Μόλις πληροφορήθηκα ότι «έφυγε» από τη ζωή ο εμβληματικός δημοσιογράφος Αντώνης Κούρτης, σε ηλικία 92 ετών.
Ο Αντώνης Κούρτης που διετέλεσε πρόεδρος της ΔΕΘ και κυβερνητικός εκπρόσωπος, επί πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου, γεννήθηκε στη Λάρισα τον Φεβρουάριο του 1934 και πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια στην Κατοχή.
Ο πατέρας του είχε συλληφθεί το 1941 και είχε μεταφερθεί στις Φυλακές Αβέρωφ και στη συνέχεια σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιταλία. Ο Αντώνης Κούρτης αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου και αρχικά εργάστηκε ως δικηγόρος. Τη δεκαετία του 1950 άρχισε τη δημοσιογραφική του πορεία στις εφημερίδες «Ελεύθερος Λαός» και «Δράση». Στη συνέχεια εργάστηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη», όπου διετέλεσε διευθυντής επί σειρά ετών.
Τον γνώρισα στα πρώτα μου δημοσιογραφικά βήματα όταν πήγα στη εφημερίδα να βρω δουλειά μετά την αποφοίτησή μου από τη δημοσιογραφική σχολή.
Ήταν η περίοδος του μεγάλου σεισμού της Θεσσαλονικης και η εφημερίδα είχε μεγάλη κυκλοφορία και κύρος.
Δεν θα ξεχάσω την πρώτη μας συνάντηση. Με κοίταξε από την κορφή ως τα νύχια και μου είπε: «Δεν με ενδιαφέρει ποια σχολή τελείωσες. Το πτυχίο σου είναι το γραπτό που θα παραδώσεις. Εάν γράψεις καλά θα μείνεις. Εάν δεν γράψεις καλά θα φύγεις…».
Ξαφνιάστηκα όχι μόνο από την ευθύτητά του αλλά από την ευκαιρία που μου έδωσε την ίδια στιγμή…
Με έστειλε αμέσως να κάνω ένα ρεπορτάζ με τους καταστηματάρχες του κέντρου της Θεσσαλονίκης που ήταν σε απόγνωση αφού τα καταστήματά τους είχαν υποστεί μεγάλες ζημιές.
Η έκπληξη μου έφτασε στο αποκορύφωμα όταν την επόμενη μέρα είδα το θέμα που έγραψα στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας.
Ο Αντώνης Κούρτης ήταν μεγάλος δάσκαλος γιατί σε προσγείωνε στην πραγματικότητα. Δεν σε άφηνε να πάρουν τα μυαλά σου αέρα. Ήταν μοναδικός γιατί σκαρφιζόταν θέματα όχι γιατί «πουλούσαν» αλλά γιατί ήταν πραγματικά προβλήματα του λαού.
Όταν συνταξιοδοτήθηκε του πήρα δύο συνεντεύξεις για την περίοδο της χούντας όπου με ευρηματικούς τρόπους προσπαθούσε να γράψει την αλήθεια χωρίς να έχει επιπτώσεις από τους λογοκριτές της δικτατορίας.
Όσοι συνεργαστήκαμε μαζί του νιώθαμε υπερήφανοι όταν ανέλαβε γενικός γραμματέας Τύπου και Πληροφοριών στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου και το 1986 ορίστηκε κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Η θητεία του ήταν σχετικά σύντομη γιατί δεν ήταν «παραδοσιακό» κομματικό στέλεχος και μιλούσε πάντα ευθέως και χωρίς κομματική διπλωματία…
Διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης (ΕΣΗΕΜΘ) για οκτώ χρόνια και για την προσφορά του στη δημοσιογραφία τιμήθηκε από το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΜΘ.
Ήταν ο μακροβιότερος πρόεδρος της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης και επί των ημερών του ολοκληρώθηκε το εκθεσιακό κέντρο στο Μαρούσι.
Το 1995 ανέλαβε την ευθύνη της εβδομαδιαίας έκδοσης «Βόρεια Ελλάδα» της εφημερίδας «Η Καθημερινή» και από το 2000 μέχρι το 2007 είχε την ευθύνη της έκδοσης των εφημερίδων της Θεσσαλονίκης «Αγγελιοφόρος» και «Αγγελιοφόρος της Κυριακής».
Ο Αντώνης Κούρτης, στενός φίλος ενός άλλου μεγάλου δημοσιογράφου της Θεσσαλονίκης, του Αντώνη Πεκλάρη, ήταν ο τελευταίος από την παλιά φουρνιά που σέβονταν την υπογραφή των συναδέλφων. Έπρεπε ως διευθυντές να βρουν τη χρυσή τομή ανάμεσα στους ισχυρούς εκδότες και τη δημοσιογραφική δεοντολογία.
Ήταν η γενιά των δημοσιογράφων που λογοκρίθηκαν επί χούντας, έχασαν τις δουλειές τους, κάποιοι φυλακίστηκαν και κάποιοι άλλοι εξορίστηκαν στην προσπάθειά τους να αποκαλύψουν την αλήθεια.
Φωτεινά παραδείγματα γιατί η κοινωνία σήμερα χρειάζεται δημοσιογράφους που να μπορούν υπηρετούν τον λαό και να ελέγχουν την εξουσία…
Στην ΕΣΗΕΜΘ
Πριν ένα χρόνο, με πρωτοβουλία του Παντελή Σαββίδη, διοργανώθηκε μια εκδήλωση στην ΕΣΗΕΜΘ. Ήρθαν όλοι οι παλιοί συνάδελφοι από την εφημερίδα «Θεσσαλονίκη».
Ανέλαβα να απαθανατίσω την εκδήλωση με κάμερα και επιμελήθηκα ένα βίντεο με παλιές φωτογραφίες που μου έδωσαν συνάδελφοι.
Θυμάμαι τον Παντελή που τον ρωτούσε επίμονα να θυμηθεί κάποιες χαρακτηριστικές στιγμές από την «παλιά εποχή».
Ο μεγάλος δάσκαλος με την αφοπλιστική του ευθύτητα και το αστείρευτο χιούμορ του απάντησε: «Καλά θέλεις να σου πω τι έγινε πριν από 50 χρόνια, όταν δεν θυμάμαι τι έγινε χτες;…».
Στην πορεία βέβαια απέδειξε ότι όχι μόνο θυμόταν γεγονότα αλλά και λεπτομέρειες που όλους μας καθήλωσαν.
Φεύγοντας με είδε με την κάμερα και με ρώτησε:
-Τι έγινε, άλλαξες επάγγελμα;
-Τι να κάνω δάσκαλε, του απάντησα. Δύσκολοι καιροί…
-Και που είσαι ακόμη, μου είπε γελώντας, ακόμη δεν είδες τίποτα…
Σύμφωνα με την καταγγελία, οι ανήλικοι την έβρισαν, την χτύπησαν, της τράβηξαν τα μαλλιά και την ανάγκασαν να γονατίσει και να ζητήσει συγγνώμη για κάτι που δεν είχε κάνει