Μέχρι τον περασμένο Οκτώβριο, το πιστοποιητικό μη δημοσιεύσεως διαθήκης εξέδιδε η γραμματεία του Πρωτοδικείου. Συνήθως σε δυό - τρεις μέρες, συχνά και αυθημερόν, και με κόστος πέντε ευρώ. Μια χαρά ήταν η διαδικασία, κανένας δεν είχε παράπονο, μέχρι που πλάκωσε ο «εκσυγχρονισμός».
Για την ακρίβεια, ένα μικρό ρουσφέτι που μεταμφιέστηκε σε εκσυγχρονισμό. Το πιστοποιητικό δεν το εκδίδει πλέον το Πρωτοδικείο σε δυο τρεις μέρες, με πέντε ευρώ, αλλά το Εθνικό Μητρώο Διαθηκών που διαχειρίζεται η Συντονιστική Επιτροπή Συμβολαιογραφικών Συλλόγων Ελλάδος, σε όχι λιγότερο από είκοσι ημέρες, και με κόστος τριανταπέντε ευρώ.
Το αστείο μέσα στο αστείο, είναι ότι έφτιαξαν μια πλατφόρμα όπου το μόνο που δεν σου ζητούν να γράψεις, είναι αν παίρνεις χάπια για την πίεση. Σίγουρα, πάντως, εάν δεν γράψεις τον ταχυδρομικό κώδικα της κατοικίας του κληρονομουμένου, το «σύστημα» σού ανάβει κόκκινο.
Το Εθνικό Μητρώο Διαθηκών είναι καλή ιδέα. Όχι όμως και η εκχώρησή του. Πολύ περισσότερο, τα τριανταπέντε ευρώ τα οποία καλούνται να πληρώσουν άνθρωποι οι οποίοι μόλις έχασαν έναν δικό τους και ίσως ζουν με σύνταξη επτακόσια ή μισθό εννιακόσια ευρώ.
Δηλαδή, το κουμπί που θα πατήσει ο υπάλληλος της Συντονιστικής Επιτροπής Συμβολαιογραφικών Συλλόγων Ελλάδος αξίζει περισσότερο από ένα ημερομίσθιό τους. Αλλά θα πληρώσουν με το ζόρι γιατί χωρίς πιστοποιητικό μη δημοσιεύσεως διαθήκης δεν πας πουθενά. Το χρειάζεσαι τουλάχιστον για την ΑΑΔΕ, για να δηλωθείς ως κληρονόμος, αλλιώς πέφτει πρόστιμο.
Βεβαίως, η ΑΑΔΕ, επίσης με ένα κουμπί, θα μπορούσε να έχει πρόσβαση στο Εθνικό Μητρώο Διαθηκών και να βλέπει εάν υπάρχει ή όχι δημοσιευμένη διαθήκη. Αλλά αν το κάνει θα χαλάσει τη δουλειά. Αφήστε την δημοσίευση ιδιόγραφης διαθήκης που μέχρι χθες έκανε το Πρωτοδικείο με κόστος τρία ευρώ αλλά τώρα γίνεται επίσης με outsourcing, από συμβολαιογράφους.
Ο λογαριασμός; Σαρανταπέντε ευρώ παράβολο, συν όσα ζητήσει ο συμβολαιογράφος ως αμοιβή. Και μετά, άλλα τριανταπέντε για το πιστοποιητικό μη δημοσιεύσεως άλλης διαθήκης. Μαρίες Αντουανέτες που δεν σέβονται ούτε τον θάνατο.
Για τις διαταγές απόδοσης, τις προσημειώσεις, τα καταστατικά σωματείων ή τα κληρονομητήρια που ανατέθηκαν σε δικηγόρους υπήρχε ένα σκεπτικό. Απασχολούσαν δικαστές που πλέον μπορούν να διαθέσουν χρόνο στην έκδοση αποφάσεων.
Οπότε, απομένει μόνο το «ιδεολογικό» ζήτημα, εάν λειτουργίες που ανήκουν στην δικαιοσύνη επιτρέπεται να εκχωρούνται. Αλλά οι δικαστές δεν είχαν σχέση με τα πιστοποιητικά. Υπάλληλοι τα εξέδιδαν!
Ακόμη και οι δημοσιεύσεις διαθηκών στις οποίες μετείχαν, ελάχιστη επιβάρυνση προκαλούσαν. Απλώς, έγινε ό,τι υπαγορεύει η λαμπρή παράδοση των πελατειακών σχέσεων. Ένα δωράκι σε μια επαγγελματική ομάδα που πληρώνουν οι ανυποψίαστοι πολίτες. Και όποιος γκρινιάζει, κατατάσσεται στη «συμμορία της μιζέριας».
Η αλήθεια είναι ότι έχουμε δει και πολύ χειρότερα. Όπως αυτό που κατόρθωσε το Τεχνικό Επιμελητήριο, με λόμπι που θα μπορούσε να αποτελέσει μάθημα ακόμη και για τους επαγγελματίες λομπίστες των Βρυξελλών.
Έχοντας πολλά στόματα να θρέψει, ειδικά μετά την «ανωτατοποίηση» των ΤΕΙ, πλεύρισε όλες τις κυβερνήσεις και όλους τους υπουργούς ΠΕΧΩΔΕ. Μέσα στα χρόνια της κρίσης, πούλησε «ωραίες ιδέες» και φόρτωσε τις μεταβιβάσεις ακινήτων με ένα σωρό πιστοποιητικά τα οποία εκδίδουν μηχανικοί.
Ανάμεσά τους και το παντελώς άχρηστο πιστοποιητικό ενεργειακής απόδοσης το οποίο ποτέ κανείς δεν διαβάζει. Πράγμα πολύ φυσικό, αφού όταν πληρώνεις διακόσιες- τριακόσιες χιλιάδες για να αγοράσεις διαμέρισμα, δεν περιμένεις να σου πει ο μηχανικός του πωλητή εάν υπάρχει θερμοπρόσοψη και αν μπάζουν τα κουφώματα.
Έτσι φτάσαμε στο σημείο να χρειάζεσαι Ηλεκτρονική Ταυτότητα Ακινήτου, με κάτι σούπερ ντούπερ τοπογραφικά, ακόμη και για να πουλήσεις ένα ξεροχώραφο. Οπότε, τα έξοδα μπορεί να είναι περισσότερα από το τίμημα.
Αλλά μήπως ξέρουν εκεί όπου γίνεται το αλισβερίσι ότι υπάρχουν χωράφια που πουλιούνται με τριακόσια ευρώ το στρέμμα;
