Ο κόσμος που πίστεψε ότι ο Τσίπρας θα βαρούσε το νταούλι και οι αγορές θα χόρευαν δεν άλλαξε μυαλά. Έτοιμος είναι να ξαναχορέψει στο Σύνταγμα. Χάρις στους Ευρωπαίους εταίρους που λοιδορούσε και στους «Μένουμε Ευρώπη» που μισούσε, δεν έπαθε την ζημιά που τού άξιζε. Λούφαξε μέχρι να περάσει η μπόρα της πραγματικότητας και επανήλθε στις εργοστασιακές ρυθμίσεις. «Αγώνας», χάρτινοι ήρωες, θεωρίες συνωμοσίας, δώσε και μένα μπάρμπα και να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα. Χαμένος κόπος είναι να του λέμε ότι τα λεφτά δεν φυτρώνουν στα δέντρα. Είναι βέβαιος ότι φυτρώνουν!
Εξίσου βέβαιος είναι ότι την κρίση του ελληνικού χρέους προκάλεσαν οι δανειστές για να βάλουν στο χέρι τη δημόσια περιουσία, ότι για την εισβολή στην Ουκρανία ευθύνεται η Ουκρανία, ότι η Ρωσία του Πούτιν είναι δημοκρατία, ότι η Χαμάς είναι gay friendly και ότι στα Τέμπη τρία βαγόνια εξαφανίστηκαν από την εμπορική αμαξοστοιχία. Και στις συναυλίες της Καρυστιανού έτρεχε για την «ανατροπή» και τώρα δεν μπορεί να το συμμαζέψει. Βρισκόμαστε σε συνθήκες αντιμνημονιακής περιόδου και λίγο χειρότερα. Γιατί τότε είχαμε το ΠΑΣΟΚ στην πλευρά της λογικής και της εθνικής ευθύνης. Σήμερα δεν είμαστε και τόσο σίγουροι.
Ακούγεται σαν εμμονή η προσκόλληση στα γεγονότα εκείνης της εποχής αλλά μόνο δι’ αυτών μπορούμε να αντιληφθούμε τι έρχεται καταπάνω μας. Εάν αγνοήσουμε πώς σκέφτονται εκείνοι που ψήφισαν να φύγουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, να επιστρέψουμε στη δραχμή και να κάνουμε συναλλαγές με μαρούλια, δεν θα κατανοήσουμε γιατί ο Τσίπρας επιστρέφει αντί να εξαφανιστεί πολιτικά. Αφήστε τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που εξευτελίζονται στη ουρά του face control. Τυχαία βρέθηκαν στην κεντρική πολιτική αλλά τώρα που συνήθισαν δεν μπορούν να φανταστούν τον εαυτό τους εκτός.
Κάποιοι πρέπει να βρουν και μία κανονική δουλειά να κάνουν -και αυτό φαίνεται «βουνό» όταν έχεις ξοδέψει τη ζωή σου στα κομματικά γραφεία και στις ίντριγκες. Αφήστε επίσης τα στελέχη που τώρα ανεβαίνουν στην σκηνή, ανεμίζοντας βιογραφικά και προσφέροντας τους εαυτούς τους ως άλλοθι του rebranding. Και γι’ αυτούς υπάρχει εξήγηση. Η επετηρίδα μηδενίστηκε, το γήπεδο είναι ανοιχτό, υπάρχουν ρόλοι στην κεντρική πολιτική.
Αλλά οι ψηφοφόροι; Πιστεύουν ότι τον Τσίπρα τον αδίκησε η Ιστορία και αν επιστρέψει θα κάνει τη διαφορά; Ότι θα φορολογήσει τις τράπεζες, τα μερίσματα των ανωνύμων εταιρειών και «τα κότερα που τρέχουν γρήγορα» για να τους τα μοιράσει; Ή μήπως ότι τα επιχειρηματικά συμφέροντα που τον αβαντάρουν θα του πουν αύριο «εντάξει Αλέξη, κυβέρνησε όπως θέλεις, εμείς δεν ανακατευόμαστε;». Επειδή μας έφαγε το πολιτικό comme il faut, ας μην αποφεύγουμε αυτό που σκεφτόμαστε: Είναι βομβιστές αυτοκτονίας. Ζώνονται τα εκρηκτικά και όποιον πάρει ο Χάρος, αρκεί να είναι ήσυχοι με την αριστερή συνείδησή τους.
Αυτός ο κόσμος μπορεί να πιστέψει όχι μόνο ότι ο ήλιος μερικές φορές ανατέλλει από τη δύση αλλά ακόμη και ότι το ΠΑΣΟΚ είναι τοξικό κόμμα, πρέπει να διαλυθεί και να προσχωρήσει στο κόμμα του Τσίπρα. Το ΠΑΣΟΚ στον Τσίπρα! Δεν το είπαν σε κάποιο καφενείο ούτε γράφτηκε στο twitter. Το είπε ο συντονιστής του Μανιφέστου του Ινστιτούτου Τσίπρα. Και για μεν τον ΣΥΡΙΖΑ που ο ίδιος επίσης θεωρεί τοξικό, ας τα βρουν μεταξύ τους. Το ίδιο μαγαζί είναι, μαλώνουν η κουζίνα με το σέρβις. Αλλά θέλει πολύ μεγάλο θράσος για να αποκαλείς «τοξικό» το ΠΑΣΟΚ και ανεξάντλητο μικρομεγαλισμό για να του λες «διαλύσου και έλα στον Τσίπρα». Που αν επιχειρήσουμε να καταγράψουμε τις δηλώσεις εχθροπάθειας κατά του ΠΑΣΟΚ, θα χρειαστούμε ένα στικάκι.
Και αυτό αποτελεί ακόμη μια απόδειξη ότι κοντά στον Τσίπρα, μεταλλάσσονται κανονικοί, ακόμη και αξιόλογοι άνθρωποι. Τι να το κάνεις να έχεις διαβάσει βιβλιοθήκες πολιτικής επιστήμης και να λες κάτι τέτοιο; Αυτό δεν το λες, ακόμη και αν έχεις στη ζωή σου έχεις διαβάσει μόνο Μίκι Μάους.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 28.06.2026
