, χωρίς να χρειαστεί ενδιαμέσως να κάνουν άλλο επάγγελμα. Αρκεί η κομματική ταυτότητα.
Αντιλαμβάνομαι ότι τα κόμματα, καθώς και οι υπουργοί, χρειάζονται κάποιους έμπιστους συνεργάτες προκειμένου να τους υποστηρίζουν στο έργο τους. Εδώ όμως, μιλάμε για στρατιές κομματικοκρατικοδίαιτων, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων είναι οι “κολλητοί” τους οι οποίοι, όπως απέδειξε η περίπτωση Λαζαρίδη, δεν είναι ικανοί να υπερασπιστούν ούτε καν τον εαυτό τους, πόσω μάλλον τους «εργοδότες» τους.
