Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην Google- Newsroom
«Σε μια εποχή που όλα τα δεχόμαστε και όλα τα καταπίνουμε, τι πιο επαναστατική πράξη από την απεξάρτηση; Να αλλάξεις εσένα. Θα μου πεις είναι από ανάγκη… Ναι, αλλά ποια επανάσταση δεν την παρακίνησε η ανάγκη;». Είναι τα λόγια του 57χρονου Γρηγόρη Ζαγόρα, ο οποίος ακολουθώντας μια διαδρομή μέσα από τη χρήση ναρκωτικών που ξεκίνησε σε παιδική ηλικία έφτασε στην απεξάρτηση και πλέον είναι «καθαρός» εδώ και περίπου 12 χρόνια. Ο Γρηγόρης θα είναι ένας από τους ομιλητές στην εκδήλωση που διοργανώνει σήμερα, στις 19:00, στην Πλατεία Δικαστηρίων, ο Σύλλογος Οικογένειας και Φίλων ΚΕΘΕΑ Ιθάκη, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών.
Στις ουσίες από τα 13
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών, ο Γρηγόρης μίλησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για τη ζωή του, που πέρασε από το περιθώριο, τη φυλακή και τελικά την επανεκκίνηση· μια διαδικασία που ο ίδιος χαρακτηρίζει «επώδυνη και λυτρωτική». Η ιστορία του ξεκινά νωρίς. «Ήμουν ένα διαφορετικό παιδί. Είχα αντιρρήσεις, δεν πίστευα από μικρός», αναφέρει, περιγράφοντας μια παιδική ηλικία, όπου ένιωθε πως δεν χωρούσε εύκολα ούτε στο σπίτι ούτε στο σχολείο. Στα 13 του δοκιμάζει για πρώτη φορά ουσίες, βενζίνη και χάπια. Λίγα χρόνια αργότερα, στα 16-17, έρχεται η ηρωίνη.
«Σημασία έχει να ακουστεί ότι ήταν ο μόνος δρόμος για μένα η χρήση. Ξεκίνησα γιατί ήμουν ένα διαφορετικό παιδί. Από το σχολείο θυμάμαι -από το Δημοτικό- ότι είχα αντιρρήσεις στο θέμα της θρησκείας, δεν πίστευα. Από μικρός ένιωθα ότι ήμουν διαφορετικός. Σιγά σιγά μπήκα στο περιθώριο και η μόνη “λύση” τότε μου φαινόταν τα ναρκωτικά. Εκεί ένιωσα ότι “ελευθερώθηκα” στα 13. Νόμιζα, φυσικά, ότι “ελευθερώθηκα”. Ήταν σαν λύτρωση, γιατί ένιωθα μεγάλη πίεση από την οικογένεια και από την κουλτούρα ότι το παιδί δεν πρέπει να φέρνει αντιρρήσεις, ότι πρέπει να είναι το “καλό παιδί”. Ένιωθα ότι ήμουν στο περιθώριο από το σπίτι, το σχολείο και το κοινωνικό περιβάλλον. Στα 16-17 ήρθε η ηρωίνη. Εκεί ένιωθα ότι “λυτρώθηκα”, γιατί μου έπαιρνε τον πόνο, τις άσχημες σκέψεις, με έκανε να νιώθω καλά με τον εαυτό μου. Ήμουν ένας έφηβος, που όλοι τον έδειχναν με το δάχτυλο, ένιωθα και ένοχος. Ήμουν αντιδραστικός, έγινα και παραβατικός, όχι μόνο για να μπορώ να πάρω τη δόση μου αλλά κυρίως για να με δεχτεί μια ομάδα ανθρώπων. Μου έβγαινε βία, υπήρχαν και οι κλοπές. Αλλά όλα αυτά μέσα στη χρήση, από την ανάγκη να ανήκω κάπου, να με αποδέχονται. Δεν είμαι βίαιος άνθρωπος, απλώς έπρεπε να γίνει αυτό για να νιώθω ότι ανήκω. Οι γονείς μου δεν ήξεραν τι να κάνουν. Με έκλεισαν στα 17-18 σε ψυχιατρείο. Στα 19 ήρθε η φυλακή. Έκατσα περίπου 13 μήνες. Όταν βγήκα, ήμουν χειρότερος και πιο “δικτυωμένος”. Δεν πρόδωσα συνεργούς μου και αυτό μέσα σε εκείνο το σύστημα με έβαζε σε άλλη “βαθμίδα”. Μετά τα πράγματα έγιναν πιο εύκολα για να φτάσω στον πάτο», αφηγείται.
Ο Γρηγόρης δεν αποδίδει ευθύνες στην οικογένειά του για το ότι έγινε χρήστης ναρκωτικών. Τη χαρακτηρίζει «κανονική και αγαπημένη», με γονείς που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν αυτό που τότε έμοιαζε ακατανόητο. «Το κατάλαβαν, όταν τους το είπα εγώ», λέει.
Η στροφή που ήρθε στα 27 του
«Στα 27 πήρα απόφαση μόνος μου και είχα την πρώτη επαφή με το ΚΕΘΕΑ. Καθάρισα και μέχρι τα 30-31 έμεινα καθαρός. Μετά έκανα υποτροπή, ξαναγύρισα στο ΚΕΘΕΑ. Έμεινα 12 χρόνια καθαρός. Έκανα ξανά υποτροπή και από την τελευταία υποτροπή είμαι καθαρός εδώ και 10-12 χρόνια. Τι ήταν αυτό που πυροδότησε την υποτροπή; Είναι σαν να λες “είμαι καλά” μετά από χρόνια αγώνα και ξαφνικά έρχεται μια κατραπακιά. Εκείνη την περίοδο είχα φτιάξει τη ζωή μου, δούλευα, έκανα εθελοντισμό στο ΚΕΘΕΑ και σε ανθρώπους με ειδικές ανάγκες. Αλλά μέσα μου υπήρχαν πράγματα που δεν είχα τακτοποιήσει. Έβλεπα δύο χρόνια πριν ότι πάω προς τα εκεί, αλλά δεν ζητούσα βοήθεια. Δεν είναι μόνο η απεξάρτηση, χρειάζεται και ψυχολογική υποστήριξη», αναφέρει.
Ο ίδιος δηλώνει ότι πιστεύει στα λεγόμενα «στεγνά προγράμματα» απεξάρτησης, όπως αυτό που ακολούθησε. «Πιστεύω μόνο στο στεγνό πρόγραμμα. Και το λέω αυτό ως άνθρωπος που ξέρει τα πράγματα από μέσα. Έχω δει τι κάνει η μεθαδόνη. Δημιουργεί εξάρτηση από υποκατάστατο και κρατάει τον άνθρωπο δεμένο», λέει.
Σήμερα, ο Γρηγόρης έχει χτίσει μια νέα καθημερινότητα: εργάζεται ως υδραυλικός, έχει έναν γιο που σπουδάζει στο Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης, ασχολείται με το θέατρο και το ραδιόφωνο. «Αυτά είναι για να βγαίνω από το κεφάλι μου», λέει, αναφερόμενος στο φορτίο όσων έζησε.
Στο τέλος της συζήτησης, όταν η κουβέντα φτάνει στις συμβουλές προς τα νέα παιδιά, αποφεύγει τον διδακτισμό, λέγοντας: «Δεν μπορώ να δώσω συμβουλές. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και θα μάθει από τη δική του εμπειρία. Ποιος θα ακούσει συμβουλές; Τις συμβουλές τις έχω στο μυαλό μου σαν διδασκαλία, οπότε δεν μου αρέσει να τις δίνω έτσι απλά. Αν μπορούσα να πω κάτι, θα ήταν προς το κράτος: να μπουν μαθήματα από το δημοτικό για κοινωνική συμπεριφορά, οδική συμπεριφορά και από το γυμνάσιο σεξουαλική αγωγή. Μόνο έτσι αλλάζει κάτι».
Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην Google
