Γράφει
Νίκος Ηλιάδης
Αφορμή για το σημερινό άρθρο αποτέλεσε χθεσινή, μακροσκελής ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του αντιδημάρχου Τεχνικών Έργων του δήμου Θεσσαλονίκης και μηχανικού, Πρόδρομου Νικηφορίδη. Αφορούσε το έργο της κατασκευής του ξύλινου ντεκ κατά μήκος της παλιάς παραλίας το οποίο σχεδιάζεται να ξεκινήσει εντός του 2027. Με το άρθρο του ο αντιδήμαρχος επιχειρεί να απαντήσει στις αντιρρήσεις που έχουν διατυπωθεί από κάποιους, κυρίως μηχανικούς, σχετικά με την αναγκαιότητα του συγκεκριμένου έργου, οι οποίοι παραθέτουν συγκεκριμένους προβληματισμούς που αφορούν κατασκευαστικές παραμέτρους καθώς και ενδεχόμενες περιβαλλοντικές επιπτώσεις.
Μόνο που, ο αντιδήμαρχος, δεν απαντά στην ουσία όσων θέτουν οι «αντιρρησίες», αλλά τους καταλογίζει ταπεινές προθέσεις λέγοντας ότι «προσπαθούν να δημιουργήσουν φασαρία για τη φασαρία γιατί αυτή είναι η ουσία όταν δεν υπάρχει ουσιαστική διαφωνία», και διερωτάται εάν «Ζούμε μία νέα προσπάθεια κανιβαλισμού της πόλης;». Προς επίρρωση αυτού του καταληκτικού συμπεράσματος ο κ. Νικηφορίδης παραθέτει περιπτώσεις έργων που έγιναν κατά το παρελθόν (π.χ. δημιουργία και ανάπλαση της νέας παραλίας) για τα οποία είχαν εκδηλωθεί και τότε αντιδράσεις, αλλά η ζωή απέδειξε ότι τελικά ωφέλησαν την πόλη.
Πριν από μερικούς μήνες ο υφυπουργός Υποδομών, Νίκος Ταχιάος είχε μιλήσει για «κατ’ επάγγελμα επαναστάτες», αναφερόμενους σε όσους ζητούσαν να γίνει δημοψήφισμα για το θέμα της ανάπλασης της ΔΕΘ. Την ίδια ή ανάλογη ταμπέλα, κρέμασαν παλαιότερα και σε όσους αντέδρασαν, κατά καιρούς, στην υλοποίηση άλλων έργων όπως η κατασκευή της περιφερειακής οδού (και τώρα του Flyover), η υποθαλάσσια, το μπάζωμα της παλιάς παραλίας, τη διαχείριση των αρχαιοτήτων στο σταθμό Βενιζέλου, το αρχικό, φαραωνικό σχέδιο ανάπλασης της ΔΕΘ κ.ο.κ.
Η ζωή απέδειξε ότι σε κάποιες από τις ανωτέρω περιπτώσεις οι «κατ’ επάγγελμα επαναστάτες» είχαν άδικο, σε άλλες όμως, είχαν δίκιο. Για παράδειγμα, σήμερα δεν θα μιλούσαμε για το ξύλινο ντεκ στην παλιά παραλία εάν δεν είχε αποτραπεί το μπάζωμά της ή η κατασκευή της υποθαλάσσιας. Ούτε θα διπλασιαζόταν το πάρκο στη ΔΕΘ, από τα 60 στα 120 στρέμματα, εάν δεν υπήρχαν οι «αντιρρησίες».
Θα πρέπει να καταλάβουμε και να αποδεχθούμε ότι σε κάθε μεγάλη παρέμβαση στον αστικό ιστό μιας μεγαλούπολης, όπως η Θεσσαλονίκη, είναι πολύ λογικό να διατυπώνονται αντιρρήσεις και προβληματισμοί. Ασχέτως από τα κίνητρα που έχει ο κάθε «αντιρρησίας». Όμως, τα ζητήματα αυτά δεν αντιμετωπίζονται με ισοπεδωτικούς αφορισμούς. Επιλύονται μέσα από οργανωμένο και ουσιαστικό διάλογο.
Εν προκειμένω, από κάποιους μηχανικούς και εκπροσώπους του ΤΕΕ/ΤΚΜ τίθενται ορισμένα θέματα όσον αφορά το ξύλινο ντεκ της παλιάς παραλίας. Αφορούν, μεταξύ άλλων, την επιλογή του ξύλου, εάν είναι όντως το καταλληλότερο υλικό, με βάση και την εμπειρία από τη χρήση του στη νέα παραλία· τους 352 τσιμεντοπασσάλους που παραπέμπουν σε βαριά, μόνιμη κατασκευή, δύσκολα αντιστρέψιμη· τους τεχνητούς υφάλους και λιθορριπές που θα δημιουργηθούν μέσα στη θάλασσα για την αναχαίτιση των κυματισμών· τη συσσώρευση σκουπιδιών, νεκρών αρουραίων και φυτοπλαγκτόν κάτω από το ξύλινο ντεκ και τη δυσκολία για την απομάκρυνσή τους κ.ο.κ.
Δεν ξέρω πόσο βάσιμοι είναι όλοι αυτοί οι προβληματισμοί, ούτε τους υιοθετώ καθώς δεν διαθέτω ούτε καν στοιχειώδεις γνώσεις επί αυτών των θεμάτων. Αντιλαμβάνομαι, όμως, ότι απασχολούν τον τεχνικό κόσμο. Το παραδέχεται, άλλωστε και ο ίδιος ο αντιδήμαρχος όταν αναφέρει στην ανάρτησή του ότι “Δουλεύουμε εντατικά εδώ και δύο χρόνια με μία εξαιρετικά έμπειρη ομάδα πολλών μηχανικών για να επιλύσουμε όλα τα θέματα”.
Ιδού, λοιπόν, η ευκαιρία, αντί αφορισμών, να γίνει ένας γόνιμος δημόσιος διάλογος, με μεθοδικότητα και με αυστηρό χρονοδιάγραμμα, από τον οποίο να προκύψει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Όπως φάνηκε στην περίπτωση της ΔΕΘ, η τακτική αυτή, μόνο οφέλη έχει να προσφέρει στην πόλη.
