Γράφει ο Μιχάλης Χουρδάκης
Βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης, εκπρόσωπος Τύπου Κινήματος Δημοκρατίας
Σε κάθε αλλαγή χρόνου, συνηθίζουν οι πολιτικοί να μιλούν για «νέους στόχους», νέες «ελπίδες», νέους «αγώνες». Όμως, προσωπικά, έχω την αίσθηση ότι εδώ που έχουμε φτάσει, η Ελλάδα φέτος δεν χρειάζεται απλώς μία «αλλαγή χρονιάς».
Χρειάζεται αλλαγή τρόπου σκέψης, διότι οι προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας δεν είναι απλές, ούτε μπορούν να αντιμετωπιστούν με τα εργαλεία του χθες. Και είναι δεδομένο ότι αν συνεχίσουμε να χρησιμοποιούμε τις ίδιες συνταγές, θα πάρουμε το ίδιο αποτέλεσμα: Αδιέξοδο!
Η νέα χρονιά μάς βρίσκει αντιμέτωπους με μία δύσκολη πραγματικότητα, που τη συνθέτουν η ασφυκτική πίεση στα νοικοκυριά, το υψηλό κόστος ζωής, η δημογραφική συρρίκνωση, η εργασιακή ανασφάλεια, η κρίση των θεσμών.
Και το αποτέλεσμα αυτού του σύνθετου κοινωνικοπολιτικού μείγματος είναι η δημόσια ζωή να κινείται σήμερα διστακτικά ανάμεσα στην ανάγκη για σταθερότητα και στην εκφρασμένη αγωνία για αλλαγή, αναγνωρίζοντας ότι βιώνουμε ένα αδιέξοδο, από το οποίο πρέπει επιτέλους να βγούμε.
Πολιτική για την κοινωνία. Όχι για την ιδεολογία
Για πολλές δεκαετίες, η πολιτική στην Ελλάδα βασίστηκε σε έναν βασικό διαχωρισμό (αριστερά - δεξιά), που σημάδεψε τον τρόπο σκέψης και την πορεία της χώρας. Δύο σχολές, δύο πολιτικές θεωρίες, δύο ιδεολογίες, που ανέθρεψαν γενιές και γενιές πολιτικών, που πήραν όλες τις μεγάλες αποφάσεις για τον ελληνικό λαό (όχι σπάνια λανθασμένες), ο καθένας βάσει της δικής του ιδεολογικής καταβολής.
Όμως σήμερα, στη νέα πραγματικότητα -περισσότερο από ποτέ άλλοτε- αυτός ο διαχωρισμός αποδεικνύεται απόλυτα δυσλειτουργικός, μιας και έχει οδηγήσει τα «κομματικά μυαλά» να αντιμετωπίζουν τις πολιτικές ιδεολογίες ως απόλυτες ταυτοτικές δεσμεύσεις, και όχι ως εργαλεία λογικής, προκειμένου να βρεθούν οι καλύτερες δυνατές λύσεις για την κοινωνία.
Κατά τη γνώμη μου, όμως, η εποχή μας απαιτεί κάτι τελείως διαφορετικό. Απαιτεί μία πολιτική που δεν ξεκινά από το «τι κόμμα είμαι», αλλά από το «τι χρειάζεται ο πολίτης».
Μία πολιτική που δεν φοβάται να αντλήσει λύσεις από κάθε σχολή σκέψης, αρκεί να εξυπηρετείται το κοινό καλό και που αντιμετωπίζει τις ιδεολογίες όχι ως στρατόπεδα που φυλακίζουν τη σκέψη μας, αλλά ως φαρέτρες ιδεών, από τις οποίες μπορούμε να επιλέγουμε κάθε φορά το καλύτερο δυνατό εργαλείο για τους πολίτες.
Γιατί «πολιτική» δεν είναι «άκριτη πίστη στον κομματικό δόγμα». Είναι πρωτίστως ευθύνη απέναντι στους πολίτες. Και «ευθύνη», στην πολιτική, σημαίνει τρία πράγματα: Να σκεφτόμαστε λογικά, να πράττουμε δίκαια και να ενώνουμε αντί να διχάζουμε.
Πολιτική ρεαλισμού και ενότητας
Σε μία χρονιά που θα δοκιμάσει ξανά τη συνοχή μας, η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από μία πολιτική που επιδιώκει να χωρίσει τους μισούς Έλληνες από τους άλλους μισούς. Έχει ανάγκη από μία πολιτική που θα δίνει χώρο και λύσεις. Δεν υπάρχει -ή δεν πρέπει να υπάρχει- βόρεια και νότια, δεξιά και αριστερή Ελλάδα. Υπάρχει μόνον η Ελλάδα που παλεύει να σταθεί, να δημιουργήσει, να ζήσει με αξιοπρέπεια.
Αν και βουλευτής, αισθάνομαι πολίτης όσο ποτέ! Και αντιλαμβάνομαι πως η πραγματική ζωή δεν χωράει σε συνθήματα και ωραίες ατάκες. Χρειάζεται λύσεις.
- Χρειάζεται θεσμική σοβαρότητα και διαφάνεια.
- Χρειάζεται πραγματική ανεξαρτησία της δικαιοσύνης.
- Χρειάζεται ένα σύγχρονο κράτος που δεν προστατεύει συμφέροντα, αλλά τους πολίτες.
- Χρειάζεται ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας που να λειτουργεί.
- Χρειάζεται αξιοπρεπείς μισθούς και προοπτική για τους νέους.
- Χρειάζεται στήριξη της οικογένειας και πολιτικές στέγασης.
Επομένως, το 2026 απαιτεί από εμάς, τους Έλληνες πολίτες και πρωτίστως από τους πολιτικούς, περισσότερη δουλειά, μεγαλύτερη ωριμότητα, και επιτέλους ενότητα και λογική. Και κυρίως να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν βρισκόμαστε στη Βουλή για να υπερασπιζόμαστε το κομματικό στεγανό, αλλά το συμφέρον των πολιτών, με λογική, ανθρωπιά και ευθύνη. Είναι τόσο απλό.
Καλή χρονιά σε όλες και όλους. Με υγεία, τύχη, λογική και ενότητα.
