22η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου: Τα μεγαλύτερα ονόματα από το χώρο του βιβλίου συναντώνται στη Θεσσαλονίκη
Το Διεθνές Επαγγελματικό Πρόγραμμα
Τι κάνει ένας αστροναύτης σε μια παραλία; Και τι είναι αυτή η ιπτάμενη αγελάδα δίπλα του; Η σειρά έργων που παρουσιάζει ο Αχιλλέας Μεσάικος στο καφέ του Τελογλείου έχει χιούμορ, sci - fi και το παράλογο μέσα της.
Πρόκειται για 11 έργα που ακροβατούν ανάμεσα στο όνειρο και τη φαντασία, χωρίς να ψάχνουν ή να αξιώνουν τη λογική. Στην έκθεση «Platonic Dialogues» στο «TELLO Arts & Flavors», το καφέ του Τελλόγλειου, πρωταγωνιστούν αστροναύτες, ρομπότ, αγελάδες και άλλα πρόσωπα σε «στιγμές που δεν θα συμβούν» όπως εξηγεί ο ίδιος στο emakedonia.gr.
«Είναι χαρακτήρες άκυροι σε τόσο άκυρα σημεία, που σχεδόν γίνονται αόρατοι» προσθέτει, τονίζοντας όμως ότι στην πραγματικότητα δεν τον ενδιαφέρει να ερμηνεύσει τα έργα του, «ο,τι καταλάβεις» λέει χαρακτηριστικά.
«Μου αρέσει η ελευθερία στην ερμηνεία. Ήδη με τα έργα μου θεωρώ ότι περιορίζω αρκετά τον θεατή, γιατί καταλαβαίνεις τι υπάρχει εκεί μέσα, δεν είναι κάτι τελείως αφηρημένο. Μπορεί εγώ να έχω μια ολόκληρη ιστορία στο μυαλό μου αλλά δεν με νοιάζει και να μη τη δεις. Ήδη σου λέω πολλά με την εικόνα, το πως θα την δεις είναι δικό σου θέμα, είναι τι νιώθεις εσύ καλύτερα. Μου έχει τύχει έργα που σε μένα φαίνονται σκληρά να φανούν γλυκά στον κόσμο και το αντίθετο» αναφέρει.
Τα έργα της έκθεσης ανήκουν σε μια ενιαία ενότητα, μια σειρά που εξελίσσει τα τελευταία χρόνια, με κεντρικό μοτίβο τους αστροναύτες. «Έχω ένα “κόλλημα” με το sci-fi, το horror και το παράλογο» σημειώνει, περιγράφοντας τη ζωγραφική του που κινείται σε έναν ιδιότυπο εξπρεσιονισμό.
Τα θέματά του είναι κυρίως ανθρωποκεντρικά και συνήθως ακολουθούν μια θεματική.
«Τα πρώτα χρόνια που ζωγράφιζα κινούμουν πολύ περισσότερο με το συναίσθημα κι ας μην φαινόταν. Έκανα πιο παραστατικά έργα, είχα ένα κόλλημα με πορτρέτα και αστικά τοπία. Τώρα η ζωγραφική έχει γίνει πιο πολύ βιωματική από την άποψη ότι είναι τρόπος ζωής: θα ξυπνήσω και θα ζωγραφίσω, είναι πιο στον αυτόματο. Δεν κάθομαι κοιτάω το κενό να μου έρθει η έμπνευση, έχω ήδη μια φαρέτρα από ιδέες που πιάνω κάθε φορά» εξηγεί.
Και ζωγραφίζει πολύ, καθημερινά και για ώρες. Υπάρχουν μέρες που μπορεί να κάνει και ένα έργο τη μέρα.
«Ξέρω πάντα τι θέλω να ζωγραφίσω πριν πιάσω το πινέλο, δεν βλέπω το τελικό αποτέλεσμα εξ αρχής, έχω όμως το κόνσεπτ στο μυαλό μου, υπάρχει μια γενική ιδέα». Κινείται δηλαδή όλη την ημέρα μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, αφού και όταν δεν ζωγραφίζει, αυτό σκέφτεται.
«Η Τέχνη έχει αυτή την ευχή και κατάρα. Δεν υπάρχει μέρα και ώρα που κάπως να σε τριβελίζει ή να σε επηρεάσει. Μου έχει τύχει να πέσω για ύπνο και να ξυπνήσω να ζωγραφίζω άλλες οκτώ ώρες» εξηγεί.
Ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία ως μπασκετμπολίστας, πέρασε ΤΕΦΑΑ αλλά γρήγορα συνειδητοποίησε ότι θέλει να ασχοληθεί με τη ζωγραφική. Σπούδασε γραφιστική ως κάτι «παρεμφερές» με τη ζωγραφική, μόνο για να συνειδητοποιήσει ότι αυτά τα δύο δεν έχουν καμία σχέση, με πιο χαρακτηριστική διαφορά τη διαρκή χρήση του υπολογιστή στη γραφιστική, την ώρα που ο ίδιος κάνει όλα του τα έργα στο χέρι. Στη ζωγραφική είναι αυτοδίδακτος, κάτι που κατά τη γνώμη του, του έδωσε τη δυνατότητα να λειτουργεί χωρίς κανόνες και κουτάκια και βάσει του δικού του αισθητικού κριτηρίου, γεγονός που, όπως πιστεύει, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του προσωπικού του στυλ. «Πολλά από αυτά που κάνω στις παραστατικές τέχνες θεωρούνται αστοχία» εξηγεί.
Στα έργα του χρησιμοποιεί μικτές τεχνικές, από υλικά βάζει «σχεδόν τα πάντα» από oil pastel μεχρι ακρυλικά, σπρέι, πενάκια και ξυλομπογιές.
Σήμερα μπορεί να βιοπορίζεται από τη δουλειά του και νιώθει «φουλ τυχερός» γιατί ξέρει πως ένας καλλιτέχνης, πόσο μάλλον εικαστικός, είναι δύσκολο να επιβιώσει από την Τέχνη του, ειδικά στην Ελλάδα και ακόμα πιο ειδικά, στη Θεσσαλονίκη.
«Το θεωρώ πραγματικά επίτευγμα, ξέρω τι γίνεται. Είναι κάτι που σίγουρα θέλει πολλή τύχη γιατί υπάρχει πολύς κόσμος που το κάνει αυτό και το κάνει καλά» σημειώνει.
«Δεν είχα και δεν έχω στόχο να εκθέσω κάπου συγκεκριμένα, να με δει κάποιος παράγοντας ή κάτι. Εγώ αυτό που κάνω σίγουρα είναι ότι δουλεύω καθημερινά και δεν το αφήνω στην τύχη του από αυτή την άποψη. Υπάρχω και φαίνομαι με καινούργια δουλειά συνέχεια. Τα σκαλοπάτια που έχω ανέβει έχουν έρθει από μόνα τους, δεν τα έβλεπα πριν. Ειδικά στην εποχή των social media δεν ξέρεις ποτέ τι σου ξημερώνει. Tο πώς και πόσοι με έχουν βρει μέσα από αυτά, είναι κουλό» τονίζει και περιγράφει το πώς μέσω Instagram τον είδε ο ιδιοκτήτης μιας εταιρίας ρούχων στη Ν. Υόρκη (της Aimé Leon Dore), του άρεσαν τα έργα του και αυτό κατέληξε σε μια συνεργασία δύο χρόνων, ίσως την πιο σημαντική δουλειά στη μέχρι τώρα πορεία του.
«Με είδαν απλά μέσω scrolling. Αυτό είναι εντελώς τυχαίο, αλγόριθμος τελείως. Θα μπορούσα να μην έχω βγει ποτέ στον αλγόριθμο και να μη κάνω μια από τις μεγαλύτερες δουλειές που έχω κάνει ποτέ» λέει.
Ο Αχιλλέας Μεσάικος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλαμαριά ενώ σήμερα διατηρεί το ατελιέ του στο κέντρο της πόλης. Σε πείσμα τον καιρών, αρνείται να μετακομίσει Αθήνα, Βερολίνο ή οπουδήποτε «θα είχε περισσότερες ευκαιρίες». «Το βλέπω και λίγο εγωιστικά επειδή όλοι φεύγουν και αν φύγουν όλοι τότε δεν θα γίνει ποτέ τίποτα εδώ. Γιατί να μη μείνουμε εδώ και να κάνουμε κάτι ωραίο; πες το και πείσμα. Πιστεύω ότι η Θεσσαλονίκη έχει ένα πολύ καλό έμψυχο δυναμικό στις Τέχνες και, εντάξει, έτυχε να γεννηθούμε εδώ, τι να κάνουμε; Επίσης, μου φαίνεται πολύ μεγαλύτερο επίτευγμα να φτιάξω κάτι εδώ και να ακουστεί, που είναι πιο δύσκολο, παρά να πάω κάπου που ο κόσμος είναι παντού και θα το δει εύκολα. Μου αρέσει που όσα έχω κάνει τα έχω κάνει ζώντας εδώ. Γίνεται, δε χρειάζεται να πάμε όλοι Λονδίνο και Βερολίνο. Επιπλέον, είμαι άνθρωπος πολύ των ανθρώπων, είναι σημαντικό για εμένα το ότι είναι όλοι οι δικοί μου. Μου άρεσει το comfort zone, με εμπνέει, ακόμα και συναισθηματικά: σε όλους τους δρόμους της Θεσσαλονίκης, έχω νιώσει τα πάντα. Μου αρέσει που μπορώ να κάνω μια βόλτα και να γίνει trigger αυτό το συναίσθημα. Βέβαια πρέπει να σημειωθεί ότι δεν με ζει η Θεσσαλονίκη, δουλεύω περισσότερο με εξωτερικό».
Σε κάθε περίπτωση όμως εκτιμάει πολύ αυτό που βιώνει. «Γενικά ήμουν τυχερός και εύκολα μου βγήκε να έχω κύκλο, δεν πέρασα περίοδο να έχω δεύτερες σκέψεις, Επειδή δεν είναι σταθερό το εισόδημα, σαν καλλιτέχνης πάντα το έχω αυτό, να βλέπω δηλαδή το ποτήρι μισοάδειο, αλλά πάντα κάτι γίνεται. Τώρα πια είναι τέρμα βιωματικό, είναι σαν την αναπνοή, δεν ξέρω τι θα κάνω αν δε ζωγραφίζω. Και για να είμαι ειλικρινής, πιο πολύ με φρικάρει αυτή η ιδέα, ότι αν για κάποιο λόγο δε μπορώ να κάνω αυτό, τι θα κάνω; πώς θα ζήσω;»
Για τον ίδιο, η Τέχνη δε χρειάζεται απαραίτητα κόπο αλλά εξυπνάδα, όμως δεν γίνεται και να μην έχεις καθόλου τεχνική. «Διαχρονικά αν δεις μέχρι και σήμερα τι είναι must και τι πωλείται ακριβά… προσωπικά δεν μπορώ να τα καταλάβω αυτά» εξηγεί. «Βασικά το θεωρώ γελοίο: αν κάποιοι αποφασίσουν ότι τα έργα μου κάνουν εκατομμύρια, τότε θα κάνουν εκατομμύρια. Δεν γίνεται όμως έτσι, χρειάζεται και λίγο κριτική σκέψη. Για παράδειγμα, εγώ δε κάνω κλασική ζωγραφική, δεν θα 'χα σπίτι μου έναν τέτοιο πίνακα αλλά δεν μπορώ να φανταστώ πως κάποιος θα αδιαφορήσει απέναντι σε μια δουλειά με άριστη τεχνογνωσία. Υπάρχουν περιπτώσεις καλλιτεχνών οι οποίοι επειδή είχαν καλό μάρκετινγκ, αυτό το team ματαιότητας που αποφασίζει την αξία των καλλιτεχνών, αποφάσισε ότι είναι σπουδαίος. Τουλάχιστον στα μεγάλα μεγέθη έτσι γίνεται, δε μιλάμε για τα μικρότερα που εκεί ίσως είναι περισσότερο αποτέλεσμα προσωπικού αγώνα». Άλλωστε, τονίζει, η τεχνογνωσία φαίνεται παντού, ακόμα και στο αφηρημένο. «Δεν χρειάζεται να έχει βγάλει απαραίτητα σχολή ο καλλιτέχνης, θέλει όμως να έχει φάει και λίγο τα ματάκια του».
Έτσι κι αλλιώς, για τον ίδιο δεν υπάρχει «πρέπει» στην Τέχνη.
«Ελάχιστα έργα τα έκανα 100% σαν σχόλιο για κάτι που συμβαίνει, δε θεωρώ ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να κάνει ή να πει κάτι, ούτε ότι δεν πρέπει. Κάτι που με ταλανίζει αρκετά είναι ότι με όλα αυτά που γίνονται εγώ τώρα μήπως είμαι τρελός αν ανεβάσω έναν πίνακα ζωγραφικής; ποιος ασχολείται; σκέφτομαι. Μετά το φιλοσοφώ και λέω ότι δεν μπορείς να αφήνεις τον κακό να νικά. Γίνονται τα αίσχη γύρω μας αλλά ας υπάρχει και μια όμορφη εικόνα, δεν είναι κακό, δεν χρειάζεται όλα να είναι άσχημα. Σαφώς με επηρεάζει η κατάσταση γύρω μου αλλά μπορώ να το απομονώνω. Μπορεί όλο αυτό να σε προκαλέσει να φτιάξεις κάτι ακόμα πιο όμορφο και πιο γλυκό. Δεν χρειάζεται επειδή πέφτουν βόμβες να ζωγραφίσω και εγώ βόμβες, μπορεί να φτιάξω κάτι ακόμα πιο φωτεινό. Δεν είναι κακό στα πέντε αρνητικά που θα δεις, να δεις και κάτι θετικό».
Ο Αχιλλέας Μεσάικος, εκτός από ζωγράφος όμως, έχει διανύσει κάποια χιλιόμετρα και στη μουσική. Παίζει κιθάρα, τρομπέτα, κάνει παραγωγές, παλιότερα έγραφε τραγούδια, κάποια στιγμή κυκλοφόρησε και έναν σόλο δίσκο. Τώρα έχει ένα ντουέτο με τον Σωτήρη Μουδούρη, τους Slim Sumo με τους οποίους παίζουν αυτοσχεδιαστική ηλεκτρονική abient μουσική. Μάλιστα, με αυτό το ντουέτο θα πέσει και η αυλαία της έκθεσης στο Tello, το βράδυ της Παρασκευής 24 Απριλίου. Η εκδήλωση θα ξεκινήσει μετά τις 20:00.
