Γράφει
Νίκος Ηλιάδης
Η μεγαλύτερη έκπληξη των δημοτικών εκλογών του 2023, και μια από τις μεγαλύτερες στις μεταπολιτευτικές αυτοδιοικητικές αναμετρήσεις, σημειώθηκε στο δήμο Αθηναίων. Όχι τόσο γιατί ο εν ενεργεία δήμαρχος Κώστας Μπακογιάννης ο οποίος ολοκλήρωνε μόλις την πρώτη θητεία του, υπέστη δεινή ήττα, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο επήλθε αυτή. Ας δούμε τους αριθμούς για να βγάλουμε συμπέρασμα.
Στον πρώτο γύρο ψήφισε μόλις ένας στους τρεις δημότες της Αθήνας, δηλαδή 145.408 σε σύνολο 449.902 εγγεγραμμένων, ποσοστό 32,32%. Ο Μπακογιάννης έλαβε 44,03% και 57.802 ψήφους και ο Χάρης Δούκας 14,19% και 19.848 ψήφους.
Την επόμενη Κυριακή προσήλθαν να ψηφίσουν ακόμη λιγότεροι, περίπου ένας στους τέσσερις, 120.261, ποσοστό 26,73%. Εξ αυτών ο Μπακογιάννης έλαβε 41,35% και 50.397 ψήφους ο δε Δούκας 55,97% και 64.062 ψήφους.
Δηλαδή, οι διαφορές μεταξύ των δύο γύρων ήταν:
1. Τη δεύτερη Κυριακή ψήφισαν 25.147 λιγότεροι.
2. Ο Μπακογιάννης πήρε 7.405 ψήφους λιγότερους σε σχέση με τον πρώτο γύρο.
3. Ο Δούκας συγκέντρωσε 44.214 περισσότερους ψήφους τη δεύτερη Κυριακή.
4. Ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Ζαχαριάδης είχε πάρει στον πρώτο γύρο 18.668 ψήφους (13,35%). Δούκας και Ζαχαριάδης είχαν συγκεντρώσει 38.516.
Με βάση τα ανωτέρω οι ισχυρισμοί των Δούκα και Ζαχαριάδη ότι στη δική τους συνεργασία οφείλεται η ήττα του Μπακογιάννη έχει μερική μόνο ισχύ καθώς το άθροισμα των ψήφων τους κατά την πρώτη Κυριακή, ακόμη και εάν υποθέσουμε ότι όλοι οι ψηφοφόροι τους προσήλθαν και στον δεύτερο γύρο, αντιστοιχεί στο 60% των ψήφων που έλαβε ο Δούκας τη δεύτερη Κυριακή. Οι υπόλοιπες 25.546 επιπλέον ψήφοι προήλθαν από άλλες παρατάξεις, οι οποίες δεν επρόσκειντο στο σύνολό τους στο χώρο της αριστεράς.
Τι αξία έχουν όλα αυτά στο σήμερα; Έχουν διότι ο δήμαρχος Αθηναίων και εκ των διεκδικητών της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ επαναφέρει την πρότασή του για συμπόρευση του κόμματός του με το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα σε περίπτωση που υπάρξουν επαναληπτικές εθνικές εκλογές για “να φύγει ο Μητσοτάκης”. Χρησιμοποιεί, δε, ως επιχείρημα, προκειμένου να πείσει ότι η πρότασή του δεν είναι “στον αέρα” όσα συνέβησαν τον Οκτώβριο του 2023 στο δήμο Αθηναίων. Μόνο που οι συγκρίσεις είναι παντελώς άστοχες. Για τρεις λόγους.
Κατά πρώτο, στις επαναληπτικές εθνικές εκλογές συμμετέχουν όλα τα κόμματα και όχι μόνο τα δύο πρώτα. Δεύτερον, επαναληπτικές εκλογές θα γίνουν μόνον εάν το πρώτο κόμμα, που με τα σημερινά δεδομένα φαίνεται πως θα είναι η Νέα Δημοκρατία, έχει πιθανότητες να κερδίσει την αυτοδυναμία. Συνεπώς, σε αντίθεση με ό,τι συνέβη με τον Μπακογιάννη, το ποσοστό της ΝΔ θα είναι υψηλότερο σε σχέση με αυτό των πρώτων εκλογών.
Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη. Για να φύγει ο Μητσοτάκης θα πρέπει ΕΛ.Α.Σ. και ΠΑΣΟΚ να συνασπιστούν και να υπερισχύσουν της ΝΔ. Πως ακριβώς θα γίνει αυτό; Με ποιο πρακτικό τρόπο θα συνεργαστούν τα δύο κόμματα; Θα κατέβουν σε ενιαίο εκλογικό σχήμα, κάτι, που όμως εφόσον συμβεί, ακόμη και εάν πρωτεύσουν δεν θα μπορούν να λάβουν το μπόνους των επιπλέον εδρών; Θα καταργήσουν τα δύο κόμματα και θα ιδρύσουν ένα νέο, στο άψε σβήσε, την επομένη των πρώτων εκλογών;
Μπορεί να υπάρξει άλλος τρόπος τον οποίο ακόμη δεν τον αποκαλύπτουν; Ή, μήπως, ο στόχος “να φύγει ο Μητσοτάκης” σημαίνει απλώς να χάσει την αυτοδυναμία και να αναγκαστεί να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία και ίσως και από την αρχηγία της ΝΔ; Και σε αυτή την περίπτωση ποιο ακριβώς θα είναι το όφελος για ΠΑΣΟΚ και ΕΛ.Α.Σ., αφού η ΝΔ θα εξακολουθεί να αποτελεί τον βασικό εταίρο του επόμενου κυβερνητικού σχήματος; Δεν το θεωρώ άνευ σημασίας, αλλά φαντάζει πολύ λίγο για ένα τέτοιο εγχείρημα που προτείνει ο Δούκας, δίχως μάλιστα να εξηγεί το πως ακριβώς θα γίνει. Εκτός, εάν, η πρότασή του έχει άλλη στόχευση και ο νοών, νοήτω...
