Γράφει
Σύνθια Σάπικα
Είπα αυτή τη βδομάδα να αφήσω την πολιτική στην άκρη. Και αυτό διότι πήγα στην συναυλία των Einsturtzende Neubauten στη Μονή Λαζαριστών. Η Μονή δεν ήταν κατάμεστη, ίσως λόγω μίας άλλης παράλληλης μουσικής εκδήλωσης ή επειδή οι Γερμανοί πρωτοπόροι εμφανίζονται και στο φεστιβάλ της Φιλιππούπολης. Ας μην ξεκινήσω να γκρινιάζω για την έλλειψη φεστιβάλ αντίστοιχου στη Θεσσαλονίκη, που θα μπορούσε να καθιερωθεί και να αποτελέσει πόλο έλξης όχι μόνο για Βαλκάνιους, αλλά και για κεντροευρωπαίους.
Θα μιλήσω για τον Blixa, την κεντρική φιγούρα του γκρουπ και δύο λόγια που είπε κατά τη διάρκεια της συναυλίας της Τρίτης, με λίγες λέξεις, τόσο απλά και τόσο ουσιαστικά. Αρχικά ανέφερε έναν μουσικό που κάποτε του έδωσε ένα απολιθωμένο κοχύλι και του είπε ότι αυτό δημιουργήθηκε πριν τον διαχωρισμό των φύλων. Νομίζω πως αυτό στην αρχή λίγοι το κατάλαβαν.
Μετά από δύο ακόμα συγκλονιστικά τραγούδια, η εμβληματική μορφή του Bargeld άρχισε να μιλάει για τους ανθρώπους που έχουν παιδιά συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού του. Λέει λοιπόν: «Αυτό το τραγούδι το αφιερώνω στην κόρη μου, που μετά από λίγα χρόνια έγινε ο γιος μου». Τόσο απλά και πάλι. Τόσο γενναία, και ταυτόχρονα τόσο συγκινητικά.
Σκέφτομαι, λοιπόν, πώς κάποια πράγματα θα μπορούσαν να είχαν λυθεί στον καιρό τους, πιο ήρεμα και με συναίνεση. Και με επιχειρήματα του στιλ ότι το απολιθωμένο κοχύλι υπήρξε πριν από τον διαχωρισμό των δύο φύλων. Και με μορφές όπως ο Blixa, που παράτησε το σχολείο, έγινε αυτοδίδακτος, ίδρυσε το γκρουπ του το 1980, συνεργάστηκε με τον Nick Cave και τους Bad Seeds και άλλαξε τη μουσική που ακούμε για πάντα.
Ενώ τα γράφω όλα αυτά σκέφτομαι την ομιλία του Κώστα Καραμανλή στο Αριστοτέλειο Κολέγιο. Σκέφτομαι τις παραμέτρους που έθεσε στους τελειοφοίτους του σχολείου. Και ο Καραμανλής είπε ότι δεν θα μιλήσει για την πολιτική. Μία πρόταση είπε για την εξουσία. Δεν είμαι στο μυαλό του, δεν ξέρω πώς το εννοούσε.
Ξέρω πως όλα είναι πολιτική. Και το απολίθωμα του Blixa, και οι αναφορές του Καραμανλή στη Μακεδονία και την εξουσία και το τραγούδι του Λουκιανού Κελαηδόνη, στο οποίο αναφέρθηκε ο Καραμανλής. Καμία φορά η πολιτική ασκείται καλά και από αυτούς που δηλώνουν πως δεν την ασκούν.
Ένα πράγμα είναι σίγουρο: Ο Καραμανλής ξέρει να μιλάει και ο Blixa να τραγουδάει.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 21.06.2026
