Γράφει η Ειρήνη Τσαρούχα
Δημοσιογράφος, μέλος της Γραμματείας του Τομέα Επικοινωνίας του ΠΑΣΟΚ - ΚΙΝΑΛ
Στην πολιτική, πολλές φορές η αλήθεια μοιάζει με θολή αντανάκλαση∙ αλλοιώνεται από τους παραμορφωτικούς φωτισμούς των επιτελείων, σκεπάζεται από τις ιδιοτελείς «αναγνώσεις» και διαστρεβλώνεται από τις «μαρτυρίες» των πρωταγωνιστών. Ωστόσο, όταν η ιστορία είναι ακόμη νωπή, η πραγματικότητα διατηρεί το σχήμα της, ακριβώς επειδή όσοι τη βίωσαν δεν μπορούν να αποδεχθούν την παραποίησή της.
Μέσα από υποκειμενικές αφηγήσεις, ο άλλοτε κυρίαρχος της προηγούμενης δεκαετίας προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί από πρόσωπα και γεγονότα με επιμέλεια ζηλευτή. Όσοι δε, έχουν αναλάβει εργολαβικά το rebranding του, επιχειρούν να τον απομακρύνουν από την ευθύνη.
Πώς είναι δυνατόν, όμως, ο άνθρωπος που προΐσταται πράξεων και επιλογών, ο οποίος μάλιστα θέλει να πρωταγωνιστήσει και στο μέλλον, να εμφανίζεται ως επικριτικός θεατής μίας παταγώδους αποτυχημένης παράστασης, με ατάλαντους ηθοποιούς, την οποία όμως ο ίδιος σκηνοθέτησε;
Η αυτοκριτική και η αναγνώριση ευθύνης αποτελούν θεμελιώδεις προϋποθέσεις για την αυτοβελτίωση και την εξέλιξη ενός εκάστου. Εάν ένας πρωθυπουργός βλέπει τον εαυτό του ως απόμαχο της πολιτικής, η απουσία της αυτογνωσίας για τα έργα και τις ημέρες του θα είχαν μόνο ηθικοπλαστική σημασία.
Όταν, όμως, χρησιμοποιεί την αποποίηση του ύψιστου καθήκοντός του, ως εργαλείο αναβάπτισής του στο συλλογικό υποσυνείδητο για την επιστροφή του -ως ένας αλάθητος «Μεσσίας»- τότε η συζήτηση παύει να είναι μία απλή ηθική άσκηση και μετατρέπεται σε κίνδυνο για την κοινωνία.
Με την ανακύκλωση ενός ηγέτη που αποποιείται ευθυνών, το αφήγημα εξελίσσεται σε μια προσωπική μυθοπλασία που διεκδικεί ξανά χώρο στο πολιτικό φαντασιακό και όχι μόνο δεν έχει καμία σχέση με το συλλογικό καλό αλλά προοιωνίζεται μία νέα καταστροφή. Ο «ηγέτης» έρχεται για να αναστηλώσει την εικόνα του, αλλά καθώς δεν αναμετράται με τα λάθη του, θα τα επαναλάβει.
Και η κοινωνία πώς απαντά; Μπορούν ακόμη να εξαπατήσουν οι αυταπάτες; Η κόπωση και η απόσυρση του πολίτη από τις επικοινωνιακές τακτικές παραπλάνησης και συμψηφισμού της ΝΔ είναι ορατά.
Η χώρα όμως απαιτεί πυξίδα με πρόγραμμα και διεκδικεί πολιτική αλλαγή με μία ηγεσία με αξιοπιστία∙ που έχει αποδείξει τη συνέπεια λόγου και πράξεων. Κι εδώ έρχεται η ευθύνη του πολίτη.
Όταν οι «μεσσίες» επιστρέφουν με γυαλιστερά εξώφυλλα βιβλίων και οι «άριστοι» κρύβουν πίσω από επιτελικά επικοινωνιακά προπετάσματα τις ευθύνες τους, ο Νίκος Ανδρουλάκης θέτει ως πρόταγμα το ήθος και την εντιμότητα, αρχές και αξίες. Κι έτσι υπενθυμίζει ότι ακόμη και σήμερα, η πολιτική δεν είναι απλά μάρκετινγκ ή φωτογενής σωτηριολογία.
Πολιτική ευθύνη είναι ο καθημερινός έλεγχος των πράξεων της εξουσίας και οι προγραμματικές απαντήσεις. Και γι’ αυτό το ΠΑΣΟΚ στέκεται απέναντι στο φως των προβολέων χωρίς να τρέμει μήπως φανεί η σκιά του.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 10.05.2026
