«Μια μικρή προσωπική επανάσταση επί σκηνής» νιώθει ότι συμβαίνει σε κάθε παράσταση η Αγγελίνα Τερσενίδου μιλώντας για τον μονόλογο «Πάντοτε ζήλευα τα αποδημητικά πουλιά» στον οποίο πρωταγωνιστεί. «Κάθε φορά συμβαίνει μια μετακίνηση, από τον καναπέ στην Παλαιστίνη και από την ασφάλεια στην αλήθεια. Και αν μπορώ να βοηθήσω κάποιον να μετακινηθεί, είμαι ευγνώμων» λέει στο emakedonia.gr
Το έργο, το οποίο ανεβαίνει για δεύτερη φορά στη Θεσσαλονίκη, ακολουθεί την ιστορία της Ρέιτσελ Κόρι, της 23χρονης ακτιβίστριας που έχασε τη ζωή της στην Παλαιστίνη το 2003. Την σκηνοθεσία υπογράφει ο Παναγιώτης Γκιζώτης.
«Το κείμενο βασίστηκε στα ημερολόγια και τις σημειώσεις της Κόρι από το ταξίδι της στην Παλαιστίνη. Η Κόρι έχασε τη ζωή της όταν στην προσπάθειά της να υπερασπιστεί ένα σπίτι Παλαιστινίων καταπατήθηκε από μια ισραηλινή μπουλντόζα» εξηγεί η ηθοποιός. «Έγιναν δικαστήρια στα οποία οι γονείς της δεν βρήκαν ποτέ το δίκιο τους. Τότε δεν υπήρχαν και τα social media ώστε να γνωστοποιηθεί εύκολα η ιστορία οπότε για να το πετύχουν αυτό, οι γονείς της άρχισαν να ανεβάζουν τα κείμενά της στο διαδίκτυο. Τότε ο αείμνηστος Άλαν Ρίκμαν μαζί με την δημοσιογράφο Κάθριν Βάινερ συγκέντρωσαν όλο το υλικό, έφτιαξαν ένα κείμενο οι ίδιοι. Εμείς βασιστήκαμε σε αυτό και σε κάποια κείμενά της Κόρι και εν τέλει συνθέσαμε έναν δικό μας μονόλογο με διάφορες δικές μας προσθήκες.» εξηγεί.
Με το κείμενο η Αγγελίνα είχε ασχοληθεί πρώτη φορά ως φοιτήτρια στη δραματική σχολή του ΚΘΒΕ. Επανήλθε σε αυτό το 2024, με την έναρξη του πολέμου Ισραήλ - Παλαιστίνης.
Η ίδια το βίωσε ως μια μεγάλη πρόκληση καθώς πέρα των αντικειμενικών δυσκολιών του μονολόγου, είναι και το θέμα βαρύ. «Κάθε φορά μπαίνεις σε μια διαδικασία να στηρίξεις όλο αυτό το βάρος της ευθύνης του να σηκωθεί η κοπέλα από τον καναπέ της, να πάει μέχρι εκεί και να αντιμετωπίσει για πρώτη φορά όλα αυτά που μέχρι τότε διάβαζε σε εφημερίδες. Είναι δύσκολο: κατάφερε και βρήκε το θάρρος να σηκωθεί και να αντικρίσει από κοντά αυτό που χρηματοδοτεί η χώρα της στην άλλη άκρη του κόσμου» σημειώνει.
«Είναι θέμα τύχης το πού γεννιόμαστε και το πού βρισκόμαστε»
Εξηγεί πως θαυμάζει πολύ το ότι μια 23χρονη κοπέλα ρίσκαρε την ευκολία της και την ζωή της για να δει από κοντά την αλήθεια. Εκτός αυτού όμως, βρήκε και πολλά σημεία ταύτισης και με την παιδική της ηλικία, όπως πχ στον τρόπο που έγραφε ή στο πόσο άτακτη ήταν σε σχέση με το δωμάτιό της. «Στην παράσταση ξεκινάμε από έναν χρωματιστό κόσμο: το περιβάλλον που μεγάλωσε, που σπούδασε, τις σκέψεις της και τη σχέση της με τους γονείς και τα αδέρφια της. Μετά μεταφερόμαστε στο ζοφερό περιβάλλον της Παλαιστίνης του 2003. Αυτή τη μετακίνηση τη νιώθω κάθε φορά ως μια δική μου μικρή προσωπική επανάσταση πάνω στη σκηνή. Μια επανάσταση που κουβαλάω και στην καθημερινότητά μου, και εξαιτίας της πλέον μπορώ να φιλτράρω καλύτερο το τι είναι δίκαιο και τι άδικο. Σε κάνει να συνειδητοποιείς ότι θα μπορούσες πολύ εύκολα να είσαι στη θέση του θύματος. Είναι θέμα τύχης το πού γεννιόμαστε και το πού βρισκόμαστε. Ο πόλεμος είναι πολύ κοντά μας, όσο και αν μας λένε ότι δεν είναι. Αυτοί οι άνθρωποι είναι σαν κι εμάς.» λέει χαρακτηρισικά.
Όπως εξηγεί, η όλη διαδικασία την έκανε να προσπαθήσει να κατανοήσει κάτι τόσο τεράστιο, όπως το πώς είναι να παλεύεις συνεχώς για την δικαιοσύνη, η οποία μάλιστα δεν είναι δεδομένη. «Σε κάνει να ανατρέχεις σε γεγονότα που δε μπορείς να καταλάβεις πώς γίνεται να επιτρέπουμε να συμβαίνουν. Νιώθεις ανήμπορος από τη μια μπροστά σε αυτό, και από την άλλη καταπολεμάς την ανημπόρια για να κάνεις το καλύτερο που μπορείς. Και τελικά σε αυτό καταλήγω: Δεν ξέρω αν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, σίγουρα όμως πρέπει να πολεμάμε γι αυτό.»
«Πρώτα να σηκωθούμε από τον καναπέ»
Σημειώνεται ότι εν έτει 2026, η έννοια του «καναπέ» έχει αποκτήσει πλέον νέα διάσταση. Πέρα από την παθητική κατανάλωση που αντιπροσώπευε το 2003, σήμερα ο «καναπές» λειτουργεί και ως ένα υπερ-βολικό safe space από το οποίο ασκούμε κριτική ή εκφράζουμε τη στήριξή μας μέσω διαδικτύου. Χωρίς ιδιαίτερο ρίσκο, πάντα με ασφάλεια, πάντα με απόσταση, και, σχεδόν πάντα, χωρίς αποτέλεσμα.
«Τώρα νομίζουμε ότι δρούμε επειδή κάναμε ένα repost. Αλλά θέλει άλλου είδους πάλη πια. Το πληκτρολόγιο είναι δυνατό αλλά πρέπει να σηκωθούμε από αυτό κάποια στιγμή. Δεν χρειάζεται όλοι να πάμε όλοι στην Παλαιστίνη φυσικά - αν και είναι αξιοθαύμαστο όλο αυτό που έγινε με το Flotilla. Για μένα είναι οι σύγχρονοι ήρωες γιατί σηκώθηκαν από τον καναπέ τους για να πλεύσουν ξανά γιατί η Παλαιστίνη δεν είναι ελεύθερη - μπορούμε όμως να στηρίξουμε κι αλλιώς. Χρειάζεται βασικά να είμαστε απλά ενεργοί πολίτες. Δεν έχει χαθεί απαραίτητα η μάχη, μπορούμε ακόμα να αλλάξουμε τον κόσμο. Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει πρώτα να σηκωθούμε από τον καναπέ» σχολιάζει.
Από την ανασκαφή στο ΚΘΒΕ
Η Αγγελίνα Τερσενίδου γεννήθηκε, μεγάλωσε και σπούδασε στη Θεσσαλονίκη. Από το Καλλιτεχνικό Σχολείο Αμπελοκήπων - Μενεμένης στο Ιστορικό - Αρχαιολογικό του ΑΠΘ. Ασχολούνταν ήδη ερασιτεχνικά με το θέατρο αλλά δεν της έφτανε. Έτσι αποφάσισε να δώσει για τη δραματική σχολή του Κρατικού. Θυμάται χαρακτηριστικά ότι πήγε στις εξετάσεις με τα ρούχα της πανεπιστημιακής ανασκαφής στον λόφο της Τούμπας. Και μάλλον το γεγονός ότι πήγε τόσο χαλαρά την έκανε να περάσει. Έβαλε τα δυνατά της στη δεύτερη φάση και έτσι άνοιξε μπροστά της ένας ολόκληρος καινούργιος κόσμος.
«Ένιωθα ότι ήταν κάτι που δεν μπορούσε να μη γίνει. Ήθελα να εμβαθύνω στο θέατρο, να το μελετήσω. Θα ένιωθα ανολοκλήρωτη αν δεν το έκανα, ανεξάρτητα αν θα το ακολουθούσα για επάγγελμα τελικά. Μου αρέσει πολύ να λέω ιστορίες, να τις βλέπω να ζωντανεύουν και να υπάρχει αυτή η δόνηση και η μετακίνηση ανάμεσα στη σκηνή και το κοινό» εξηγεί και συμφωνεί πως ναι, αυτό σημαίνει ότι έχει κρατήσει ζωντανό το παιδί μέσα της.
Η Αθήνα και η τηλεόραση
Τα τελευταία πέντε χρόνια ζει στην Αθήνα, για τους προφανείς λόγους και παραδέχεται πως αν είχε την επιλογή και τις επαγγελματικές ευκαιρίες της Αθήνας στη Θεσσαλονίκη δεν θα το σκεφτόταν καθόλου το να κατέβει. «Δεν έχουν όμως καμία σχέση» όπως λέει χαρακτηριστικά, χωρίς αυτό να σημαίνει πως και η Αθήνα δεν έχει έναν «νοσταλγικό ρομαντισμό» όπως τον χαρακτηρίζει, με το μοντέρνο και το αρχαίο να συνυπάρχουν στο ίδιο τοπίο. Η Θεσσαλονίκη όμως είναι αλλιώς.
Φυσικά, αποδεικνύεται πως πολύ καλά έκανε που κατέβηκε. Ήδη συμμετέχει σε δύο σειρές στην τηλεόραση και συγκεκριμένα στο «Από Ήλιο σε Ήλιο» τη νέα σειρά της ΕΡΤ και το «Πόρτο Λεόνε» που προβάλλεται από την τηλεόραση του Alpha.
Και οι δύο είναι σειρές εποχής. Το «Πόρτο Λεόνε» μας μεταφέρει στον Πειραιά του 1964 και βασίζεται στην ταινία «Τα Κόκκινα Φανάρια» ενώ στο «Από Ήλιο σε Ήλιο» πάμε πιο πίσω χρονικά, αφού η σειρά αφορά στην εξέγερση των εργαζομένων στα ορυχεία Λαύριο και Σέριφο, στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα.
«Προτιμώ το θέατρο γιατί είναι πιο ζωντανό αλλά με γοητεύει η αφήγηση της κάμερας η οποία με πολύ μικρές λεπτομέρεις μπορεί να πει μια ιστορία χωρίς το μόνιμο γενικό πλάνο του θεάτρου» απαντά στην σχετική ερώτηση. «Πρόκειται για έναν πολύ διαφορετικό τρόπο δουλειάς που δυστυχώς δεν διδασκόμαστε κιόλας στις δραματικές σχολές. Έχεις να σκεφτείς τελείως διαφορετικά πράγματα, πολλά εκ των οποίων μπορεί να σου φαίνονται αφύσικα τη στιγμή που τα κάνεις αλλά βγάζουν λογική επειδή αυτή είναι η οπτική της κάμερας. Είναι ένας άλλος κόσμος» καταλήγει.
INFO
Χώρος: Θέατρο Τ, Αλεξάνδρου Φλέμινγκ 16, Θεσσαλονίκη (πρόσβαση με Μετρό: Στάση Φλέμινγκ)
Παραστάσεις: 23 έως 26 Απριλίου 2026, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:15 και Κυριακή στις 20:00
Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων: 13€ Κανονικό, 10€ Φοιτητών & ΑμεΑ, 8€ ανέργων & ατέλειες
Προπώληση εισιτηρίων: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/pantote-zileua-ta-apodimitika-poulia/
