Κάνε κλικ και δες περισσότερο emakedonia.gr στην αναζήτηση της Google
Πρόσθεσέ το στην GoogleΜε μια ιστορία που αγγίζει σχεδόν τον έναν αιώνα, ο Σύλλογος Ποντίων Φοιτητών Θεσσαλονίκης «παραμένει ζωντανός», προστατεύοντας τις μνήμες και τα γεγονότα των Ποντίων και μεταφέροντας τα στις επόμενες γενιές.
Με αφορμή την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων (σήμερα 19/05), φοιτητές και μέλη του Συλλόγου, μιλούν στο emakedonia.gr για το πώς αυτή η ομάδα ενώνει τόσα παιδιά με ένα βασικό κοινό στοιχείο, την καταγωγή των προγόνων τους.
Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Συλλόγου, Χαράλαμπο Φουρκιώτη, η ιδέα ξεκίνησε περίπου το 1946, από μια μικρή παρέα νέων, που είχαν κοινά κοινωνικά και πολιτιστικά ενδιαφέροντα, κοινούς προβληματισμούς, και κυρίως κοινή καταγωγή και ψάχνανε να βρουν ανθρώπους που να μοιράζονται τα ίδια αυτά στοιχεία.
Το 1959 η ομάδα πέρασε σε έναν πιο «οργανωμένο» σχεδιασμό, με την αλλαγή του καταστατικού και κάπως έτσι δημιουργήθηκε ένας Σύλλογος υπαγόμενος στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου και ανήκει μέχρι σήμερα. Αν και η λειτουργία του Συλλόγου διακόπηκε -λόγω δικτατορίας- επαναλειτούργησε λίγο μετά, το 1975 με διαφορετικό όνομα.
Αυτή τη στιγμή ονομάζεται Σύλλογος Ποντίων Φοιτητών Θεσσαλονίκης, αριθμώντας περίπου 80 ενεργά μέλη. Μπορεί βέβαια η ομάδα να συνεχίζει να αποτελεί κομμάτι του ΑΠΘ, αλλά αυτό δεν περιορίζει φοιτητές από άλλα πανεπιστήμια της πόλης να εγγραφούν σε αυτήν.
Ο Σύλλογος χωρίζεται σε τρεις επιτροπές: την κοινωνική, την λαογραφίας και την επιτροπή γενοκτονίας, ενώ λειτουργεί υπό την επίβλεψη της Αναστασίας Μαχαιρίδου, καθηγήτριας στο τμήμα εκμάθησης ποντιακής διαλέκτου.
Οι δράσεις του Συλλόγου
Αξίζει να σημειωθεί πως από την προηγούμενη εβδομάδα και με αφορμή την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, ο Σύλλογος διοργάνωσε διάφορες δράσεις για κάθε μια μέρα της εβδομάδας μέχρι την 19η Μάη, όπως:
- Δευτέρα - μοίρασμα ενημερωτικών φυλλαδίων για το συμβάν της γενοκτονίας των Ποντίων και κάλεσμα στην επετειακή διαμαρτυρία
- Τρίτη - εθελοντική δενδροφύτευση στην μνήμη των θυμάτων
- Τετάρτη - εθελοντική αιμοδοσία σε συνεργασία με την ΠΝΟΗ
- Πέμπτη - επίσκεψη σε λύκειο
- Παρασκευή - συνέντευξη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από έναν άνθρωπο που ήρθε από τον Πόντο
- Σάββατο - συμμετοχή σε εκδήλωση μνήμης με χορευτικό
- Κυριακή - εκδήλωση στην Αριστοτέλους σε συνεργασία με την ποντιακή ομοσπονδία Ελλάδος
- Δευτέρα - Ανύψωση μπαλονιών στην μνήμη των θυμάτων
- Τρίτη (19/05) - πορεία διαμαρτυρίας προς το τουρκικό προξενείο
Οι φοιτητές όμως δεν περιορίζονται στους παραδοσιακούς χορούς αλλά φροντίζουν να κρατούν τις μνήμες και την ιστορία ζωντανή με έναν πιο άμεσο τρόπο. Όπως εξηγεί η γενική γραμματέας του Συλλόγου, Ελένη Γαϊτανίδου, η ομάδα οργανώνει και επισκέψεις σε σχολεία όλων των εκπαιδευτικών μονάδων, προκειμένου να μοιραστούν την ιστορία με λεπτομέρειες που δεν γράφονται στα σχολικά βιβλία, αλλά μεταδίδονται στόμα με στόμα.
«Τα περισσότερα παιδιά γνωρίζουν από παππούδες και γιαγιάδες για την ιστορία οπότε ξέρουν λίγα πράγματα. Οι καθηγητές γενικότερα μας υποδέχονται με μεγάλη χαρά, γνωρίζουν ότι δεν διδάσκεται αυτό επαρκώς» τονίζει η ίδια.
Επιπλέον συνεχίζει λέγοντας «Τα παιδιά είναι πάντα εκεί χαρούμενα. Εμείς προσπαθούμε να βρούμε διαφορετικούς τρόπους να τα κερδίσουμε. Μέσα από διάφορα παιχνίδια. Μέσα από το τραγούδι τον χορό και όλο αυτό να γίνει διαδραστικό όμορφο να μην βαρεθούν και να τους μείνει και κάτι. Κάνουμε δηλαδή πρώτα την παρουσίαση μετά παιχνίδια για να δούμε τι τους έμεινε από όλο αυτό».
Όταν η καταγωγή ενώνει
Τόσο η Ελένη και ο Χαράλαμπος, όσο και η Φωτεινή Βάσιου, εξηγούν στο emakedonia.gr πως γνώριζαν πολύ πριν έρθουν στην Θεσσαλονίκη για σπουδές για την ύπαρξη του Συλλόγου.
«Στο χωριό μου πήγαινα σε σύλλογο. Ασχολιόμουν πολύ και όταν ήρθα εδώ πέρα δεν ήθελα να το αφήσω. Γνώριζα από πριν για τον σύλλογο γιατί και κάποιοι φίλοι μου φοιτητές ήταν μέλη οπότε δέχτηκα πιέσεις για να έρθω» τονίζει αστειευόμενη η Φωτεινή, αντιπρόεδρος του Συλλόγου.
«Όταν ήρθα ξεκίνησα με το τμήμα του χορευτικού και άρχισα να περνάω όλο και περισσότερες ώρες εδώ μέσα και έβλεπα ότι δεν είναι μόνο το χορευτικό» προσθέτει.
«Εγώ γνώριζα τον σύλλογο πριν έρθω φοιτητής, από την Πτολεμαΐδα που είμαι είχα γνώση, ήμασταν μέσα στα ποντιακά με χορούς με τα πάντα. Όταν έρχεσαι από μια επαρχιακή πόλη θες να κάνεις έναν κύκλο. Είναι ένα πρώτο βήμα και είναι και ένας στόχος του συλλόγου η κοινωνικοποίηση. Μπαίνεις σε έναν κύκλο που ξέρεις ότι υπάρχει ένα κοινό ενδιαφέρον.
Ήθελα να ασχοληθώ να μάθω μερικά πράγματα παραπάνω. Πολλά πράγματα δεν τα ήξερα πριν έρθω εδώ. Άκουγα από παππούδες γιαγιάδες θείους και ήθελα να βιώσω καλύτερα τι είναι ο Πόντος» δηλώνει χαρακτηριστικά και ο Χαράλαμπος.
Με της σειρά της η Ελένη λέει πως επίσης γνώριζε για την ύπαρξη του Συλλόγου καθώς και εκείνη ήταν μέλος μιας ομάδας με παραδοσιακούς χορούς.
«Με βοήθησε και στο κομμάτι της προσαρμογής σε μια νέα πόλη και γενικότερα μεγαλώνοντας παρόλο που πριν ήμουν σε έναν σύλλογο είμαι τώρα σε μια ηλικία που μπορώ να καταλάβω πέντε πράγματα παραπάνω για την ιστορία του πόντου και να συμβάλλω και εγώ στο να μην ξεχαστεί όλο αυτό, στο να μάθω περισσότερα πράγματα.» αναφέρει.
