Οι γιορτές του Πάσχα τελείωσαν και σε δύο εβδομάδες ανοίγουν τα θερινά μαγαζιά. Ως εκ τούτου οι διανομείς βγάζουν στα γρήγορα ό,τι τους απέμεινε στις αποθήκες τους και έτσι κυκλοφορούν πάρα πολλά φιλμ. Ας δούμε λοιπόν τις πρεμιέρες από σήμερα.
Αρχίζω με το ποιοτικό και εξαιρετικό «Ξεκινήματα» από την Δανία της υποδειγματικής Ζάνετ Νόρνταλ. Ο Τόμι και η Αν, ζευγάρι για χρόνια, αποφασίζουν να χωρίσουν. Ο άνδρας μάλιστα ετοιμάζεται για κανούργιο σπιτικό με την νέα του φίλη. Η γυναίκα παθαίνει εγκεφαλικό κι έτσι αποφασίζουν, έως εκείνη αναρρώσει, να λειτουργήσουν ως οικογένεια. Συγκλονιστικό μελόδραμα στα όρια του ντοκιμαντέρ, με έξοχους σταρ. Δυνατό, ειλικρινές. Πείθει και θα συγκινήσει παρά την σκληρότητά του. Καμιά σχέση με τα χολυγουντιανά μελοδράματα.
΄Ηρθε η ώρα να μιλήσουμε για την 44χρονη οσκαρική ηθοποιό Αν Χάθαγουεϊ που σε λίγες μέρες θα την παρακολουθήσουμε στο «Ο διάβολος φορούσε Πράντα Νο 2». Τώρα πρωταγωνιστεί στο «Mama Mary». Η διάσημη τραγουδίστρια αποφασίζει την παραμονή μιας σπουδαίας παράστασης να επανασυνδεθεί με τον φίλο της και επιμελητή κουστουμιών της. Τότε θα ξυπνήσουν παλιά «τραύματα» κα θα συμβεί χαμός. Μιούζικαλ και δράμα μαζί με δυνατά σημεία αλλά και στερεότυπα. Γενικά ψυχαγωγική.
Ανατριχίλες με το «Η Μούμια από τον Λιν Κρόλιν». Η κόρη ενός δημοσιογράφου εξαφανίζεται και όσο και να ψάξει δεν υπάρχουν ίχνη της. Μετά από 8 χρόνια επιστρέφει και πατέρας και μητέρα ετοιμάζονται για το πανηγύρι της ζωής τους. Τα φαινόμενα απατούν, μια και η επανεμφάνισή της θα σκορπίσει τον τρόμο. Με σχετικό ενδιαφέρον, ειδικά για τους φίλους του είδους.
Η «Ελι και η ομάδα των φαντασμάτων της». Ένα ακόμα κινούμενο σκίτσο, μια συμπαραγωγή Γερμανίας- Καναδά. Η Έλλι είναι ένα συμπαθέστατο φαντασματάκι που νοιώθει μεγάλη μοναξιά, θέλει παρέες, οικογένεια και κάπου να ανήκει. Καταφέρνει και συσπειρώνει δίπλα της μια ομάδα παράδοξων τεράτων και γίνεται χαμός. Αξιοπρεπές και πρωτότυπο.
Και επειδή ταινίες μπαινοβγαίνουν την τελευταία στιγμή, θυμίζω το «΄Εντζο» (για το οποίο ήδη έγραψα) που είναι η ιστορία ενός 16χρονου Γάλλου αγοριού, γόνου μιας μπουρζουάδικης οικογένειας. Θα γνωρίσει έναν συνομήλικό του από την Ουκρανία. Θα αναπτύξουν, πέρα από φιλία, και μια δυνατή ερωτική σχέση. Ο Ουκρανός όμως επιθυμεί να φύγει για την Ουκρανία να πολεμήσει ως εθελοντής. Μια από τα ίδια για τις διαδικασίες ενηλικίωσης των εφήβων. Το σινεμά μας κούρασε στέλνοντας συνέχεια ανάλογα φιλμ.
Εθνικός Θησαυρός. Η ταινία φαινόμενο του Σανγκ-ιλ Λι (Sang-il Lee) από την Ιαπωνία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών (Quinzaine des Cineastes) στο τελευταίο Φεστιβάλ Καννών. Ως Επίσημη Πρόταση της Ιαπωνίας για το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας βρέθηκε στη Βραχεία Λίστα των 15 ταινιών, ενώ κέρδισε τελικά μια Υποψηφιότητα για το Όσκαρ Μακιγιάζ και Κομμώσεων. Στην Ελλάδα έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Η κυκλοφορία της ταινίας, που διανεμήθηκε στις περισσότερες χώρες του κόσμου και στις ΗΠΑ, ξεπέρασε κάθε προσδοκία καθώς αναδείχθηκε στη Νο1 επιτυχία όλων των εποχών ιαπωνικής ταινίας live action στο Box Office της Ιαπωνίας (για πρώτη φορά μετά από 22 χρόνια σπάει το ρεκόρ της ταινίας στην 1η θέση), ενώ πρόσφατα κέρδισε 10 Βραβεία της Ακαδημίας Κινηματογράφου Ιαπωνίας, ανάμεσα τους και το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της χρονιάς.
«Στην αγκαλιά του δέντρου», Ιρανική ταινία του Μπαμπάκ Λότφι Καζεπάσα. Η κρίση στη σχέση της Κίμια και του Φαριντ, ενός ζευγαριού παντρεμένου εδώ και δώδεκα χρόνια, διαταράσσει βίαια την οικογενειακή ισορροπία και απειλεί να καταστρέψει τον κόσμο των παιδιών τους. Μέσα από τα μάτια των παιδιών - που μέχρι τότε γνώριζαν μόνο την καλοσύνη - ξεδιπλώνεται μια ευαίσθητη και βαθιά ανθρώπινη ιστορία για την οικογένεια, τη σιωπή και τις αόρατες ρωγμές των σχέσεων.
Το «Στην Αγκαλιά του Δέντρου» είναι ένα σύγχρονο ιρανικό δράμα που προσεγγίζει με λεπτότητα και συναισθηματική ακρίβεια τη διάλυση μιας οικογένειας, φωτίζοντας τις επιπτώσεις της κρίσης όχι μόνο στους ενήλικες, αλλά κυρίως στα παιδιά.
Με λιτή αφήγηση και έμφαση στην εσωτερικότητα των χαρακτήρων, η ταινία συνεχίζει την παράδοση του ιρανικού κινηματογράφου που εστιάζει στον άνθρωπο και στις ηθικές του επιλογές. Το «Στην Αγκαλιά του Δέντρου» εντάσσεται στη σύγχρονη παράδοση του ιρανικού κινηματογράφου, όπου η λιτότητα της φόρμας συναντά τη συναισθηματική ένταση. Ο Μπαμπάκ Λότφι Καζεπάσα σκηνοθετεί με διακριτικότητα, επιτρέποντας στις σιωπές και τα βλέμματα να αποκαλύψουν όσα οι λέξεις αδυνατούν να εκφράσουν.
Το «Στην Αγκαλιά του Δέντρου» κινείται στον πυρήνα της σύγχρονης ιρανικής κινηματογραφικής γραφής, εστιάζοντας όχι στο γεγονός αλλά στην επίδρασή του. Η κρίση ενός ζευγαριού δεν παρουσιάζεται μέσα από συγκρούσεις και εξάρσεις, αλλά μέσα από τη σιωπή, τις παύσεις και κυρίως μέσα από το βλέμμα των παιδιών.
Ο Μπαμπάκ Λότφι Καζεπάσα επιλέγει μια λιτή, σχεδόν αόρατη σκηνοθεσία, αφήνοντας τον θεατή να παρατηρήσει τις λεπτές μετατοπίσεις στις σχέσεις. Η οικογένεια δεν διαλύεται από ένα γεγονός, αλλά από τη συσσώρευση όσων δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτά η οπτική των παιδιών, τα οποία λειτουργούν ως σιωπηλοί μάρτυρες μιας πραγματικότητας που δεν μπορούν να κατανοήσουν πλήρως, αλλά βιώνουν με απόλυτη ένταση. Μέσα από αυτή την προσέγγιση, η ταινία μετατρέπεται σε μια στοχαστική παρατήρηση πάνω στην ευθραυστότητα των ανθρώπινων σχέσεων. Χωρίς δραματουργικές υπερβολές, το έργο αναδεικνύει τη δύναμη της απλότητας και επιβεβαιώνει τη διαχρονική ικανότητα του ιρανικού κινηματογράφου.
