Γράφει
Βασίλης Κοντογουλίδης
Τα κομματικά συνέδρια έχουν χάσει εδώ και καιρό τη δυναμική του παρελθόντος και έχουν έναν διεκπεραιωτικό χαρακτήρα. Σε αυτή τη λογική εντάσσεται και το 16ο Συνέδριο τη Νέας Δημοκρατίας που ολοκληρώνεται σήμερα και από το οποίο δεν μπορούσε να έχει κάποιος υψηλές προσδοκίες.
Από τα προσυνέδρια που έγιναν διαπιστώθηκε ότι την ηγεσία του κόμματος ουδόλως απασχολεί ποια είναι η ταυτότητα αυτού του κόμματος που τυγχάνει την τελευταία επταετία να είναι το κυβερνών κόμμα ούτε φυσικά απασχολεί τη σημερινή Νέα Δημοκρατία η σχέση κόμματος κοινωνίας, ο σεβασμός στους θεσμούς και αν το λεγόμενο επιτελικό κράτος έχει καμία σχέση με τον αξιακό κορμό αυτής της παράταξης.
Θα περίμενε κανείς ότι σε ένα ιστορικό, δημοκρατικό κόμμα όπως είναι η Νέα Δημοκρατία που ο ιδρυτής της έθεσε τις βάσεις της μεταπολιτευτικής Ελλάδας να γίνει μία μεγάλη κουβέντα για τον τρόπο λειτουργίας του κόμματος και κυβέρνησης, για το αν υπάρχει όραμα και κοινωνική ενσυναίσθηση και όχι ατιμωρησία και ευνοιοκρατία.
Αντ’ αυτού σε όλα τα προσυνέδρια μόνο συζήτηση αυτοκριτικής δεν έγινε και αναλώθηκαν σε ομιλίες υπουργών οι περισσότεροι από τους οποίους μάλιστα ουδεμία σχέση με την κομματική βάση είχαν και έχουν.
Το πρότυπο λειτουργίας της σημερινής Νέας Δημοκρατίας έχει πολλές ομοιότητες όχι τυχαία με την λειτουργία της κυβέρνησης. Όλα γύρω από τους λίγους και ελάχιστα να αφορούν τους πολλούς. Έχουμε ένα πρωθυπουργοκεντρικό τρόπο λειτουργίας της κυβέρνησης και ένα αρχηγοκεντρικό τρόπο λειτουργίας του κόμματος. Και το οξύμωρο είναι ότι το όλο σκεπτικό της Συνταγματικής Αναθεώρησης όσον αφορά τις αλλαγές στον τρόπο εκλογής των βουλευτών προϋποθέτει ισχυρά κόμματα βασισμένα σε δημοκρατικές δομές.
Κατά την άποψή μου όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξέρει πολύ καλά ότι στις ερχόμενες εκλογές θα κριθεί και το δικό του μέλλον σε κυβέρνηση και κόμμα. Ανεξαρτήτως αποτελέσματος επιθυμεί τον έλεγχο και της νέας Κοινοβουλευτικής Ομάδας που θα είναι αισθητά μικρότερη σε αριθμό από τη σημερινή και φυσικά τον έλεγχο του κομματικού μηχανισμού. Ο τίτλος του συνεδρίου «Μαζί για την Ελλάδα του 2030» το μαρτυρά.
Και όπως επισημαίνουν στην επιστολή που έδωσαν στη δημοσιότητα 10 πρώην πρωτοκλασσάτα στελέχη που θήτευσαν στο παρελθόν σε υπουργικές, βουλευτικές και κομματικές θέσεις «πίσω από τον μανδύα ενός δήθεν εκσυγχρονισμού αναπαράγονται οι πιο παλαιοκομματικές, αδιαφανείς και συγκεντρωτικές πρακτικές, ενώ ταυτόχρονα μεγάλα τμήματα της κοινωνίας αδυνατούν να εξασφαλίσουν αξιοπρεπείς όρους διαβίωσης».
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 17.05.2026
