Μην πέσετε από τα σύννεφα όταν διαπιστώσετε ότι ανάμεσα σε εκείνους που υπέγραψαν την διακήρυξη για το «κόμμα Καρυστιανού» βρίσκονται ο αδελφός σας, ένας ξάδελφος, γείτονες, συνάδελφοι, γενικώς άνθρωποι που θα παίρνατε όρκο ότι αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα όπως εσείς. Δηλαδή το μήλο ως μήλο, όχι ως μούσμουλο, και το καράβι ως καράβι, όχι ως αεροπλάνο.
Τον τελευταίο καιρό συναντώ ανθρώπους που νόμιζα ορθολογιστές, κατά σύμπτωση οι περισσότεροι υπολογίσιμης μορφώσεως, και μόλις αρχίζουν να λένε για εξαφανισμένα βαγόνια, ξυλόλιο, αλλοιωμένα βίντεο και μπαζωμένη αλήθεια, κόβω τη συζήτηση και φεύγω τρέχοντας.
Κάποτε προσπαθούσα να τους εξηγήσω ότι τίποτε από αυτά δεν προκύπτει από τη λογική και, πάντως, οι συνωμοσιολογικές εκδοχές έπονται της συγκρούσεως. Και πυρηνικά να μετέφερε η εμπορική αμαξοστοιχία, το δυστύχημα δεν θα είχε συμβεί εάν ένας σταθμάρχης είχε βάλει την επιβατική στη σωστή από τις δύο -όλες κι όλες- γραμμές και ένας δεύτερος δεν είχε φύγει πριν από τη λήξη της βάρδιας του. Αλλά τώρα πια δεν έχω υπομονή. Χαιρετώ και φεύγω.
Η αλήθεια είναι ότι όσοι πιστεύουμε ότι ο ήλιος ανατέλλει απ’ την ανατολή, θα έπρεπε να είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι μετά το πάθημα της «αντιμνημονιακής περιόδου». Και τότε έτσι ήταν! Πιάναμε κουβέντα με ανθρώπους που νομίζαμε για κανονικούς και σε ένα λεπτό θέλαμε να αλλάξουμε ημισφαίριο.
Ακούγαμε ότι τα Μνημόνια έφεραν την κρίση.
Ότι ο Παπανδρέου έβαλε τον Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ να νοθεύσει τα στοιχεία για το έλλειμμα προκειμένου να παραδώσει τη χώρα στους δανειστές (για να λέμε και του στραβού το δίκιο, αυτό το πίστεψαν και ανώτατοι δικαστές).
Ότι αν ήμασταν ανυποχώρητοι αγωνιστές οι Ευρωπαίοι θα χρηματοδοτούσαν τα ελλείμματά μας αενάως, ώστε να συνεχίζουμε να παράγουμε συνταξιούχους με είκοσι χρόνια εργασίας.
Ότι το χρέος ήταν «επονείδιστο» όπως διαβεβαίωνε κάποια «Επιτροπή Αλήθειας» με επικεφαλής ένα Βέλγο που περπατούσε ξυπόλητος στη βουλή.
Γενικώς ακούγαμε επιχειρήματα υψηλής φαιδρότητος που κατέρριψαν η πραγματικότητα και η κυβέρνηση Τσίπρα - Λαφαζάνη - Ζωής - Βαρουφάκη.
Είχαν όλοι αυτοί τα ίδια κίνητρα; Έτσι νομίζαμε τότε. Μετά καταλάβαμε ότι σ’ εκείνο το τσίρκο υπήρχαν περιπτώσεις και περιπτώσεις. Υπήρχαν εκείνοι που τα ψέματά τους τα νόμιζαν για αλήθεια. Σχεδόν όλοι Αριστεροί. Είχαν μεγαλώσει με την ηρωοποιημένη εκδοχή του ΕΑΜ και του «Λαϊκού Στρατού» και ονειρεύονταν να πάρουν εκδίκηση για την ήττα των παππούδων τους οι οποίοι δεν κατάφεραν να κάνουν την Ελλάδα μαριονέτα του Στάλιν.
Ιδέα δεν είχαν από οικονομία, διοίκηση και γεωπολιτικούς συσχετισμούς, οι εμπειρικοί ορίζοντές τους άρχιζαν από τα φοιτητικά αμφιθέατρα και έφθαναν μέχρι τα τσιπουράδικα, αλλά αυτά ήταν θέματα της «επόμενης μέρας». Ήταν Αριστεροί, άρα είχαν δίκιο και το δίκιο μεταφυσικά επικρατεί.
Αλλά επίσης υπήρχαν απολιτικοί κακομαθημένοι που μια χαρά βολεύτηκαν με κυβερνήσεις Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ και μόλις είδαν ότι αλλάζει το ρεύμα, έτρεξαν και φίλησαν άλλοι το χέρι του Καμμένου και άλλοι του Τσίπρα. Και επειδή δεν μπορούσαν να πουν καθαρά και ξάστερα ότι είναι τυχοδιώκτες, παρέστησαν τους απογοητευμένους από το «παλιό πολιτικό σύστημα».
Ανάμεσά τους, πολιτικοί ή επίδοξοι πολιτικοί που αντιλαμβάνονταν ότι δεν χωρούσαν στο σχήμα των συρρικνούμενων κομμάτων τους ενώ είχαν ευκαιρία να τρυπώσουν στον χωρίς επετηρίδα νέο κόσμο που ανέτελλε! Από το πουθενά βρέθηκαν στη βουλή όλες εκείνες οι αντισυστημικές καρικατούρες, από τη Χρυσή Αυγή, την Ελληνική λύση και τους ΑΝΕΛ μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ και την Πλεύση Ελευθερίας που τους ακούγαμε και κάναμε το σταυρό μας.
Κάπως έτσι και τώρα! Δεν έχουν το ίδιο κίνητρο όλοι όσοι τρέχουν πίσω από την Καρυστιανού, τον Βελόπουλο, την Κωνσταντοπούλου και τα άλλα κόμματα διαμαρτυρίας. Ούτε πιστεύουν απαραίτητα στις συνωμοσίες που αυτά διακινούν. Αλλά αν μέσα από αυτά τα κόμματα μπορούν να τρυπώσουν στο νέο πολιτικό σκηνικό, χαλάλι ο εξευτελισμός.
Ως γνωστόν, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου…
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 24.05.2026
