Βόλεϊ: Η «καυτή» Μίκρα, το πρώτο βήμα του Άρη και οι αναμνήσεις του παρελθόντος (βίντεο)
Σαν σήμερα, πριν από 16 χρόνια, οι κιτρινόμαυροι αντιμετώπισαν στο ίδιο γήπεδο τον Ηρακλή σ' ένα ματς που κρίθηκε στις δικαστικές αίθουσες
Ο μύθος των σπουδαίων ανθρώπων γράφεται μέσα από περιφανείς θριάμβους και προσωπικά δράματα και η ζωή του ανυπέρβλητου Ντιέγκο Μαραντόνα περικλείει τις εσωτερικές αντιφάσεις όσων αρνούνται να συμβιβαστούν με τη μετριότητα και τον κοινωνικό κομφορμισμό.
Πριν από 35 χρόνια, ο άνθρωπος που λατρεύτηκε όσο κανείς άλλος στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού, βρισκόταν θετικός σε χρήση κοκαΐνης έπειτα από αιφνιδιαστικό έλεγχο ντόπινγκ, πριν από την αναμέτρηση της Νάπολι με την Μπάρι. Ήταν η αρχή του τέλους μιας ολόκληρης εποχής.
Ο Μαραντόνα δεν ήταν απλώς ένας αδιανόητα ταλαντούχος ποδοσφαιριστής. Ήταν ένα πραγματικό σύμβολο. Ήταν εκείνος που είχε οδηγήσει έναν «μικρό» σύλλογο στην κορυφή της Serie A, κατακτώντας πρωταθλήματα και σπάζοντας την κυριαρχία του πάμπλουτου ιταλικού βορρά.
Για τους Ναπολιτάνους, ο «Ντιεγκίτο» εκπροσωπούσε την υπερηφάνεια, την αντίσταση στο κατεστημένο, τη σχεδόν μεταφυσική πίστη ότι τα πάντα είναι δυνατά.
Η εκτυφλωτική λάμψη του ταλέντου δεν μπορούσε όμως να εξαφανίσει τη σκοτεινή πλευρά της ζωής ενός συναισθηματικά ευάλωτου ήρωα με καρδιά μικρού παιδιού.
Η προσωπική ζωή του Μαραντόνα είχε προ πολλού ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Οι καταχρήσεις, η αφόρητη πίεση της δημοσιότητας και οι ακούσιες σχέσεις με τη μαφία είχαν σημαδέψει το σώμα και την ψυχή του.
Η τιμωρία της FIFA ήταν βαριά: Αποκλεισμός 15 μηνών από κάθε αγωνιστική δραστηριότητα. Για έναν παίκτη που ζούσε μέσα από το ποδόσφαιρο, ήταν μία πραγματική καταδίκη. Για τους Ναπολιτάνους ήταν ένα σοκ που ξεπερνούσε τα όρια του αθλητισμού. Ο άνθρωπος που τους είχε οδηγήσει στην κορυφή αποχωρούσε άδοξα, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο κενό.
Ο Μαραντόνα δεν έφυγε ως ήρωας, αλλά ούτε και ως «ένοχος». Έφυγε ως μια τραγική φιγούρα, ως ένας ιδιοφυής καλλιτέχνης που λύγισε κάτω από το βάρος της ίδιας του της μεγαλοφυΐας.
Έχουν περάσει 35 χρόνια από τον «καταραμένο» Μάρτη του 1991, αλλά η εικόνα του παραμένει ζωντανή στα στενά της Νάπολης. Οι τοιχογραφίες, τα συνθήματα και η λατρεία του κόσμου θυμίζουν πως η αγάπη για τον «Ντιεγκίτο» δεν θα σβήσει ποτέ.
Ο ποδοσφαιριστής που έβγαλε μία ολόκληρη πόλη από την αφάνεια, ο άνθρωπος που έκανε τους Αργεντινούς να ξεχάσουν την ήττα στα Φώκλαντς ταπεινώνοντας την Αγγλία στο Μουντιάλ του Μεξικού, ο πιστός καθολικός που δεν δίστασε να τα βάλει με τον Πάπα, καταγγέλλοντας την υποκριτική στάση της Εκκλησίας έναντι της φτώχειας, δεν υπάκουσε ποτέ στους ανθρώπινους νόμους.
Γι' αυτό και παρά τις αυτοκαταστροφικές επιλογές που υπονόμευσαν την καριέρα του και έκοψαν πρόωρα το νήμα της πολυτάραχης ζωής του, θα είναι πάντα το απόλυτο είδωλο για όσους πολεμούν το άδικο, για όλους εκείνους που ξεκινούν από το τίποτα, αλλά ονειρεύονται να κατακτήσουν τα πάντα.
