Όταν μπαίνεις σε ξένα χωράφια κινδυνεύεις να σε πατήσει η… μπουλντόζα

Όπως στη δημοσιογραφία οφείλουμε να ενημερώνουμε τους συναδέλφους ενός άλλου αντικειμένου από το δικό μας ότι θα θέλαμε να ασχοληθούμε με ένα θέμα που άπτεται του δικού τους τομέα, έτσι φανταζόμαστε ότι θα πρέπει να συμβαίνει και σε άλλους εργασιακούς χώρους. Το αντίθετο ίσως και να θεωρηθεί συχνά αντιδεοντολογικό. Πόσο μαλλον στην επιστήμη της αρχαιολογίας που απαιτεί ακριβείς «χειρουργικές» κινήσεις και τα συμπεράσματά της οφείλουν να είναι σωστά τεκμηριωμένα, αφού γνωρίζουμε ότι αποτελεί ένα πεδίο πιθανοτήτων. Οι απλές υποθέσεις όταν εκφράζονται δημόσια και μάλιστα σε επίσημες διοργανώσεις, μόνο προϊόν εντυπωσιασμού μπορεί να αποτελούν. Στην 38η Επιστημονική Συνάντηση για το αρχαιολογικό έργο στη Μακεδονία και τη Θράκη ακούσαμε χθες το μεσημέρι πολλά και διάφορα για τον τάφο Καστά της Αμφίπολης, ενδιαφέροντα κατά τα άλλα και πολύ ευχάριστα, αλλά μόνο βασισμένα σε… «θεωρίες» και μάλιστα από έγκριτους επιστήμονες, που όμως δεν έχουν ανασκάψει ποτέ την περιοχή αλλά βασίστηκαν σε πηγές και σε δύο επισκέψεις. Τι να εξυπηρετούσε όλο αυτό άραγε; Μόνο σε πολιτικές ή άλλες «φιλοδοξίες» μπορεί να πάει το μυαλό μας… Είναι άλλωστε γνωστό τοις πάσι ότι το θέμα αυτό "πουλάει" πολύ... Όπως και οι αρχαιότητες του μετρό Θεσσαλονίκης για τις οποίες οι ίδιοι επιστήμονες εξέφρασαν την άποψή τους σε άλλη διοργάνωση.  Μακάρι να είμαστε λάθος εμείς, γιατί το άλλο, πέρα από μεγάλο φάουλ επικοινωνιακό, θα ήταν πραγματικά στην ουσία του πολύ λυπηρό!