Φυσικά! Είναι μία χρονιά των εύθραυστων ισορροπιών στη γειτονιά μας. Και επειδή αυτή η εύθραυστη ισορροπία κρατά πολύ καιρό, να ευχόμαστε να μην καταρρεύσει το 2026. Το κύριο μέτωπο βρίσκεται στη Μέση Ανατολή, όπου εκεί δύο κράτη, ο Λίβανος και η Συρία βαδίζουν επί ξυρού ακμής.
Όποια λύση και αν δοθεί στα εσωτερικά προβλήματα αυτών των δύο κρατών θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις σε όλη την περιοχή. Και αν λάβουμε υπ’ όψη και το πρόβλημα της Γάζας, το οποίο φαίνεται ανεπίλυτο λόγω της άρνησης της Χαμάς να αφοπλιστεί, εύκολα αντιλαμβανόμαστε πως η ειρήνη στην περιοχή κρέμεται από μία κλωστή.
Κι εμάς τι μας ενδιαφέρει; Θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης. Στον βαθμό που έχει εμπλακεί η Τουρκία στη Συρία και θέλει να εμπλακεί και στη Γάζα, η κατάσταση ενδιαφέρει και την πατρίδα μας. Η «γαλάζια πατρίδα» αποτελεί το όραμα του τουρκικού αναθεωρητισμού-επεκτατισμού, όπως φάνηκε και από τις πρόσφατες δηλώσεις του Ταγίπ Ερντογάν.
Σε αυτή τη στρατηγική εμπίπτει και η απαίτηση της Τουρκίας να ανακηρύξει ΑΟΖ με τη Συρία, μία ενέργεια που θα προσβάλλει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Ισραήλ.
Το ερώτημα είναι αν ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να ελέγξει τον Τούρκο Πρόεδρο ή αν θα τον αφήσει να κάνει το παιχνίδι του. Η άποψη πως με την παρέμβαση του Αμερικανού Προέδρου θα υπάρξει προσέγγιση της Τουρκίας με το Ισραήλ, πάσχει. Πάσχει διότι παραβλέπει πως το Ισραήλ αποτελεί τον σταθερό στόχο του Ερντογάν στην προσπάθειά του να ηγηθεί του σουνιτικού Ισλάμ.
Μπορεί στο μυαλό του Τραμπ τα πάντα να είναι ένα μεγάλο οικονομικό παζάρι, αλλά το μυαλό του Ερντογάν λειτουργεί με άλλο τρόπο και έχει θέσει άλλες προτεραιότητες. Δεν είναι τυχαίο πως η επιθετικότητά του απέναντι στο Ισραήλ δεν είναι συγκυριακή, καθώς κρατά από τον Μάιο του 2010.
Σε αυτό το σκηνικό ιδιαίτερη σημασία αποκτά η συμφωνία που υπέγραψαν η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ για τη διεξαγωγή στρατιωτικών γυμνασίων και για ένα ευρύτερο πλαίσιο στρατιωτικής συνεργασίας, κάτι που εξόργισε την Τουρκία. Αντιλαμβάνονται οι τουρκικές ελίτ πως η ύπαρξη κοινών οικονομικών συμφερόντων μεταξύ των τριών κρατών έφερε και αυτή την στρατιωτική συνεργασία.
Αν μάλιστα συγκροτηθεί και η τριμερής δύναμη ταχείας επέμβασης 2.500 ανδρών, τότε οι τουρκικοί επεκτατικοί σχεδιασμοί στην ανατολική Μεσόγειο και στο νότιο Αιγαίο θα έχουν μπροστά τους μία ισχυρή συμμαχία που θα υποστηρίζεται και από τα ισραηλινά F-35 και τα ελληνικά Ραφάλ.
Συνεπώς στη γειτονιά μας κυοφορούνται γεγονότα που ίσως αναμορφώσουν τον χάρτη της περιοχής της Μέσης Ανατολής. Και σε αυτή τη ρευστή κατάσταση δεν συνυπολογίζω το τι μπορεί να συμβεί στο θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν που συγκλονίζεται από αντικυβερνητικές διαδηλώσεις.
Μπορεί οι αγιατολάδες να μην κλονίστηκαν από τον καταστροφικό πόλεμο των 12 ημερών με το Ισραήλ, όμως η κατάρρευση του νομίσματος της χώρας τους έβγαλε τους Ιρανούς στους δρόμους.
Μέσα σε αυτό το κλίμα είναι λογικό να διαταραχτούν και τα ήρεμα νερά των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Το τι θα προκύψει, θα εξαρτηθεί από τις εξελίξεις στην ανατολική Μεσόγειο οι οποίες, όπως προανέφερα, είναι άκρως ανησυχητικές.