Γράφει
Σύνθια Σάπικα
Πέρασε περίπου ένας χρόνος από τότε που έγραψα το τελευταίο μου κείμενο στη «Μακεδονία», από τον περασμένο Φεβρουάριο. Έντεκα μήνες «μακεδονικής» σιγής. Όμως επέστρεψα. Με κάποιες μικρές διαφοροποιήσεις, και τις κλασσικές μου τελετουργικές συνήθειες για την επιλογή του θέματος.
Συζήτηση στο οικογενειακό τραπέζι ώστε να πάρω πολλές και διαφορετικές γνώμες, διάβασμα σε site για λίγο πιο εξειδικευμένη ενημέρωση στην επικαιρότητα που κατακλύζεται την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές από τον Τραμπ και την Καρυστιανού.
Στο οικογενειακό μεσημεριανό τραπέζι, όλες και όλοι γριπωμένοι, όλες και όλοι ασχολούνται με τον Τραμπ και τη Γροιλανδία. Ένας από τους συνδαιτημόνες, βαθιά ευρωπαϊστής, υποστηρίζει τη θεωρία της ισχυρής Ευρώπης.
Όταν τον ρωτάω εάν πιστεύει ότι εάν χρειαστεί θα έρθει ο Γάλλος να πολεμήσει για τα ευρωπαϊκά σύνορα στην Ελλάδα, δεν απαντάει. Ο άλλος υποστηρίζει πως οι ΗΠΑ είναι σε δεινή οικονομική θέση και πως πάντα ένας πόλεμος θα λύσει πολλά οικονομικά προβλήματα. Η τρίτη της παρέας λέει πως αν πάμε στην Κίνα θα καταλάβουμε γιατί τα κάνει όλα αυτά ο Τραμπ.
Οι πόλεις λέει εκεί είναι σαν να είσαι στο μέλλον. Και εκεί αρχίζουν οι ερωτήσεις για την Καρυστιανού. Και για το πώς οι άνθρωποι πλέον δεν τρώνε κουτόχορτο. Ένας άλλος εκεί αναφέρει το βιβλίο The Hour of the Predator, που λέει πως οι επαναστάσεις δεν γίνονται από τους ανθρώπους αλλά από τις διαδικασίες που καταφέρνουν να αλώνουν τα συστήματα και τις ζωτικές λειτουργίες του κράτους, με λίγα λόγια με χειρουργικά χτυπήματα όπως αυτό εναντίον του Μαδούρο. Οι υπόλοιπες λένε για την άμβλωση. Λένε ότι εκτίθεται πολύ και κάνει γκάφες.
Εγώ λοιπόν υποστηρίζω πως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Πως ο κόσμος πλέον μιλάει και απαιτεί. Πως θα αλλάξουν τα δεδομένα. Πώς ειδικά στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν άνθρωποι που διεκδικούν και δεν κάθονται με σταυρωμένα χέρια. Πως οι επαναστάσεις ξεκινούν και από τα social media. Πως οι άνθρωποι τολμούν να εκτίθενται χωρίς να φοβούνται να πάρουν θέση και πως μπορεί να σε ρωτήσουν κιόλας, πότε θες να κατέβουν στον δρόμο με πανό.
Το νέο μου κομμάτι στη διαδικασία της συγγραφής είναι το chat gpt. Ρωτάω για τις επαναστάσεις, τη γαλλική, τη ρωσική, την ελληνική. Τα αίτια είναι και στις τρεις περίπου τα ίδια. Φτώχεια κακή οικονομική κατάσταση, κοινωνικές ανισότητες απόλυτη μοναρχία, οι ιδέες του Διαφωτισμού, η βαριά φορολογία και η καταπίεση των χριστιανών, ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης, δράση της Φιλικής Εταιρείας.
Και μετά το ρωτάω για τις σύγχρονες. Μου απαντάει: Οι σύγχρονες ευρωπαϊκές «επαναστάσεις»: Δεν είναι ένοπλες, δεν ανατρέπουν βασιλιάδες ή κυβερνήσεις, αλλά αλλάζουν κοινωνικές δομές, νοοτροπίες και πολιτικές αποφάσεις. Είναι επαναστάσεις ιδεών, δικαιωμάτων και τρόπου ζωής.
Και μετά σκέφτομαι ένα άλλο οικογενειακό τραπέζι με δύο νέα κορίτσια που ζουν από επιλογή στην Κρήτη που μας τραγουδήσαν τη Νιφάδα του Κηπουργού και στο τέλος δακρύσαμε όλες και όλοι.
Να οι στίχοι:
Στην καρδιά του Βόρειου Πόλου
του κόσμου όλου
μια νιφάδα θα σε πάει
που σε αγαπάει
ναι, που σε αγαπάει.
Στο ταξίδι σου έχε πίστη
έχε ελπίδα
και θα φτάσεις όπου θες
ως εκεί που θες
μα μόνο αν το θες.
Καλή χρονιά, καλή αρχή.