Με άξονα τα έργα, την ομαδικότητα και τη βαθιά πίστη στις ευρωπαϊκές αξίες, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Στέλιος Αγγελούδης, ξεδιπλώνει τη φιλοσοφία του για τη διοίκηση, την κοινωνία και τον άνθρωπο, σε μια ουσιαστική και ανθρώπινη συνέντευξη που παραχώρησε στον Λέανδρο Παπαχαραλαμπίδη.
Ο Λέανδρος Παπαχαραλαμπίδης, που από την ηλικία των δύο ετών αντιμετωπίζει προβλήματα όρασης μετά από χειρουργική επέμβαση, δίνει με τη στάση και τις ερωτήσεις του ένα ισχυρό μήνυμα ζωής, ουσίας και διεκδίκησης. Ένα μήνυμα που, όπως φαίνεται, συναντάται, τελικά, με τον πυρήνα όσων πρεσβεύει και ο ίδιος ο Δήμαρχος: πράξεις, σεβασμός και κοινή ευθύνη για μια πόλη ανθρώπινη και ανοιχτή σε όλους.
Από το πρώτο κιόλας ερώτημα «λόγια ή έργα;», ο Δήμαρχος δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. «Τα έργα», απαντά ξεκάθαρα, επισημαίνοντας ότι η υπερβολική ρητορική συχνά απομακρύνει από την ουσία της δουλειάς. Στο ίδιο πνεύμα κινείται και η επιλογή του ανάμεσα σε «επίθεση ή άμυνα»: «Φουλ επίθεση», λέει, τονίζοντας πως μόνο μέσα από τη δημιουργικότητα και τη διεκδίκηση μπορεί να μπει το γκολ – είτε στο ποδόσφαιρο είτε στη διοίκηση μιας πόλης.
Η συζήτηση αποκτά γρήγορα πιο προσωπικό χαρακτήρα. Στο δίλημμα «οικογένεια ή καριέρα», ο κ. Αγγελούδης ξεκαθαρίζει πως η οικογένεια είναι το σημαντικότερο στη ζωή, αναγνωρίζοντας ωστόσο ότι συχνά οι άνθρωποι χάνουν την πυξίδα τους, παρασυρόμενοι από λανθασμένες προτεραιότητες. Αντίστοιχα, στην ιστορική σύγκριση μεταξύ Μεγάλου Αλεξάνδρου και Αριστοτέλη, επιλέγει τον φιλόσοφο, αναγνωρίζοντας ότι το μεγαλείο του πρώτου είναι άρρηκτα δεμένο με τη διδασκαλία του δεύτερου και τη θεμελίωση του πολιτισμού που κληροδότησε στην ανθρωπότητα.
Σε ό,τι αφορά το μέλλον της Θεσσαλονίκης, ο Δήμαρχος δίνει σαφές στίγμα. Ανάμεσα σε ένα μετρό μέχρι το αεροδρόμιο και τη συνολική ανάπλαση του παραλιακού μετώπου έως εκεί, προκρίνει το δεύτερο, ως ένα έργο ευρύτερης κλίμακας και πολλαπλού οφέλους για περισσότερους κατοίκους. Μάλιστα, δεν αποκλείει τη θαλάσσια συγκοινωνία ως μέρος μιας σύγχρονης, βιώσιμης σύνδεσης της πόλης με το αεροδρόμιο.
Κομβική θέση στη σκέψη του, όπως λέει, κατέχει η ομαδικότητα. «Μόνο με ομαδικό πνεύμα κερδίζεις», τονίζει, θυμίζοντας ότι δεν είναι τυχαίο πως η δημοτική του παράταξη φέρει το όνομα «Ομάδα για τη Θεσσαλονίκη». Παράλληλα, υπογραμμίζει ότι τα δικαιώματα είναι αδιανόητα χωρίς υποχρεώσεις, καθώς μόνο έτσι μπορούν να είναι ουσιαστικά και διαχρονικά ισχυρά.
Η θάλασσα, οι ανοιχτοί ορίζοντες και η «μεγάλη ματιά» συμβολίζουν για τον ίδιο όχι μόνο την πόλη, αλλά και τη στάση ζωής του. Όπως και η Ευρώπη, την οποία βλέπει ως το κοινό σπίτι των αξιών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και διαμόρφωσαν τον σύγχρονο πολιτισμό.
Σε μια πιο φιλοσοφική αποστροφή, ο κ. Αγγελούδης αποδίδει την ανθρώπινη προσποίηση στον φόβο – έναν φόβο που στερεί την αυτογνωσία και οδηγεί σε απομάκρυνση από τον πραγματικό εαυτό. Όσο για τα πρότυπα ηγεσίας, ξεχωρίζει τον Περικλή, ως τον άνθρωπο που ανέδειξε έναν ολόκληρο πολιτισμό μέσα από την πολιτική του πράξη.
Η εν λόγω επαφή μεταξύ των δύο, δεν είναι η πρώτη, καθώς πέρσι, ο δωδεκάχρονος τότε Λέανδρος, εξέφρασε την επιθυμία του να αποκτήσει πρόσβαση στα ιστορικά στοιχεία αλλά και στις πληροφορίες για τις αρχαιότητες που εκτίθενται στο Μετρό της Θεσσαλονίκης, με το δήμαρχο να του απαντά θετικά.
Ιδιαίτερο βάρος δίνεται στο ζήτημα του πρασίνου και της προσβασιμότητας. Ο Δήμαρχος αναγνωρίζει τις διαχρονικές ευθύνες για την έλλειψη μεγάλων χώρων πρασίνου στη Θεσσαλονίκη, σημειώνοντας πως το Μητροπολιτικό Πάρκο στον χώρο της ΔΕΘ – άνω των 120 στρεμμάτων – μπορεί να αλλάξει το μικροκλίμα και τη φυσιογνωμία της πόλης. Παράλληλα, δηλώνει ξεκάθαρα ότι η Θεσσαλονίκη οφείλει και μπορεί να γίνει πρότυπο προσβασιμότητας, επισημαίνοντας όμως ότι το ζήτημα δεν είναι μόνο τεχνικό, αλλά βαθιά κοινωνικό.
Η συνέντευξη ολοκληρώνεται με μια συμβολική «κίτρινη κάρτα», μια πρωτοβουλία που αφορά όσους δεν σέβονται τον δημόσιο χώρο, τα πεζοδρόμια και τις οδεύσεις των τυφλών, υπενθυμίζοντας ότι η πόλη ανήκει σε όλους και πρέπει να μοιράζεται ισότιμα.
Δείτε αναλυτικά τη συνέντευξη
Κύριε Δήμαρχε, καταρχάς να σας ευχαριστήσω που αφιερώνετε το χρόνο σας για τη συνέντευξη και όταν είστε έτοιμος μπορούμε να ξεκινήσουμε.
Λέανδρε, εγώ σε ευχαριστώ πολύ για την τιμή που μου κάνεις και προφανώς είμαι έτοιμος να απαντήσω σε ό,τι με ρωτήσεις.
Θέλω να σας κάνω την εξής ερώτηση: λόγια ή έργα; Εσείς τι θα επιλέγατε;
Η απάντηση είναι σαφώς, ότι είναι τα έργα, αλλά θέλει προσπάθεια γι’ αυτό, γιατί μερικές φορές κάνουμε το λάθος να μιλάμε πολύ, ενώ πρέπει να εργαζόμαστε περισσότερο.
Τι θα επιλέγατε, την επίθεση ή την άμυνα;
Φουλ επίθεση!
Επίθεση, γιατί φουλ επίθεση;
Γιατί εάν είσαι ένας αμυντικός παίκτης δεν σου δίνεται η δυνατότητα να είσαι δημιουργικός - τόσο τουλάχιστον όσο θα έπρεπε - διότι το γκολ το βγάζει η επίθεση, όπως ξέρεις. Άρα, λοιπόν, τις περισσότερες φορές, επίθεση.
Μια πιο προσωπική ερώτηση: οικογένεια ή καριέρα;
Η οικογένεια θεωρώ ότι είναι το πιο σημαντικό, αλλά όλοι κάνουμε το λάθος Λέανδρε, να μην βλέπουμε τα σημαντικά στη ζωή μας και να κάνουμε άλλου είδους επιλογές.
Να και μια ιστορική ερώτηση: Μέγας Αλέξανδρος ή Αριστοτέλης;
Κοίταξε θα περιμένεις να σου πω Μέγας Αλέξανδρος, αλλά θα σου πω Αριστοτέλης, γιατί ένα μεγάλο μέρος αν όχι ολόκληρο του μεγαλείου του Μεγάλου Αλέξανδρου, όπως και ο ίδιος έχει πει, ανήκει στο δάσκαλό του, που είναι ο Αριστοτέλης. Και είναι ένας από αυτούς που βάλανε τις βάσεις για την φιλοσοφία αλλά και για τον πολιτισμό, που όλοι σήμερα ζούμε.
Εσείς θα προτιμούσατε ένα μετρό ως το αεροδρόμιο ή το παραλιακό μέτωπο ως αεροδρόμιο;
Το δεύτερο, δηλαδή το παραλιακό μέτωπο μέχρι το αεροδρόμιο, είναι μεγαλύτερο έργο, γιατί αφορά τη διαμόρφωση μιας ολόκληρης περιοχής. Άρα, και πολύ περισσότερων κατοίκων. Χωρίς αυτό βέβαια για μένα να σημαίνει ότι υποτιμώ την απαραίτητη σύνδεση, που πρέπει να έχουν όλες οι ευρωπαϊκές πόλεις του αεροδρομίου με το κέντρο της πόλης. Αλλά θα προτιμούσα να έχουμε μια διαμόρφωση του παραλιακού μετώπου, όπου εκεί η σύνδεση μπορεί να περιλαμβάνει και τη θαλάσσια συγκοινωνία από το αεροδρόμιο με το κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Ατομικό ταλέντο ή ομαδικότητα;
Χωρίς καμία αμφισβήτηση και καμία αμφιβολία μόνο με το ομαδικό πνεύμα και την ομαδική δουλειά κερδίζεις. Άλλωστε, την δημοτική μας παράταξη την ονόμασα Ομάδα για την Θεσσαλονίκη.
Δικαιώματα ή υποχρεώσεις;
Και εδώ δεν είναι μονοσήμαντη η προσέγγιση στην ερώτησή σου, Λέανδρε. Τα δικαιώματα, για τα οποία γίνονται οι αγώνες και για τα οποία θα πρέπει μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής μας να τα διεκδικούμε, να τα κατακτούμε, να τα αποκτούμε, όχι μόνο για μας αλλά για όλο τον κόσμο, γεννούν και υποχρεώσεις. Άρα, λοιπόν, δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις προκειμένου να είναι ισχυρά αυτά τα δικαιώματα.
Εσείς τι προτιμάτε την θάλασσα ή το βουνό;
Την θάλασσα. Την θάλασσα των ανοικτών οριζόντων και της μεγάλης ματιάς.
Ευρώπη ή Ελλάδα;
Η Ελλάδα είναι μέρος της Ευρώπης. Άρα, ναι στην Ευρώπη, γιατί η Ευρώπη είναι αυτό το μεγάλο σπίτι, που συμπυκνώνει όλες τις αξίες του πολιτισμού μας, οι οποίες όπως μιλήσαμε έχουν ξεκινήσει από εδώ, από την χώρα μας.
Γιατί οι άνθρωποι προσποιούνται και δεν είναι απλά ο εαυτός τους;
Είναι μια μεγάλη κουβέντα και μια μεγάλη συζήτηση. Αν μπορούσα να απαντήσω πολύ σύντομα θα έλεγα, γιατί οι άνθρωποι πολλές φορές προσδιορίζονται από τον φόβο. Έναν φόβο για αρκετά πράγματα, ο οποίος όμως τελικά οδηγεί στο να μην έχουμε αυτογνωσία, με αποτέλεσμα στο τέλος να προσποιούμαστε κάτι που δεν είμαστε.
Ποιος ηγέτης από την ιστορία είναι πρότυπό σας;
Έχω τη γνώμη ότι οι ηγέτες, οι οποίοι έχουν αλλάξει με τον άλφα ή βήτα τρόπο την ροή του ανθρώπινου πολιτισμού ανευρίσκονται στην αρχαία ελληνική ιστορία. Οφείλω να πω ότι στην προκειμένη περίπτωση αν έπρεπε να περιοριστώ σε μία μόνο απάντηση αυτός θα ήταν ο Περικλής, ο οποίος μέσα από την ηγεσία του στην αρχαία Αθήνα ανέδειξε έναν ολόκληρο πολιτισμό, ο οποίος μετά καταγράφηκε και πάνω στον οποίο στηρίχθηκε ο σημερινός παγκόσμιος ανθρώπινος πολιτισμός.
Εσείς τι θα επιλέγατε, την φαντασία ή την πραγματικότητα;
Η πραγματικότητα για να μπορεί να είναι παραγωγική για όλους μας θα πρέπει να έχει εκρήξεις φαντασίας, δημιουργικής όμως φαντασίας. Άρα, λοιπόν, η απάντηση είναι ότι η πραγματικότητα χρειάζεται την φαντασία.
Να και μια ερώτηση που αφορά την προσωπική σας ζωή. Τι φοβόσασταν όταν ήσασταν παιδί;
Οφείλω να σου πω ότι φοβόμουν να μένω μόνος το βράδυ. Είναι κάτι το οποίο το θυμάμαι από τότε. Δηλαδή είδες τώρα που το ρωτάς… δεν το έχω ψάξει καθόλου και έχουν περάσει τόσα πολλά χρόνια, αλλά ο φόβος μου ήταν την νύχτα. Βέβαια, περνώντας τα χρόνια αυτό αρχίζει γίνεται πιο οικείο και κάποια στιγμή σταματάει να είναι φόβος, γιατί εν τω μεταξύ έχουν δημιουργηθεί άλλοι πολύ σοβαρότεροι (φόβοι).
Γιατί δεν μπορούμε να έχουμε αυτά τα τεράστια πάρκα-άλση, που βλέπουμε σε όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις, και στον τόπο μας;
Νομίζω πως μπορούμε, αλλά όχι με την ίδια - θα έλεγα - δυνατότητα που βλέπεις σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Ο λόγος είναι ότι - και ας μιλήσουμε για την πόλη μας την Θεσσαλονίκη – αυτή έχει επί πολλές εκατοντάδες χρόνια μια πυκνή αστική δόμηση. Και όλα αυτά τα χρόνια δεν φρόντισαν αυτοί που είχαν την ηγεσία της πόλης να διαμορφώσουν μεγάλους χώρους πρασίνου. Αυτό, όμως, θα πρέπει στο μέτρο του δυνατού να αντιμετωπίζεται. Γι’ αυτό και στην Θεσσαλονίκη πιστεύω ότι μια καλή ευκαιρία για την απόκτηση ενός μεγάλου χώρου πρασίνου είναι το «Μητροπολιτικό Πάρκο», το οποίο ζητούμε να γίνει μέσα στο χώρο της έκθεσης πάνω από 120 στρέμματα, για να είναι ένας χώρος πραγματικά που θα αλλάξει τη φυσιογνωμία, αλλά και το κλίμα της πόλης.
Θα κάνουμε την Θεσσαλονίκη πρότυπο Προσβασιμότητας σε όλη την Ανατολική Ευρώπη;
Θα ήθελα να σου πω με μια κουβέντα, ναι. Γιατί πρέπει και γιατί δεν είμαστε! Αλλά θα πρέπει, όμως, να είμαι και ειλικρινής αντιμετωπίζοντας αυτή την πραγματικότητα, η οποία πραγματικότητα λέει ότι η προσβασιμότητα δεν είναι μόνο οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια. Προσβασιμότητα είναι και αυτό που πρέπει να αποκτήσουν όλοι οι άνθρωποι για τον συνάνθρωπό τους, που ανήκει στα άτομα με αναπηρία. Έχουμε πρόβλημα, λοιπόν, και με την κοινωνική προσβασιμότητα, αλλά έχουμε πρόβλημα και με αυτό που ρώτησες. Αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι θα πρέπει να προσπαθήσουμε ακόμα περισσότερο, γιατί έχουμε πολύ δρόμο να καλύψουμε, ώστε η πόλη μας στο σύνολό της να είναι μια προσβάσιμη πόλη.
Σας ευχαριστώ κύριε Δήμαρχε για την συνέντευξη, που αφιερώσατε το χρόνο σας και εύχομαι να τα ξαναπούμε.
Λέανδρε, εγώ σε ευχαριστώ πολύ, γιατί πραγματικά ήταν μια πολύ -θα έλεγα- σημαντική συνέντευξη αυτή. Μου έδωσες την δυνατότητα για άλλη μια φορά να καταλάβω αρκετά από αυτά τα οποία ναι μεν είναι αυτονόητα, αλλά τελικά δεν είναι αυτονόητα για όλους μας.
Και να σου βγάλω και την κίτρινη κάρτα που είχες την έμπνευση να δημιουργήσεις. Αυτήν την κίτρινη κάρτα που βγάζουμε σε όλους όσους δεν σέβονται τον δημόσιο χώρο, δεν σέβονται τα πεζοδρόμια, δεν σέβονται τις οδεύσεις των τυφλών και κάνουν σαν να είναι δικός τους ο χώρος, ενώ είναι ένας χώρος που πρέπει να μοιραζόμαστε όλοι μεταξύ μας.
