Νεφέλη Χατζηιωαννίδου στη «ΜτΚ»: Η Θεσσαλονίκη κινδυνεύει να γίνει μία πόλη που λειτουργεί, αλλά δεν εμπνέει

«Η Θεσσαλονίκη, για πρώτη φορά, δεν κινδυνεύει σήμερα από την έλλειψη υποδομών. Κινδυνεύει από κάτι πιο ύπουλο: Από το να γίνει μία πόλη που λειτουργεί, αλλά δεν εμπνέει. Μία πόλη που εξυπηρετεί, αλλά δεν κρατά», τονίζει σε συνέντευξή της στη «ΜτΚ» η βουλευτής Επικρατείας της ΝΔ Μαρία-Νεφέλη Χατζηιωαννίδου.

Σε τρεις μήνες συμπληρώνετε τρία χρόνια ως βουλευτής. Πώς ήταν η εμπειρία; Ποια ήταν τα θετικά και τα αρνητικά της;

Η εμπειρία είναι πραγματικά συγκλονιστική. Με την καλή και τη δύσκολη έννοια. Η πολιτική σε δοκιμάζει καθημερινά, αλλά σου δίνει τη δυνατότητα να βρίσκεσαι στην πρώτη γραμμή και να προσπαθείς να αλλάξεις πράγματα. Στα θετικά, ξεχωρίζω κυρίως τους ανθρώπους που γνώρισα, ανθρώπους με πίστη και κοινό όραμα ότι η χώρα μπορεί να πάει μπροστά. Αυτή η ενέργεια και διάθεση είναι ίσως το πιο αισιόδοξο στοιχείο που κρατάω. Από την άλλη πλευρά, η πολιτική παραμένει ένας πολύ σκληρός και συχνά τοξικός χώρος. Η ένταση, η υπερβολή, οι προσωπικές επιθέσεις, όλα αυτά δεν είναι απλώς κουραστικά, είναι και αποθαρρυντικά, ειδικά για νέους ανθρώπους που θέλουν να μπουν με καθαρή διάθεση και να προσφέρουν. Και βέβαια, υπάρχει και η επαφή με την πραγματικότητα του κράτους. Ένα σύστημα σύνθετο, πολλές φορές αργό και με παθογένειες που σε κάνουν να καταλαβαίνεις γιατί κάποιες αλλαγές δεν προχωρούν όσο γρήγορα θα θέλαμε.

Το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση ζορίζεται και από την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το μήνυμα από την όλη υπόθεση;

Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλες παθογένειες του παρελθόντος. Αυτό είναι το βασικό μήνυμα που προκύπτει και από την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Τέτοια ζητήματα δεν μπορούν και δεν πρέπει να υποτιμώνται. Αντίθετα, αναδεικνύουν ότι η προσπάθεια για διαφάνεια, λογοδοσία και σωστή λειτουργία του κράτους είναι διαρκής και δύσκολη. Απαιτούν άμεση αντίδραση, πλήρη διερεύνηση και διορθωτικές παρεμβάσεις, όπου χρειάζεται. Χωρίς καθυστερήσεις και χωρίς εκπτώσεις.

Πολλοί συνάδελφοί σας θεωρούν ότι «κρέμονται πολύ εύκολα στα μανταλάκια» και ότι είναι απροστάτευτοι από το κεντρικό σύστημα της κυβέρνησης. Τι λέτε επ’ αυτού;

Κατανοώ γιατί μπορεί να υπάρχει αυτή η αίσθηση, ειδικά σε μία περίοδο έντονης πίεσης και δημοσιότητας. Όμως δεν πρέπει να συγχέουμε την αυστηρότητα με την έλλειψη στήριξης. Σε μία σοβαρή πολιτεία, κανείς δεν μπορεί να είναι υπεράνω ελέγχου. Οι παραιτήσεις και οι διαδικασίες, όπως οι άρσεις ασυλίας, δεν είναι «κρέμασμα στα μανταλάκια» αλλά είναι απόδειξη ότι οι θεσμοί λειτουργούν και ότι υπάρχει λογοδοσία. Αυτό δε σημαίνει ότι δε χρειάζεται προσοχή και δικαιοσύνη. Κάθε περίπτωση πρέπει να αξιολογείται με βάση τα πραγματικά δεδομένα, χωρίς υπερβολές και χωρίς βιαστικά συμπεράσματα. Ως νέος άνθρωπος στην πολιτική, πιστεύω ότι η αξιοπιστία χτίζεται όταν δεν αποφεύγεις τον έλεγχο, αλλά τον αντιμετωπίζεις με διαφάνεια και καθαρούς κανόνες. Αυτό, τελικά, είναι που προστατεύει και το πολιτικό σύστημα και όσους το υπηρετούν σοβαρά.

Ποιος είναι κατά τη γνώμη σας ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπιστεί το ρουσφέτι;

Ας είμαστε ειλικρινείς: Το ρουσφέτι δεν είναι μία μονομερής σχέση. Πολλοί το καταγγέλλουν, αλλά την ίδια στιγμή το ζητούν. Υπάρχει μία βαθιά ριζωμένη αντίληψη ότι ο βουλευτής είναι εκεί για να «εξυπηρετεί» -σε δίκαια και σε λιγότερο δίκαια αιτήματα. Και αυτό, προσωπικά, με προβληματίζει και με πληγώνει ως νέο άνθρωπο στην πολιτική. Από εκεί και πέρα, είναι ευθύνη του βουλευτή να βάζει όρια. Να φιλτράρει τα αιτήματα, να στηρίζει όσα είναι πραγματικά δίκαια και να μην αναπαράγει μία λογική που μας κρατά πίσω. Η αντιμετώπιση του φαινομένου δεν γίνεται με ένα μέτρο. Χρειάζεται συνδυασμός παρεμβάσεων. Η περαιτέρω ψηφιοποίηση του κράτους είναι κρίσιμη, γιατί μειώνει τα περιθώρια «παρέμβασης» και κάνει τις διαδικασίες πιο διαφανείς και ίσες για όλους. Μόνο έτσι ο βουλευτής μπορεί να απελευθερωθεί από τον ρόλο του «διαμεσολαβητή» και να επικεντρωθεί εκεί που πραγματικά έχει αξία: Στα ουσιαστικά προβλήματα της κοινωνίας και στο να είναι πραγματικά χρήσιμος.

Η τοξικότητα πάντως στην πορεία προς τις εκλογές όλο και θα ανεβαίνει, κάτι που απομακρύνει τον κόσμο από την πολιτική. Ποιος ευθύνεται γι’ αυτό; Υπάρχει διέξοδος;

Η ευθύνη μας βαραίνει όλους. Η τοξικότητα δεν είναι κάτι έξω από εμάς. Τη διαμορφώνουμε καθημερινά, και η ψηφιακή εποχή την εντείνει. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι αρχίζουμε να τη θεωρούμε δεδομένη. Τα τοξικά σχόλια και τα fake news δεν μπορεί να είναι «κανονικότητα». Αν το αποδεχόμαστε, απομακρύνουμε (κυρίως) τη νέα γενιά από την πολιτική. Η διέξοδος δεν είναι εύκολη, αλλά ξεκινά από το να μην τη νομιμοποιούμε και να επιμένουμε σε έναν πιο καθαρό δημόσιο λόγο, χτίζοντας μία κουλτούρα που περιορίζει όσους την παράγουν και προστατεύει όσους τη δέχονται.

Πριν από μερικές ημέρες ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε ένα νέο πακέτο μέτρων στήριξης της μεσαίας τάξης. Αρκεί αυτό;

Η κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι αντιδρά γρήγορα και ουσιαστικά στις προκλήσεις. Το πρόσφατο πακέτο μέτρων που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, είναι ένα σημαντικό βήμα στήριξης της μεσαίας τάξης. Όμως δεν αρκεί από μόνο του. Η πραγματικότητα, στην Ελλάδα και διεθνώς, είναι σύνθετη και απαιτεί συνεχή προσαρμογή. Γι’ αυτό έχει σημασία η συνολική εικόνα. Ένα πλέγμα πολιτικών και μεταρρυθμίσεων με σταθερό στόχο τη στήριξη της κοινωνίας. Η απάντηση δεν είναι αποσπασματική, αλλά διαρκής και εξελισσόμενη.

Γενικά υπάρχει η αίσθηση ότι μπορεί οι αριθμοί να ευημερούν, αλλά ο κόσμος και η μικρή οικονομία ζορίζεται. Είναι έτσι; Και αν ναι, τι χρειάζεται;

Ναι, οι αριθμοί ευημερούν. Και αυτό δεν είναι αφήγημα, είναι πραγματικότητα. Η ανεργία έχει μειωθεί και η οικονομία κινείται σε καλύτερη κατεύθυνση από ό,τι πριν λίγα χρόνια. Αλλά δεν θα πω ότι όλα είναι καλά. Ο κόσμος πιέζεται. Η ακρίβεια, το κόστος στέγασης και οι διεθνείς κρίσεις έχουν επιβαρύνει σοβαρά την καθημερινότητα. Η διαφορά είναι ότι σήμερα η χώρα έχει τη δυνατότητα να απαντήσει. Και αυτό κάνουμε με μέτρα που ανακοινώνονται, ενώ οφείλουμε να συνεχίσουμε πιο γρήγορα και στοχευμένα. Κατανοώ την πίεση που νιώθουν πολλοί πολίτες. Η ευθύνη μας είναι ξεκάθαρη. Να ακούμε, να διορθώνουμε και να παρεμβαίνουμε άμεσα εκεί που υπάρχει ανάγκη. Η πρόοδος έχει αξία μόνο όταν γίνεται αισθητή στην καθημερινότητα.

Στη Θεσσαλονίκη γίνεται μία μεγάλη προσπάθεια από την κυβέρνηση υλοποίησης μεγάλων και μικρών έργων. Ποιος είναι ο απολογισμός σας επ’ αυτού;

Το Μετρό, ο προαστιακός, το FlyOver, τα πάρκα, οι αναπλάσεις, το λιμάνι, το Thess INTEC, τα νοσοκομεία δεν είναι πια υποσχέσεις. Είναι πραγματικότητα. Αυτό από μόνο του είναι μία μεγάλη κατάκτηση για μία πόλη που έμαθε να ζει με μακέτες και καθυστερήσεις. Όμως εδώ αρχίζει η πιο δύσκολη συζήτηση. Γιατί τα μεγάλα έργα είναι αναγκαία, αλλά δεν αρκούν. Η Θεσσαλονίκη για πρώτη φορά δεν κινδυνεύει σήμερα από την έλλειψη υποδομών. Κινδυνεύει από κάτι πιο ύπουλο: Από το να γίνει μία πόλη που λειτουργεί, αλλά δεν εμπνέει. Μία πόλη που εξυπηρετεί, αλλά δεν κρατά. Τι χρειάζεται πραγματικά ο κάτοικος της Θεσσαλονίκης σήμερα;

Οι κάτοικοι θέλουν μία καλύτερη καθημερινότητα. Μετακινήσεις χωρίς χαμένο χρόνο, ανθρώπινες γειτονιές με ασφάλεια και ποιότητα ζωής. Τα έργα δίνουν τον σκελετό, αλλά η ζωή της πόλης χτίζεται στις εμπειρίες. Κρίσιμο στοίχημα είναι οι νέοι, οι οποίοι δεν φεύγουν μόνο για δουλειά, αλλά γιατί δεν βλέπουν προοπτική. Θέλουν μία πόλη ανοιχτή και δημιουργική. Το ίδιο ισχύει για τις οικογένειες και τους ηλικιωμένους, που χρειάζονται σταθερότητα, υπηρεσίες και αξιοπρέπεια. Σε αυτή τη μετάβαση, καθοριστικός είναι ο ρόλος των επιχειρήσεων που επενδύουν στους ανθρώπους τους, στη γνώση και την καινοτομία.

Η δυναμική της Θεσσαλονίκης παραμένει. Αν χαθεί, δεν θα φταίει κάποιο έργο που καθυστέρησε. Θα φταίει ότι δεν αξιοποιήσαμε τη στιγμή για να αλλάξουμε πραγματικά. Για να μπορεί ο νέος να πει «μένω», ο επαγγελματίας «εξελίσσομαι», ο οικογενειάρχης «χτίζω το μέλλον μου με σιγουριά». Αυτό είναι το πραγματικό μέτρο επιτυχίας και με γνώμονα τα παραπάνω θα γίνει ο τελικός απολογισμός.

Το 2023 εκλεγήκατε χωρίς σταυρό με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Θα μπείτε στη μάχη του σταυρού στις προσεχείς εθνικές εκλογές στην Α’ Θεσσαλονίκης;

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, υπάρχει ανάγκη για νέους, άφθαρτους ανθρώπους στην πολιτική, που μπορούν να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών. Το ζητούμενο είναι η ουσιαστική παρουσία και το έργο: να είσαι παρούσα, να δουλεύεις και να αποδεικνύεις καθημερινά γιατί αξίζεις την εμπιστοσύνη. Οι αποφάσεις για το πώς και από πού δίνεται μία μάχη, έρχονται στην ώρα τους. Αυτό που μετρά είναι η βούληση, η συνέπεια και ένα καθαρό αποτύπωμα στον κόσμο της Θεσσαλονίκης.

*Δημοσιεύτηκε στη "ΜτΚ" στις 3/5/2026