Γράφει
Βασίλης Κοντογουλίδης
Παρακολούθησα δύο φορές την ταινία που τις δύο πρώτες εβδομάδες έστειλε 474.000 ψυχές στις κινηματογραφικές αίθουσες και όπως όλα δείχνουν θα κάνει ρεκόρ εισιτηρίων όλων των εποχών. Στον «Καποδίστρια» του Γιάννη Σμαραγδή αναφέρομαι και θεωρώ ότι αυτή η ταινία έχει ξεπεράσει πλέον τα κινηματογραφικά δεδομένα και είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που αγγίζει εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές.
Με αυτό το πρίσμα θα προσπαθήσω να εξηγήσω σε αυτό το κείμενο γιατί ο Σμαραγδής κατάφερε σε αυτή την πολιτική, οικονομική, κοινωνική και πρωτίστως εθνική συγκυρία να ξεπεράσει αυτή η ταινία τα συνήθη κινηματογραφικά πλαίσια και να εξελιχτεί σε φαινόμενο της κοινωνίας. Γι’ αυτό δεν θα σχολιάσω τις κριτικές που τη θεωρούν για τα σκουπίδια διότι όταν πρόκειται για φαινόμενο είναι εντελώς αδιάφορο για μένα τι γράφει ένας που κατατάσσει τον εαυτό του στους «ειδικούς».
Η κοινωνία διψούσε από καιρό για αλήθεια και αθωότητα στην πολιτική. Αυτό που επί σειρά ετών δεν δίνει το εκάστοτε πολιτικό σύστημα της χώρας και φυσικά το έδωσε στο σύντομο αλλά τόσο μεγαλειώδες πέρασμά του ο πρώτος κυβερνήτης της χώρας. Ο κόσμος διψά για ανιδιοτέλεια, εντιμότητα, όραμα, πατρίδα, Ορθοδοξία και έμπνευση για κάτι μεγάλο.
Ο Έλληνας βαρέθηκε τα μικρά, τα ανούσια. Και φυσικά αγανακτεί με τις λαμογιές, τα σκάνδαλα, τη γιγάντωση των περιουσιών των πολιτικών. Ο Καποδίστριας είναι το πρότυπο γι’ αυτούς τους ανθρώπους που οραματίζονται μία νέα πατρίδα. Και εννοείται ότι σε αυτούς δεν είναι άνθρωποι που μηδενίζουν από ιδεολογία την υπόσταση του Έθνους.
Ένας εθνομηδενιστής είναι βέβαιο ότι θα χλευάσει τον Σμαραγδή διότι πολύ απλά δεν πιστεύει στον Καποδίστρια. Γι’ αυτό όλη αυτή η μπόχα των ημερών σε σημείο που έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στον κινηματογράφο τον βγάζουν άχρηστο!
Και εδώ έρχονται σπουδαίοι πνευματικοί άνθρωποι, καλλιτέχνες με κύρος, στοχαστές αλλά και ο λαός, οι μαθητές όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης, άνθρωποι που είχαν να πάνε σινεμά χρόνια, οικογένειες, συνταξιούχοι, μεροκαματιάρηδες και γεμίζουν ασφυκτικά τις αίθουσες, κλαίνε από συγκίνηση κατά τη διάρκεια της ταινίας, χειροκροτούν στο τέλος και επιστρέφουν καθαγιασμένοι στα σπίτια τους.
Η ταινία δεν είναι αγιοποίηση του Καποδίστρια. Δεν χρειαζόταν ο Καποδίστριας μία ταινία για να αγιοποιηθεί. Η ταινία έχει αθωότητα γι’ αυτό και συγκλονίζει.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο αυτό που μου μετέφερε ο Γιάννης Σμαραγδής με τον 12χρονο που μόλις τελείωσε η ταινία ήταν αμίλητος. Στην κουβέντα που έκαναν οι γονείς του μετά, ξέσπασε σε κλάματα από τη συγκίνηση.
Ο «Καποδίστριας» πρέπει να ταξιδέψει και στο τελευταίο σχολείο της χώρας και ο Σμαραγδής, κατά την άποψή μου, είναι από τώρα ο άνθρωπος της χρονιάς διότι εμπνεύστηκε, τόλμησε και προκάλεσε αυτό το κοινωνικό φαινόμενο στην Ελλάδα σήμερα.